το κοχύλι της Αφροδίτης

...ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας...
Σεφέρης

Ο Νοέμβριος ήταν ωραίος σχετικά. Αρχισα σιγά σιγά τις βόλτες, με ένα μπαστούνι στην αρχή γι' ασφάλεια και λυγισμένη στα δύο σαν τα γεροντάκια. Το ηθικό δεν ήταν και πολύ ακμαίο στην αρχή, αλλά σιγά σιγά έπαψαν να τραβάνε τα ράμματα και ίσιωσε το σώμα μου. Δεν το περίμενα τόσο σύντομα. Και άρχισα τα χιλιόμετρα και πήρα τα βουνά να μην μου στρίψει που έκοψα το κάπνισμα. Ομορφες μέρες οι περισσότερες, με λιακάδες, δεν είχε ακόμα μπει ο χειμώνας. Πήγαινα περπατώντας ως το διπλανό λιμανάκι, είχα ανακαλύψει ένα ήσυχο δασάκι, σκαρφάλωνα και πήγαινα σ' έναν βράχο που πλέον αποκαλώ "ο θρόνος μου", καθόμουν και χάζευα το πέλαγος.
"Τι νέα; Ti έκανες σήμερα;" με ρώταγε ο Μιχάλης όταν γυρνούσε από την δουλειά.
"Πήγα τις βόλτες μου, είδα και τον Μπάμπη τον πεσκατόρο, είπαμε δυό κουβέντες και κοίτα! Μου έδωσε αυτό".
Και του έδειχνα ότι μου είχε δωρίσει. Οταν έχει κάτι όμορφο από τους βυθούς θα με φωνάξει να μου το χαρίσει ο γλυκός μου.


Πεσκατόρος είναι το παρατσούκλι που του έχω δώσει (πεσκατόρε είναι ο ψαράς στα ιταλικά) και του πάει πολύ. Μόνο εγώ τον φωνάζω έτσι και ο ίδιος δεν γνωρίζει πως τον αποκαλώ μ' αυτόν τον τρόπο. Είμαι σίγουρη πως θα προτιμούσε να τον φωνάζω κάπταν-Μπάμπη.

Είναι τόσο χαριτωμένος! Ενας μικροκαμωμένος γεράκος, μεταξύ 70 και 80 τον υπολογίζω, σμιχτοφρύδης και μοιάζει αγριωπό το βλέμμα του, αλλά όταν τον πλησιάζεις βλέπεις ότι είναι τρυφερό. Και είναι ένα κομμάτι μάλαμα. Ζεσταίνεται η καρδιά μου όταν τον βλέπω από μακριά. Εδώ που τα λέμε είναι και ο μοναδικός "φίλος" μου από τους ελάχιστους μόνιμους κάτοικους της περιοχής.
Συνήθως τον βρίσκω στο καίκι του που το λένε Ανάμνηση. Μικρούλι κι' αυτό σαν τον ιδιοκτήτη του, ίσα που χωράνε τα δίχτυα, οι κουβάδες και τα σύνεργα. Η τον βρίσκω στην βάρκα δίπλα, περασμένη με γκρίζο αστάρι περιμένει να την βάψει να την κάνει κούκλα, να ξεψαρίζει τα δίχτυα του και να πετάει καλογριές στους γλάρους. Τα γνωρίζει όλα τα γλαρόπουλα στο λιμανάκι, τους έχει δώσει κι' ονόματα.
"Ωπα! Δικός μου ο τύπος!" σκέφτηκα την πρώτη φορά που τον άκουσα να τους φωνάζει.
Εκτός από τους γλάρους όμως φροντίζει και γιά τα ζωντανά, όπως τα αποκαλεί. Τις μισές καλογριές τις κρατάει γιά τα αδέσποτα της περιοχής, γατιά και σκυλιά. Που και που και κανένα καλαμάρι. Ποτέ δεν θ' αφήσει νηστικά τα ζωντανά του. Τον βλέπουν τα γατιά να έρχεται και πετάγονται από παντού να τον υποδεχτούν.
Καλός άνθρωπος, αγαπάει τόσο τα ζώα που του συγχωρώ το ψάρεμα. Δεν βγαίνει και κάθε μέρα εξάλλου.
"Πάνε τα ψάρια. Εχουν εξαφανιστεί" παραπονιέται. "Εμείς οι Ελληνες δεν είμαστε άξιοι ούτε την αλιεία να προσέξουμε. Οταν ταξίδευα Μυτιλήνη-Τουρκία θυμάμαι που οι Τουρκαλάδες μου ζητούσαν να τους πηγαίνω μικρά αγκίστρια. Επειδή εκεί δεν πουλούσαν. Γιά να μην πιάνουν τα μικρά τα ψάρια, γιά να μπορούν να μεγαλώσουν. Σκέψου, οι Τούρκοι φρόντιζαν γιά το περιβάλλον τριάντα χρόνια πριν. Οχι σαν και μας."
Κάποιες φορές μου λέει και και τα δικά του τα περίεργα. Γιά τα κρις κραφτ χωρίς πλοηγούς που περνάνε τις νύχτες και άλλα τέτοια κατασκοπικά. Μου κλείνει το μάτι συνομωτικά και μου λέει να μην τα πω και κινδυνέψω. Η αλήθεια είναι ότι όλο αυξάνονται τα πλοία που περιμένουν στ' ανοιχτά με την κρίση στην Ναυτιλία. Κι' αυξάνονται και οι πλόες των σκοτεινών πλεούμενων των λαθρεμπόρων(υποθέτουμε).
Εχω καιρό να τον δω, άρχισαν οι βροχές τον Δεκέμβριο, το κρύο και μιά πρωτοφανής δαιμονισμένη υγρασία φέτος, δεν είχα και τις καλές μου, προετοιμασίες γιά τις γιορτές, καθάριζα το σπίτι και τέτοια, τις έκοψα τις βόλτες. Μ' έχασε ο καπτα-Μπάμπης. Και τώρα που τις ξανάρχισα είδα ότι το έβγαλε στην στεριά το καίκι του. Με τέτοιους καιρούς που έχει κάνει κομμάτια θα γινόταν πάνω στο μώλο, αφού μέχρι και ο κυματοθραύστης έσπασε κι 'ένα κομμάτι έφυγε με τα κύματα. Μου λειψε η στεντόρεια φωνή του, τόσο αταίριαστη με το ύψος του. Μου λειψε το ενδιαφέρον και οι πατρικές συμβουλές του γιά διάφορα. Μου έλειψαν και τα δώρα εκπλήξεις από τους βυθούς. Οπως το κοράλι που βγαίνει στα πενήντα μέτρα.


"Να βρήκα αυτό στα δίχτυα μου σήμερα και σε σκέφτηκα." Κι' έβαλε το χέρι του σ' έναν κουβά με θαλασσινό νερό και μου έβγαλε μιά αχιβάδα.
"Κοίτα, το κοχύλι της Αφροδίτης! Βγαίνει στα βαθειά. Πάω στοίχημα ότι δεν θα έχεις ξαναδεί τέτοιο" μου είπε την τελευταία φορά που τον είδα. Και ήταν τόσο χαρούμενος που μ' εντυπωσίασε. Είχα ξαναδεί αλλά δεν ήθελα να του το χαλάσω.
"Πωπω εκπληκτικό!'' του είπα " Αλήθεια το λένε έτσι;"
"Να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω" μου είπε.
"Α τι ωραία! Τρέχω να γεμίσω θαλασσόνερο το άδειο μου ενυδρείο να το βάλω μέσα" του είπα και έφυγα τρέχοντας γιά το σπίτι. Το κακόμοιρο το πλασματάκι ήταν εμφανώς ταλαιπωρημένο. Κι' από την στιγμή που το έβγαλε από το νερό φοβόμουν μην μου πεθάνει στα χέρια. Ηταν τόσο όμορφο!
Φτάνοντας στο σπίτι κατέβηκα σφαίρα τα βράχια. Και άναυδη το είδα ν' αλλάζει και να παίρνει σχήμα καρδιάς! Το φωτογράφισα, το φίλησα και το πέταξα όσο πιό βαθειά μπορούσα.
Ελπίζω να μην με είδε από μακριά ο καπτα-Μπάμπης.