ο ιβίσκος, η ωχρά κηλίδα και τα κορίτσια

Τους αγαπώ τους ιβίσκους. Κάθε φορά που αναγκάζομαι να τους κλαδέψω ματώνει η καρδιά μου. Δεν αντέχω να πετάω τα κλαδιά τους. Οχι, όχι θάνατος γιά τον ιβίσκο. Ετσι τα χώνω στο χώμα ή σε γλάστρες να βγουν νέα φυτά.
Το όνειρο μου είναι κάποτε να έχω απ' όλα τα χρώματα. Πραγματοποιείται πανεύκολα με μερικές επισκέψεις σε φυτώρια. Κάποια μέρα ίσως το κάνω. Μπορεί και όχι όμως...
Θέλω κάτι στην ζωή μου τόσο πολύ; αναρωτήθηκα γι' ακόμα μία φορά.
Ιβίσκοι του χειμώνα. Η θα καίγονται ή θα είναι γεμάτοι σφρίγος.
Είναι εκπληκτικό το πόσο έντονα είναι πάντα τα λουλούδια που επιζούν από το κρύο.
Το αντίκρυσα πριν λίγες μέρες. Το φωτογράφισα γιά να το θυμάμαι.

Και επισήμως μπαίνει η Ανοιξη σήμερα. Ευδοκίας της οσιομάρτυρος. Είχα ξεχάσει πως γιορτάζω. Ας με βοηθήσει η χάρη της να πάρω ξανά την απόφαση γιατί έχω κάνει πάλι βήματα πίσω. Εχω τόσο καλή διάθεση και είμαι σε τόσο καλή φυσική κατάσταση που δεν θέλω να την χαλάσω μ' ένα νοσοκομείο ακόμα. Αν δεν γίνει μέσα στον μήνα θα αναβληθεί γιά του χρόνου. Θέλω να είμαι καλά το καλοκαίρι. Δεν βλέπω την ώρα να σταματήσουν τα κρύα να ρίξω την πρώτη μου βουτιά. Κι' έρχεται καλοκαιράκι γιούπι γιούπι! (Τρέχω όπως πάντα)
Θα περάσω την μέρα όπως και την περασμένη Κυριακή. Quality time με την μαμά μου οι δυό μας την μισή μέρα, quality time και ο Μιχάλης με την δική του, και την άλλη μισή οι τρεις μας με το πεθερικόν.
Εχουν ανάγκη από στοργή και τα δυό τα κορίτσια. Η μαμά είναι εντάξει με το ανεύρυσμα, δεν έχει μεγαλώσει. Με το πεθερικόν περάσαμε μιά ταραχή (εκείνη δηλαδή). Ανακάλυψε ότι έχει ωχρά κηλίδα κι' έπεσε να πεθάνει. Πρώτα απ' όλα γιατί την έπιασε πανικός, τα έχασε και δεν σκέφτηκε να ρωτήσει τον οφθαλμίατρο λεπτομέρειες. Ετσι έμεινε με τον φόβο γιά μιά άγνωστη νόσο που προκαλεί τύφλωση. Πήρα το λάπτοπ και πήγα σπίτι της και της διάβασα ότι πληροφορία βρήκα. Κατάφερα να την διαβεβαιώσω ότι δεν πρόκειται να χρειαστεί λαμπραντόρ και άσπρο μπαστούνι.
Θα πήγαινε γιά την πρώτη ένεση, την ρώτησα αν ήθελε να την συνοδεύσω, μου είπε πως δεν χρειαζόταν, θα πήγαινε με την αδελφή της, ουφ ανακούφιση! (ιιιι φρίκη! ενέσεις στα μάτια!!! εδώ αίμα να μου πάρουνε και μου κόβονται τα ήπατα!!!) .
Πάντως χρήσιμες οι πληροφορίες που πήρα από την ωχρά κηλίδα. Είναι το Σύμπαν που συνομωτεί πάντα... Η ωχρά κηλίδα προκαλεί απώλεια της κεντρικής όρασης και παραμένει η περιφερειακή. Τι αποκάλυψη ήταν αυτή! Μέχρι σήμερα στην ζωή μου βάδιζα ακολουθώντας το ένστικτο μου.
Μιά εντελώς καινούργια οπτική γωνία γιά να ξαναμελετήσω τον κόσμο... Εστίαση!
Focus, focus, focus! Πάντα έμοιαζε αδύνατο αυτό.

Εκτός από τα κορίτσια κι' εγώ έχω ανάγκη από στοργή. Πάρε τώρα που γυρίζει.. Μ' αρέσει να μ' αγαπάει η μάνα μου. Μου έπλεξε και ένα υπέροχο κόκκινο μελανζέ κασκόλ. Ετσι μετά από κοκκινοσκουφίτσα έγινα και κοκκινοκασκωλίτσα.
Δεν χρειάζομαι πράγματα, την στοργή της ήθελα πάντα, αλλά αυτός είναι ο τρόπος που μπορεί να δώσει. Το γεγονός είναι ότι όσο πρήχτρα και να είναι χαίρομαι που ηρέμησαν πάλι τα πράγματα και είμαστε αγαπημένες. Ως το Πάσχα φαντάζομαι που θα σουβλιστεί ο αμνός. Αντε να δούμε ποιός θα είναι φέτος ο τυχερός. Χαχα ποιός άραγε;
Επαναλήψεις, σαν τις σειρές με τα πάθη του Χριστού που παίζουν κάθε χρόνο τα κανάλια... :PPPP