Τον Μάη πρέπει να είναι εποχή ζευγαρώματος γιατί έπεσε πολύ τσουρομάδημα. Τσαμπουκάδες μεταξύ ανταγωνιστών υποθέτω. Τώρα έχουν ηρεμήσει τα πράγματα.
Τελικά μάλλον προτιμώ τους γλάρους από τους ανθρώπους. Είναι πολύ πιό ήσυχοι ακόμα κι' όταν πλακώνονται. Τσακώνονται γιά το κοκό και γιά το μαμ βασικά. Οταν πετάμε κανένα ψόφιο ποντίκι από τα βράχια, χαμός γίνεται ποιός θα το αρπάξει. Τον περιτριγυρίζουν οι άλλοι και προσπαθούν να του το πάρουν.
Μάλλον έχουν και οικογενειακά θέματα. Τους είδα πριν λίγες μέρες να πιέζουν έναν μικρούλη να πετάξει. Ο τυπάκος κολύμπαγε και δεν έλεγε να πετάξει. Είχε μαζευτεί γύρω του ένα τσούρμο και ... ναι τον κράζανε! Και προσπαθούσαν να τον κάνουν να πετάξει αλλά ο πιτσιρίκος δεν χαμπάριαζε. Τελικά βαρέθηκαν και τον άφησαν σε ησυχία. Ο τελευταίος που πέταξε μακριά τον χτύπησε με τα πόδια του την ώρα που απογειωνόταν. Είμαι σίγουρη πως το έκανε επίτηδες.
Σκέτη απόλαυση είναι να τους παρακολουθεί κανείς να φλερτάρουν, να την πέφτουν άγρια, να ζευγαρώνουν, να πετάνε μαζί, να βρίσκουν έναν βράχο και να στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον όταν βρουν το ταίρι τους. Ο φίλος μου ο Μπάμπης ο πεσκατόρος που ξέρει τους περισσότερους (απορώ πως τους αναγνωρίζει, εμένα όλοι ίδιοι μου φαίνονται σαν τους Ιάπωνες) λέει πως είναι πολύ δεμένες οι οικογένειες που φτιάχνουν.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου