της ελληνιδας

Η νέα δουλειά του Πάνου Θεοδωρίδη και
του Δημήτρη Ταλιάνη

«Θα περιηγηθούμε στην κοινωνία των επαγγελμάτων που χάνονται, που σβήνουν, που διατηρούνται, χάρη στο πείσμα και στην ιδιαίτερη ματιά που έχουν για τη ζωή μερικοί εκλεκτοί τεχνίτες. Θα παρακολουθήσουμε την τέχνη και τις τεχνικές τους, τη φωλιά απ’ όπου γεννάνε τις ιδέες τους, το περιβάλλον που ταυτίζεται με την περιπέτεια της ζωής τους...

Από αυτήν την εγκάρδια περιήγηση, ελπίζουμε να απομείνει, ακριβό ενθύμιο λοξά φωτισμένο από τον ήλιο της ζωής, η ένωση του χεριού με το εργαλείο, ο γάμος της πείρας με την αφοσίωση, ο πόλεμος της καρδιάς με το αντικείμενο, που μόλις έχει δημιουργηθεί και προορίζεται να ορφανέψει μακριά της».


Επαγγέλματα που άντεξαν στο χρόνο.

Πρόκειται για μια περιήγηση στον μαγικό κόσμο της δημιουργικής δουλειάς που διαρκεί ολάκερους αιώνες από ανθρώπους που εξακολουθούν να φτιάχνουν αντικείμενα με τα χέρια τους με μεράκι κι αγάπη για την παράδοση, αψηφώντας τις ευκολίες της τεχνολογίας.

Επαγγέλματα παλιά που υπάρχουν και σήμερα, ξεπηδούν μέσα από τις σελίδες του καλαίσθητου τόμου, αντικατοπτρίζοντας μια Ελλάδα αισιόδοξη, φωτεινή, μια Ελλάδα που σέβεται την παράδοση και την τέχνη της και δημιουργεί με τη γνώση και την πείρα που μεταδίδεται από τους ηλικιωμένους στους νεώτερους, με τη γνήσια αγάπη του μάστορα που μεταλαμπαδεύεται ολοζώντανη από τον γονιό στο παιδί και μας παραπέμπει σε φωτεινά παραδείγματα επαγγελματισμού που αντέχουν στο χρόνο μέσα από προσωπικό μόχθο κι όχι μέσα από την απρόσωπη μέγγενη των μηχανολογικής εξέλιξης.

Ξεφυλλίζοντας το λεύκωμα ο αναγνώστης συναντά ανθρώπους που υπηρετούν πιστά την παράδοση, αφουγκράζεται το πάθος τους και μαθαίνει τα μυστικά της τέχνης τους σαν να συνομιλεί μαζί τους, με τον καμπανά, τον κουδουνά, τον χαλκουργό, τον καραβομαραγκό, την υφάντρα, τον οργανοποιό, τον αγγειοπλάστη, τον καροποιό, τον κεραμίστα, τον βαρελοποιό, τον βυρσοδέψη, τον καρεκλοποιό, τον τσαγκάρη, τον σαπωνοποιό, τον μυλωνά, τον μαχαιροποιό, τον λαμαρινά, τον σαγματοποιό, τον κουκλοποιό, τον καλαθοπλέκτη, τον οινοποιό, τον ποτοποιό, τον σαρωθροποιό, τον γανωτή κ.ά.

Γίνεται κοινωνός του αγώνα και της ζωής ανθρώπων- φορέων της ελληνικής παράδοσης που παλεύουν για το μεροκάματο με ζήλο, ποιοτικές προδιαγραφές κι αξίες, ενώνοντας το χθες με το σήμερα. Γνωρίζει μάστορες που κάνουν πολλές δουλειές μαζί για να πετύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα, σωστούς επαγγελματίες που μαρτυρούν το νόημα της αληθινής προόδου του Έλληνα μέσα από το σεβασμό της ιστορίας και του πολιτισμού του τόπου μας.

Παρουσίαση βιβλίου

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει από τις Εκδόσεις ΤΟΠΙΟ την Τρίτη

3 Νοεμβρίου 2009 και ώρα 18.30 στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, Σταδίου 24.

Για τη νέα έκδοση θα μιλήσουν οι: Λιάνα Κανέλλη, βουλευτής ΚΚΕ, δημοσιογράφος, Κώστας Σερέζης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, Πάνος Θεοδωρίδης, συγγραφέας και Δημήτρης Ταλιάνης, εκδότης, φωτογράφος. Επίσης θα προβληθούν εικόνες από το παρουσιαζόμενο λεύκωμα.

Περισσότερες πληροφορίες στης Φαραώνας.

Καλοτάξιδο!!

Το οικοπεδάκι είναι δίπλα στο σπίτι μου και πωλείται και πολύ μου την έχει δώσει. Είναι στον αιγιαλό αλλά θα κτιστεί, θα πάρει ρεύμα-τηλέφωνο-νερό και θα έχουμε ακόμα ένα αυθαίρετο. Σ' αυτήν την χώρα όλα έχουν μιά τιμή.
Φτάνει πιά, όχι άλλο τσιμέντο γμτ!

Θαλπωρή, ειλικρίνεια, χιούμορ και εκ βαθέων εξομολογήσεις. Πόσο υπέροχα ευαίσθητες μπορεί να είναι οι γυναίκες! Μ' αυτήν την σκέψη ξύπνησα σήμερα. Σ' έναν κόσμο που προσπαθώ να κρατάω σε απόσταση, σ' έναν κόσμο που μου φαίνεται ολοένα και πιό απογοητευτικά ρηχός, απρόσμενη συντροφικότητα. Η... συντρο-φρικότητα... :PPP
Ηταν πραγματικά όμορφα χθες το βράδυ. :))

Δεν έχω τίποτα να πω. Θέλω μόνο να φωνάξω... απλά να φωνάξω.

Ξύπνησα με ελαφριά τσαντίλα. Συγχίστηκα χθες. Ολα άρχισαν την Κυριακή που λαμβάνω ένα μήνυμα συγχαρητηρίων! Ωπα, σκέφτηκα, τι σπουδαίο έκανα πάλι! Και γιά να μην μακρυγορώ μαθαίνω ότι με είχαν βάλει στην Realnews. Που καθόλου δεν χάρηκα διότι το μπλογκ μου πάντα ήθελα να είναι χαμηλών τόνων. Εψαξα να βρω την εφημερίδα, δεν την βρήκα πουθενά, δεν είχα ιδέα τι έγραφε. Μέχρι χθες που συνάντησα τον φίλο που με ειδοποίησε και την πήρα στα χέρια μου και κόντεψα να το πάθω το εγκεφαλικό. Επειδή η στήλη γράφει τα εξής:

...Η στήλη μας έχει αποκτήσει εκατοντάδες θαυμαστές. Δεκάδες τα e-mails που παίρνουμε και μας ζητάνε να σχολιάσουμε την επικαιρότητα και, γενικότερα, να διεισδύσουμε στον μαγικό κόσμο του διαδικτύου. Κρατάμε σειρά προτεραιότητας, καθώς δεν θέλουμε να αδικήσουμε κανέναν από τους αναγνώστες μας. Θα παρουσιάζουμε πολλά από τα ιστολόγια που μας στέλνετε, αλλά θα παρουσιάζουμε και τις δικές μας επιλογές μέσα από την αναζήτηση που κάνουμε στο διαδίκτυο... μπλα μπλα μπλα... Συνεχίστε να στέλνευε e-mails και να είστε σίγουροι ότι το ιστολόγιο σας θα προβληθεί όταν έρθει η σειρά του...

Η αρχική μου αντίδραση ήταν να μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι, διότι ως γνωστόν καλή καλή είμαι αλλά και ζόρικη όταν θυμώσω. Και ερωτώ: Το κειμενάκι αφήνει ή δεν αφήνει υπονοούμενο ότι μπορεί και να έχω στείλει μαιλ γιά να προβληθεί το μπλογκ μου;
Κάτι που ποτέ δεν θα έκανα διότι και low profile μ' αρέσει να είμαι όπως προείπα και δεν είναι και του χαρακτήρα μου κάτι τέτοιο, συν του ότι περνάω μιά τρομερή κρίση (ναι πάλι) αυτοαμφισβήτησης γιά το αν πραγματικά χρειάζομαι το μπλογκ, γιά το γεγονός ότι έχω εκτεθεί τόσο πολύ κλπ. Διότι ναι μεν καλή η ομαδική ψυχοθεραπεία που έκανα τόσο καιρό, καλή και η κάλυψη της ανάγκης γιά έκφραση αλλά τελικά υπάρχουν και συνέπειες που δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να τις υποστώ. Το μπλόγκινγκ είχε πλάκα όταν δεν μας ήξερε κανείς και όταν δεν γνωριζόμασταν μεταξύ μας. Οι συνθήκες πλέον έχουν αλλάξει. Θέλει μεγάλο σθένος το ν'αντέχεις τον εαυτό σου και να γράφεις τις αλήθειες σου επώνυμα πλέον. Με διαβάζουν φίλοι και γνωστοί και όλο μου το σόι, και έχω και πολλά ανήψια πανάθεμα με, και δεν είναι εύκολο. Ηταν τελικά πολύ πιό ανώδυνο να μοιράζεσαι με αγνώστους παρά με ανθρώπους που αγαπάς.
Οσο γιά τον κύριο που κάνει το ρεπορτάζ γιά τα μπλγοκ στην Realnews (ανώνυμα) τον ευχαριστώ πολύ και με τιμά η επιλογή του και ίσως και να το χαιρόμουνα αν δεν υπήρχε το κειμενάκι. Επειδή το θεωρώ εντελώς υποτιμητικό να στείλω μαιλ "βάλτε με σας παρακαλώ στην εφημερίδα σας".

Και τώρα που έγραψα όσα είχα να πω και μου έφυγε η ξυνίλα, ας είναι καλά ο ήλιος, γαλήνεψα. Είμαι στο μπαλκόνι μου και λιάζομαι και ακούω και αυτό το υπέροχο τραγούδι που μου θυμίζει τον πατέρα μου. Μου το τραγουδούσε όταν ήμουν μικρή και μετά με έστελνε να ρίξω βουτιά από την πλώρη γιά να με θαυμάσει. Και γέμισα μ' αυτήν την γλυκειά ενέργεια και έχω φτιαχτεί εντελώς και δεν αξίζει να χαλιέμαι γιά μαλακίες. Σε λίγο θα πάω και γιά βουτιά.
Γουστάρω που είναι 21 Οκτωβρίου και είναι ακόμα καλοκαίρι!

Πως σας αρέσει;

έτσι;


ή μήπως έτσι;



Αυτή είναι η τσίχλα.



Αυτός είναι ένας λαγός.



Κι'εδώ ένα κουνελάκι.



Κι'εδώ ένα ελαφάκι.



Κι'εδώ τα τρόπαια.



Τι είσαστε διατεθιμένοι να κάνετε γι'αυτήν την αιματοχυσία;

Ετικέτες Να σταματήσει το κυνήγι τώρα

Δεν υπάρχει αρχή άλλη για τη φιλοσοφία από το θαυμάζειν.
Πλάτωνας

Πότιζα ξυπόλητη κοίταζα τον ήλιο που έδυε και ξαφνικά την είδα. Μιά μικρή γαρδένια έτοιμη να ξεδιπλώσει την ομορφιά της. Ετρεξα να φέρω την φωτογραφική μηχανή, ίσα που προλάβαινα πριν χαθεί το φως. Το ραδιόφωνο έπαιζε το Long and winding road. Πάντα αγαπούσα πολύ αυτό το τραγούδι. Ομορφιά, κι' άλλη ομορφιά! Ανεξάντλητη είναι και έρχεται απροσδόκητα και κρύβεται στα μικρότερα πράγματα, στα απλά, τα καθημερινά. Απλά πρέπει να την δεις.
Ηταν μιά υπέροχη μέρα. Κατάφερα να δημιουργήσω κάτι όμορφο, έστω κι' αν ήταν αυτή η φωτογραφία. Δεν έφυγε η μέρα δίχως νόημα. Μιά στιγμή ευτυχίας που διάπλατα ανοίγει το μυαλό σου και βλέπεις... βλέπεις... βλέπεις...
Δεν βρίσκω λέξη να το περιγράψω. Να κάτι γιά να σκεφτώ λοιπόν.