Salt Lake City ώρα 9 το βράδυ. Εφτασα με χιονοθύελλα. Ανυπομονούσα να τον δω κι' αναρωτιόμουν αν θα τον αναγνωρίσω μέσα στο πλήθος. Πάντα είχα αυτό το άγχος σε αεροδρόμια και λιμάνια, αν θα βρω αυτόν που ψάχνω ή θα χαθούμε. Είδα τα μάτια του. Αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε στα μάγουλα. Πήραμε την βαλίτσα μου και βγήκαμε έξω από το κτήριο του αεροδρομίου και συνειδηποιώ πως τόσο κρύο δεν έχω ξανανοιώσει ποτέ στην ζωή μου. "Μείον 20 βαθμοί" μου είπε "εντελώς διαφορετική θερμοκρασία από αυτές που έχετε εσείς στην Ευρώπη". Και πήγε να βγάλει το μπουφάν του να μου το δώσει μέχρι να φτάσουμε στο αυτοκίνητο. Και βλέπω ότι φορούσε ένα πουκαμισάκι.
Ενα πουκαμισάκι! Μ' αυτό το ψοφόκρυο; Δεν πάει καλά το αγόρι!
Αποφασίστηκε να περάσουμε την νύχτα στο Salt Lake, ήταν τρομερά επικίνδυνο να οδηγήσουμε σε τέτοιες συνθήκες. Γιά να πω την αλήθεια μου, εγώ τόσο χιόνι δεν είχα ξαναδεί ποτέ, ούτε ήξερα πόσο επικίνδυνο ήταν. Το χάρηκα γιατί ήμουν ταλαιπωρημένη, δύο πτήσεις Αθήνα - Νέα Υόρκη, αναμονή αρκετών ωρών και καφές στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης με τον Κλωντ όπου κατάφερα να ξεγλιστρίσω από τις ερωτήσεις και τις αλήθειες, πτήση Νέα Υόρκη - SLC. Μείναμε σε ένα Best Western στο κέντρο της πόλης, έκλεισε δωμάτιο με δύο κρεββάτια και πολύ το εκτίμησα.
10:30 Τώρα εγώ πρέπει να το κάνω μαζί του; Θέλω; Δεν ήξερα. Μιά γλύκα, μιά οικειότητα την αισθανόμουν αλλά δεν τον ήθελα. Η φυσική παρουσία απείχε της ψυχικής εγγύτητας που ένοιωθα. Ηξερε τα πάντα γιά μένα, ήξερα τα πάντα γιά εκείνον αλλά δεν είχαμε κοινές αναμνήσεις, το άγγιγμα του δεν ήταν απωθητικό αλλά δεν μπορώ να πω ότι ένοιωθα κάτι ιδιαίτερο. Δύο κρεββάτια ημίδιπλα στο δωμάτιο, no smoking room γιατί εκείνα γιά τους καπνίζοντες ήταν όλα πιασμένα, καταραμένοι Αμερικάνοι με την αντικαπνιστική σας υστερία. Πήρα τα τσιγάρα μου και μπήκα στο μπάνιο να το σκεφτώ. Εκανα τρία τσιγάρα, το ένα πίσω από το άλλο, γιά εκδίκηση στους δυνάστες Αμερικάνους που με καταπίεζαν, φοβόμουν κι' από την άλλη μην χτυπήσει ο αισθητήρας καπνού, γέλαγα σκεφτόμενη ορδές πελατών του ξενοδοχείου να τρέχουν με πυτζάμες και σώβρακα στους διαδρόμους.
Εβγαλα τα ρούχα μου και φόρεσα ένα μποξεράκι άσπρο με γαλάζια σχεδιάκια και μπεζ αρκουδάκια και ένα μακώ στο χρώμα της άμμου. Βγήκα από το μπάνιο χωρίς να έχω πάρει μιά απόφαση.
Πήγα και στάθηκα μπροστά στο παράθυρο και χάζευα την εντυπωσιακή αντίθεση. Το μαύρο της νύχτας και το χρυσό από τα φώτα της πόλης. Το δωμάτιο μας ήταν ψηλά, μου άρεσε αυτό. Ηρθε να με φιλήσει γιά καληνύχτα. Είδα τον πόθο στα μάτια του. Τον άφησα να με φιλήσει, ήμουνα περίεργη να δω πως θα νοιώσω, ανταποκρίθηκα, πήγε να μου βγάλει τα ρούχα, ντρεπόμουν να με δει γυμνή αυτός ο γνωστός άγνωστος. Δεν θέλω να σε πιέσω. Είναι ερεθιστικό πολύ να σε θέλει κάποιος τόσο πολύ γαμότο και θα υποκύψω. Oh well, άντε δοκίμασε να δούμε αν θα με καταφέρεις, σκέφτηκα. Οκ άντε κάντο, να τελειώνουμε.
Λίγο πριν τις 7 το πρωί, σηκώνομαι από το κρεββάτι και τραβάω τις βαριές κουρτίνες κι' ανακαλύπτω πως ο ένας τοίχος τελικά είναι μόνο παράθυρο. Εντυπωσιακό το θέαμα, έχεις την εντύπωση πως με μιά κίνηση ή θα πέσεις στο κενό ή θα πετάξεις. Ξημέρωνε και η χιονισμένη οροσειρά μαρτυρούσε έντονα γεωλογικά φαινόμενα. Εντελώς απόκοσμη αυτή η αίσθηση. Η δύναμη της γης! Κι' ένας απίθανος απότομος βράχος μου έκοψε την ανάσα. Πόσο ψηλός ήταν! Σαν να σκίστηκε η γη γιά να πεταχτεί και να είχε γκρεμιστεί ο μισός.
Εκείνος κοιμόταν ακόμα, εμένα δεν μου κόλλαγε ύπνος. Εϊχαμε περάσει την πρώτη μας νύχτα, ευνόητο το πως την περάσαμε (σβήσαμε το λαμπατέρ όπως στις παλιές ταινίες), φίλαγε υπέροχα, ένοιωσα πράγματα, αλλά δεν ήμουν ερωτευμένη. Ηταν απλά ένας άντρας που είχαμε μιλήσει ατέλειωτες ώρες, είχαμε ανταλλάξει τα πιό βαθειά μας εσώψυχα, δεν είχα δώσει υποσχέσεις, θα δούμε, αν είσαι αυτό που περίμενα και ταιριάζουμε ναι.
Θα μπορούσα να συνηθίσω μιά νέα ζωή; Και βιαζόμουν ν' αρχίσει, να πάμε σπίτι του, να συμβιώσουμε. Ενα καλό κρεββάτι δεν είναι το παν. Η μήπως είναι τελικά; Πάντα ήμουν ευάλωτη απέναντι σε ένα καλό κρεββάτι.
Δεν περίμενε να του δοθώ από το πρώτο βράδυ. Ρομαντικός και τρυφερός θα περίμενε όσο χρειαζόταν. Εξάλλου του είχα εξηγηθεί. Δεν μπορώ να σου πω πως θα γίνει, αν και μέσα μου ήξερα. Δεν μ' αρέσει να παριστάνω την δύσκολη, το θέμα είναι να το πάρω απόφαση, να το έχω δουλέψει μέσα στο κεφάλι μου, να έχει γίνει το κλικ ή να έχω αποφασίσει πως τουλάχιστον αξίζει τον κόπο και δεν θα είναι φθορά, και ποτέ μου δεν είχα πρόβλημα να το κάνω από το πρώτο βράδυ. Και γι' αυτόν τον άνθρωπο ένοιωθα ήδη πράγματα. Πήγα και τον ξύπνησα. Βιαζόμουν να ξεκινήσουμε αυτή την καινούργια ζωή, να δω πως είναι και αν θα μ' αρέσει.
9 το πρωί παίρνουμε το πρωινό μας στην ψευδοσίκ κιτσάτη τραπεζαρία του Best Western. Θυμάμαι χάζευα τα σχεδιάκια που έμοιαζαν με θυρεούς στην μοκέτα.Δοκιμάζω την σπεσιαλιτέ της περιοχής, σιγά το πράγμα, roesti, το κάνουν και οι Ελβετοί. Πατάτες περασμένες από τον τρίφτη και μετά τις τηγανίζουν με διάφορα, ότι γουστάρει ο καθείς. Μόνο που στην Αμερική το τρώνε και μπλιαααχ βραστό. Τραπέζι γιά smokers χρυσό μου, αν είναι ένα πράγμα που ποτέ δεν θ' αλλάξει είναι αυτή η συνήθεια. Δεν τον πείραζε, κάπνιζε κι' εκείνος γιά χρόνια, μετά τους έπιασε το αντικαπνιστικό και το έκοψε κι' εκείνος γιατί δεν μπορούσε να καπνίσει πουθενά. Ξέρεις και να σε πείραζε... σκέφτηκα μέσα μου. Το τσιγάρο είναι μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου. Ελεγα τότε... Απίστευτο πόσο μπορεί ν' αλλάξει κάποιος σε λίγα χρόνια.
"Φάε καλά γιά να σε κρατήσει. Δεν έχεις συνηθίσει σε τόσο κρύο" μου είπε.
Α ρε φουκαρά, σκέφτηκα μέσα μου, αν ήξερες πόση δίαιτα έχω κάνει πριν έρθω να σε βρω!
Ανεβήκαμε στο δωμάτιο να πάρουμε τα πράγματα μας και χτυπούσε σειρήνα. Φωτιά! Χα, κάποιος θα καπνίζει σε κάποιο no smoking room κι' ευτυχώς δεν ήμουν εγώ! Κατεβήκαμε στο πάρκινγκ να πάρουμε το αυτοκίνητο. Εβαλα μουσική στο ραδιόφωνο, έψαχνα να βρω έναν σταθμό που να παίζει έστω κι' ένα τραγούδι που να ξέρω. Κάτι που να μου θυμίζει εκείνο το πρώτο βράδυ. Φτου γαμότο, όλα άγνωστα. Δεν με πείραζε, ήμουν χαρούμενη, ήμουν γεμάτη ενέργεια.
10 το πρωί και έχουμε σταματήσει σ' ένα βενζινάδικο και φουλάρουμε βενζίνη. Αγοράζει μιά calling card και μου την φέρνει. Μπορεί να θες να πάρεις την μητέρα σου. Το βρήκα τρομερά γλυκό που το σκέφτηκε.
"Πως τα περνάς;"
"Περίεργα. Ωραία είναι."
Περίεργα, έτσι ακριβώς. Η λέξη που ταίριαζε. Ολα νέα, όλα αλλόκοτα, αλλά ένοιωθα άνετα.
"Πήγαινε τουαλέτα γιατί μετά θα μπούμε στην έρημο και γιά τρεις ώρες δεν θα βρούμε τίποτα να σταματήσουμε"
Μα τι λέει τώρα... είναι δυνατόν; Δεν μπορεί να υπάρχει μέρος που να οδηγείς και να μην συναντήσεις κάτι για τόσες ώρες, σκέφτηκα. Θα υπερβάλει. Κι' όμως ήταν δυνατόν!
Σκέψεις μέσα στο αυτοκίνητο. Οκ καλός ήτανε στο κρεββάτι. Χωρίς φαντασία αλλά γεμάτος συναίσθημα που μου το μετέδωσε. Και ο συγχρονισμός στις κινήσεις όχι τέλειος αλλά καλός, θα πρέπει να χορέψω μαζί του γιά να βγάλω συμπέρασμα, αλλά πιστεύω πως αν χαλαρώσει θα τα καταφέρουμε. Είμαι σίγουρη πως θα εναρμονιστούμε τέλεια.
Θα μπορέσω να τον ερωτευτώ; Να τον αγαπήσω; Είναι ο άντρας της ζωής μου;
Κλείνω τα μάτια μου και ξαναβρίσκομαι στο παράθυρο. Μελαγχολικά έβρισκα πάντα τα παράθυρα των ξενοδοχείων. Κοιτάω έξω και πάντα το ίδιο ερώτημα. Θα μπορούσα άραγε να ζήσω εδώ; Που στην ευχή ανήκω; Χαζεύω αυτό το θεόρατο απότομο βουνό απέναντι μου. Δέος μ' έπιασε απέναντι σ' εκείνον τον γίγαντα. Τα μαγικά ρόδινα χρώματα της ανατολής του είχαν δώσει μιά ζεστή, σχεδόν ανθρώπινη όψη. Δεν ξέρω αν το βουνό μου θύμιζε τον άντρα που κοιμόταν στο κρεββάτι ή το αντίθετο. Πάντως τους ταύτισα. Πίστευα πως ο Μάικλ ήταν ο πιό δυνατός άντρας του κόσμου. Και μιά γυναίκα αυτό ψάχνει πάντα. Εναν άντρα δυνατό, πιό δυνατό από εκείνη.
Εμοιαζε τελικά στον βράχο. Αλλά είχε γκρεμιστεί ο μισός... Ναι ήταν βράχος, αλλά ήταν και γκρεμός ταυτόχρονα. Λένε πως διαλέγουμε τον θύτη που θα μας κάνει να ξαναβιώσουμε τα τραύματα μας. Μήπως κι' αλλάξουμε το συναισθηματικό πρότυπο που έχουμε στο μυαλό μας. Και καταλήγουμε να παίζουμε ξανά και ξανά τους ίδιους ρόλους. Την μικρή προσωπική μας τραγωδία.
"Μα δεν ντρέπεσαι λίγο; Τόσα ρούχα και να κρατάς και τα τρύπια;" μου λέει πάντα η μάνα μου.
"Αστο, το θέλω!" και το αρπάζω από τα χέρια της. "Μπορείς να μου το μπαλώσεις σε παρακαλώ;"
Κάποια μέρα θα έχω βγάλει από μέσα μου αυτό που έζησα. Τότε θα το πετάξω.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου