Ξερά φύλλα στροβιλίζονται οι λέξεις
ένα ολόκληρο φθινόπωρο μες στο κεφάλι μου
δυό κορίτσια τρέχουν με ποδήλατα
κι' ένα ελάφι που πίνει νερό στο ρυάκι
στα μάτια το κοιτάς και δεν εξαφανίζεται.
Ενα παράθυρο κι 'η θέα στο δάσος
το τζάκι
η οικογένεια γύρω από το τραπέζι
ένα απάγγιο να ζεσταθώ
μέχρι ν' αλλάξω κατεύθυνση πάλι.
Σ' έχω αφήσει εκεί να κοιμάσαι
ν' απολαμβάνεις την ψύχρα
τα σκιουράκια που πετάνε από κλαδί σε κλαδί
τα όμορφα χρώματα
είναι το folliage στο New England
σε βλέπω να κλείνεις το παράθυρο
σε λίγο θα ρίξει το πρώτο χιόνι
έτσι ξαφνικά μπαίνει ο χειμώνας
αύριο το πρωί θα το έχει στρώσει.
Σε βλέπω που κοιμάσαι κάτω από ένα στρώμα φύλλα.
Και σ'αγαπάω απελπισμένα.
Δεν φοβάμαι μην μου κρυώσεις.
Είσαι ήδη νεκρή.
Δεν είμαι αποδημητικό πουλί.
Θα κάτσω να σε φυλάω.
Αντίο θείε Τάσο. Να μου την προσέχεις.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου