Γύρνα το πρόσωπο σου στον ήλιο και οι σκιές θα μείνουν πίσω.
παροιμία της φυλής των Μαορί
Σκέφτομαι την Πάρο.
Μου έλειψε το φως της.
Γλυκόπικρη μετά τον θάνατο του.
Βρήκα μιά φωτογραφία του αυτές τις μέρες.
Πρέπει να είναι λίγο πριν από το ατύχημα.
Αγνώριστος και φοράει γυαλιά ηλίου.
Δεν είναι εκείνος!
Είναι η σκιά του!
Ακούω τραγούδια που μου τον θυμίζουν.
Τι ανακούφιση να μην υπάρχει κανείς στο σπίτι.
Μπορώ να τον θρηνήσω γοερά.
Δεν είχα ποτέ ακούσει τον εαυτό μου να βογγάει.
Θα μπορούσε να ήταν και αστείο αν δεν ήταν τόσο δραματικό.
Αδειο θα μείνει το μαξιλάρι μου απόψε.
Θα ξαπλώσω νωρίς και θα καταλήξω να παλεύω με τα σεντόνια.
Με πνίγει τόσο άσπρο!
Θα τα πετάξω από πάνω μου και θα σηκωθώ.
Φάντασμα γίνομαι τους τοίχους ιχνογραφώ.
Με βλέπουν οι σκιές και φοβούνται.
Αδιέξοδες νύχτες, την πέτρα ψηλαφίζω.
Μίλα μου πέτρα, λύτρωσε με!
Γιατί μου πέθανες;
Δεν μπόρεσα να σου πω πόσο σ' αγάπησα
και τα μάτια σου δεν φαίνονται στην φωτογραφία.
Ροζ πικροδάφνη λουσμένη στο κυκλαδίτικο φως.
Μπορεί να σε σκοτώσει
το δηλητήριο της δεν ανιχνεύεται.
2 σχόλια:
καλημέρα.
κάποτε έτσι θρήνησα, τώρα είναι αλλιώς, πήρε χρόνο και προσπάθεια, αλλά είναι αλλιώς!
Τι έκπληξη! Νόμιζα πως το είχα κάνει draft και ότι το αποθήκευσα στα πρόχειρα! Τελικά ήταν γραφτό να βγει στο φως!
Δημοσίευση σχολίου