οι κρίνοι της Παναγίας

Η θεία η Βιβή τους αγαπούσε πολύ
κι' η μητέρα μου τους είχε ευγνωμοσύνη
πίστευε ότι εκείνοι έσωσαν την ζωή της αδελφής της
επειδή ο θείος Τάκης την επισκεπτόταν στο σανατόριο
πάντα κρατώντας μιά μεγάλη ανθοδέσμη
εγώ απλά τους λατρεύω
γιατί είναι καθαροί και φωτεινοί
ευαίσθητοι αλλά γεροί
στοργή και οικογενειακοί δεσμοί
σαν τους στήμονες ενωμένες οι γυναίκες της ζωής μου
οι περισσότερες έχουν φύγει πιά απ' την ζωή
μόνο η αγάπη έμεινε πίσω στην καρδιά μας.
Τις ψάχνω στις καρδιές των λουλουδιών
είναι που μοιάζουν μ' εκείνες των ανθρώπων
ανάλογα με τα βιώματα, το θυμικό
ή ακόμα και την διάθεση της στιγμής
αγαπούν και ενίοτε σφάλλουν
κι' εσύ θα δεις αυτό που θέλεις
ή αυτό που έχεις ανάγκη
ότι όμως και να δεις
ποτέ να μην ξεχνάς πως αναβλύζει αγάπη
άγιο φως
κάθε λουλούδι, μιά ψυχή.
Αποδοχή, τίποτα άλλο.

Θύμωσε! Θύμωσε! Γιατί δεν θυμώνεις μαζί του; με ρώτησε η Ελενα χθες.
Γιατί άραγε; Είναι η αγάπη μου πιό μεγάλη απ' τον θυμό άραγε; Η μήπως επειδή κάθε φορά που θύμωνα έκανα λάθη; Ο θυμός είναι αυτοάμυνα. Δεν ωφελεί πιά να τα βάζω με τον εαυτό μου. Είσαι ένα κομμάτι από εμένα. Μπορεί να μην τ' αξίζεις αλλά σ' αγαπάω πάνω απ' όλα και πέρα από κάθε λογική. Το μόνο που έχει σημασία στον κόσμο είσαι εσύ. Αυτή είναι η αλήθεια. Πάω να κάνω δουλειές αλλιώς θα πλαντάξω στο κλάμα.

Αυτές οι μέρες είναι το κάτι άλλο, η θάλασσα τόσο γαλήνια, σχεδόν ακίνητη. Είμαι στο κρεββάτι μου και δεν έχω κουράγιο να σηκωθώ. Μ' έχει καθηλώσει το συναίσθημα. Κοιτάω το υπέροχο φως που μπαίνει από το παράθυρο μου, το ανεπαίσθητο θρόισμα από τα φύλλα, τα πουλάκια που πετάνε και πάνε στο πιάτο των σκυλιών, τελικά ταίζω σμήνη, γλάροι, καρακάξες, θαλασσοκόρακες, αγριοπερίστερα, σπουργιτάκια. Χαίρομαι τόσο πολύ όταν τα βλέπω να το σκάνε μ' ένα μακαρόνι στο στόμα. Μ' αρέσει να ταίζω τα πλασματάκια που ζουν γύρω απ' το σπίτι, ακόμα και τα έντομα που ποτέ δεν τα ήθελα και πολύ, τώρα τα γνώρισα και τ' αγαπάω. Μαγικός ο μικρόκοσμος που ζω. Με λυπούνται που ζω μόνη μου στην ερημιά, τόσα καταλαβαίνουν, τόσα λένε. Εγώ είμαι ευτυχισμένη εδώ. Δεν λέω ότι δεν μου λείπουν πράγματα, αλλά επί της ουσίας τίποτα δεν είναι απαραίτητο εκτός από την καλή μου διάθεση. Και σένα. Εσένα όμως κάθε φορά που έρχομαι σ' επαφή με τον εαυτό μου σε βρίσκω μέσα μου. 

Τα βραχιολάκια που είχα φτιάξει εκείνη την μέρα 
ή την προηγούμενη
δεν έχει σημασία τώρα πιά
εκείνες οι μέρες της προσμονής
δεν πρέπει να μπλέξουμε εμείς οι δύο έλεγες
είσαι επικίνδυνη
έσπασε το ένα πάνω στην κλινοπάλη τελικά
με πλήγωσες 
είχες γυρίσει την πλάτη σου
κι' εγώ κρατούσα σφιχτά τις μικροσκοπικές χαντρούλες 
έβαλα το χέρι μου κάτω από το στρώμα
τις άφησα εκεί γιά να είναι πάντα μαζί σου
δεν ζεις πιά σ' αυτό το σπίτι
δεν κοιμάσαι πιά σ' αυτό το κρεβάτι
δεν ξέρω αν θα τις βρεις ποτέ κάτω απ' το στρώμα
αν γιά μιά στιγμή τις κρατήσεις στο χέρι σου
και με θυμηθείς
έσπασε άλλο ένα από εκείνα τα βραχιολάκια προχθές
θα τα επιδιορθώσω κάποια στιγμή
ή και ποτέ
(μιά ζωή αναβολές)
με την καρδιά μου όμως τι γίνεται;

μεγεθύνοντας την άμμο

δεν είναι ορατή
όμως είναι πανταχού παρούσα
η αγάπη
πως αλλιώς αφού είμαστε πλασμένοι απ' αυτήν
και το πιστεύω ακράδαντα αυτό
όσο περισσότερο την βιώνουμε
τόσο εξαπλωνόμαστε
ταξιδεύουμε
κι' ανακαλύπτουμε ακτές άγνωστες
και καινούργιους ορίζοντες
δεν γνωρίζει όρια η ύπαρξη
παρά μόνο τους φόβους μας

...

Θλίψη, πολλή θλίψη σήμερα. Ειδήσεις από σπόντα, έμαθα κάτι που πολύ με στεναχώρησε χθες. Μπορεί να είναι αλήθεια αλλά μπορεί και να μην είναι. Ποτέ δεν ξέρεις αν δεν ακούσεις με τ' αυτιά σου, τι ακριβώς ειπώθηκε και το πως. Μία λέξη και αλλάζει όλο το νόημα. Ο καθένας αντιλαμβάνεται τα πράγματα όπως εκείνος θέλει. 

Πρέπει να βρω κάτι να φτιάξω την διάθεση μου. Ευκαιρία να καθαρίσω την κάρτα μνήμης της φωτογραφικής μου μηχανής. Να βρω κάτι όμορφο. Κάτι τρυφερό. Το εγγονάκι μου, ο γιός του Φλάφυ μου. Ο Φλάφυ μου δεν υπάρχει πιά και συνέβησαν τόσα πολλά που ούτε να τον κλάψω δεν πρόλαβα. Λυπάμαι που δεν το κράτησα το σκυλάκι, αλλά τουλάχιστον είναι σε καλό σπίτι. 

Πονάω πολύ από χθες. Θα μου περάσει... Ελπίζω...

indigo blue

κάθε φυτό, ένα μικρό θαύμα

Να μην ξεχάσω να πάω αύριο στο ΙΚΕΑ, να πάρω δυό μερίδες κεφτεδάκια να τα στείλω πεσκέσι στην πεθερά μου σ' αυτό το ωραιότατο σακουλάκι, έχει και κάρτα, να της γράψω δυό λόγια, "και στα δικά σας".