η μάχη με τους δαίμονες - ένα τραγούδι

Επιτέλους έφυγε η μαμά. Τώρα μπορώ να κλάψω με την ησυχία μου. Γοερά, με λυγμούς δυνατούς, να ουρλιάξω κιόλας, να βγάλω από μέσα μου την φρίκη.
Η φρίκηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη
Δεν με πειράζει καθόλου που το έβαλε στα πόδια και με άφησε έτσι σ' αυτά τα χάλια. Είχα πολλά νεύρα και γινόμουν και άδικη ώρες ώρες και ξέσπαγα πάνω της αλλά ειλικρινά μου τα έπρηξε πάλι.
Ερμαια κι' ανήμπορη στα χέρια της, ήρθε και έκανε τα δικά της πάλι στο σπίτι, τα άλλαξε όλα, ΜΑ ΟΛΑ ΛΕΜΕ!
Ετσι όπως κάνει συνήθως κι' αυτό ποτέ δεν θ' αλλάξει, να με ακυρώνει, να μην υπάρχω, μόνο εκείνη υπάρχει, η απόλυτη βασίλισσα. Θεέ μου πόσος ανταγωνισμός με το ίδιο της το παιδί!
Δεν θέλω να είμαι άδικη, κουράστηκε αλλά τελικά καλό δεν μου κάνει η παρουσία της. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει, ψάχνω να βρω την αγάπη μέσα μου και δεν την βρίσκω. Γιά τίποτα και κανέναν, ούτε καν γιά τον εαυτό μου.
Μόνο πόνος και η φρίκη, τίποτα άλλο δεν υπάρχει.
Και νεύρα, πολλά νεύρα, χωρίς φαγητό και τσιγάρο, ο Εσταυρωμένος στο κρεββάτι. Σηκώνομαι λίγο, κόβω κάτι βολτίτσες μέσα στο σπίτι, πήγα και μιά μέρα έξω στον χωματόδρομο, αλλά να κάτσω δεν μπορώ, οπότε προτιμάω να περνάω τον χρόνο μου ήρεμη (!!!) και ξαπλωμένη, να κλείσουν τα ράμματα (Θεέ μου εκατοντάδες είναι!) μιά ώρα αρχίτερα. Ενα μεγάλο κέντημα είμαι. Τουλάχιστον σταμάτησα ν' αφήνω πίσω μου λιμνούλες από αίμα κάθε φορά που σηκωνόμουν από το κρεββάτι, κάτι είναι κι' αυτό...
Πόνο στο σώμα δεν έχω νοιώσει σχετικά, αλλά στην ψυχή γάμισε τα, έχω φτάσει στα σύνορα της τρέλλας. Θα έκανα οτιδήποτε γιά να σταματήσει αυτός ο δαίμονας. Οτιδήποτε.
Από τι βάθος πηγάζει αυτός ο πόνος ψυχής;
Αλήθεια, υπάρχει κάτι αληθινό στην ζωή μου εκτός απ' αυτόν;
Ολα ψεύτικα, έτσι τα αισθάνομαι. Μόνο ο πόνος μου είναι αληθινός, βαθύς. Θέλω να σκοτώσω τον εαυτό μου γιά να πάψω να πονάω.
Σκέφτομαι εσένα και τα ναρκωτικά. Κατανοώ αυτή την ανάγκη πλέον. Γι' αυτό έπαιρνες;
Θρηνώ τον χαμό σου. Δεν περίμενα να μου πεθάνεις έτσι άδοξα. Σκέφτομαι ότι κάπου έχω μιά φωτογραφία σου, ψάχνω και δεν την βρίσκω και μου την έχει δώσει.
Κατέβηκα χθες στην αποθήκη και βρήκα τον παλιό μου τηλεφωνητή. Αν θυμάμαι καλά είχα ηχογραφήσει μιά συνομιλία μας. Ηθελα να έχω κάτι από σένα, πόσα χρόνια πριν, ούτε θυμάμαι, θα παίζει άραγε; Δεν ξέρω αν λειτουργεί, δεν έχω και τέτοιο μέγεθος μπαταρίες. Αναρωτιέμαι πως θα είναι να σ' ακούσω. Η φωνή από το υπερπέραν... Γαμότο σου πήγες και μου πέθανες και είμαι απαρηγόρητη.
Τόσο ταβάνι ούτε στην εφηβεία δεν είχα κοιτάξει. Μόνο που το κόκκινο κασσετόφωνο της εποχής έχει αντικατασταθεί από το λαπτοπ. Η ίδια γαμημένη ευαισθησία, ίσως και πιό πολλή, ποτέ δεν θ' απαλλαγώ απ' αυτήν τελικά φοβάμαι.
Τα ίδια συναισθήματα αφόρητης μοναξιάς, μουσική όλη μέρα, η ίδια διάθεση γιά κλαψούρισμα, δάκρυ κορόμηλο σε φάσεις. Δεν υπάρχει κανείς, δεν μ' αγαπάει κανείς. Και όσοι υπάρχουν μ' εκνευρίζουν και δεν τους θέλω.

Οκτώβριος 2008

Ο πόνος και η ίαση που ακολούθησε με όπλο μου ένα τραγούδι που πάντα αγαπούσα. Το άκουγα, δεν ξέρω πόσες φορές καθημερινά, όλο αυτό το διάστημα. Δεν ξέρω αν με οδήγησε αυτό αλλά με βοήθησε τρομερά. Ισως η ίαση είναι αυτή ακριβώς...

Once a story's told
It can't help but grow old
Roses do lovers too
So cast your seasons to the wind

Μίλα, βγάλτα, πες τα. Αλλά δεν είναι πάντα εύκολο.
We are all alone από την ζεστή φωνή της Rita Coolidge. Αλλες φορές να με κάνει να δακρύζω κι'άλλες να χαμογελάω.