Σήμερα ξύπνησα στις δύο παρά τέταρτο το μεσημέρι. Κατέβηκα έφαγα ένα γιαούρτι με μέλι γιά πρωινό και μεσημεριανό ταυτόχρονα, πήγα μετά γιά μπάνιο και κολυμπούσα με ένα κοπάδι αγριόπαπιες. Εμεινα μαζί τους ούτε ξέρω πόση ώρα, μετά έπαιξα, μετά πότισα, μετά ξαναέπαιξα, μετά ήρθε ο Μιχάλης και έφερε σουβλάκια, μετά ξαναέπαιξα.
Πολύ κούραση αυτή η ζωή στας εξοχάς. Η τελευταία μου μανία τα παιχνίδια... χρόνια είχε να με πιάσει ετούτη. Ξεπέρασα και το προσωπικό μου ρεκόρ, δώδεκα συνεχείς ώρες παιχνίδι... Ευτυχώς κάνω πολλές ασκήσεις στο νερό και μάλλον θα την γλυτώσω την τενοντίτιδα.
Ωρες ώρες σκέφτομαι ότι δεν είναι σωστό και μήπως δεν είναι εντελώς υγιεινό όλο ετούτο. Και μετά λέω, γιατί όχι; Γιατί να έχω ενοχές επειδή περνάω καλά και δεν κάνω τίποτα χρήσιμο;
Από άποψη υγείας δεν ήμουν καλά γιά πολλές μέρες λόγω του καύσωνα. Απέφευγα τον ήλιο, ούτε στην θάλασσα δεν κατέβαινα κάποιες μέρες. Εξάλλου δεν άντεχα να νοιώθω τον ήλιο στο δέρμα μου, καίει τόσο πολύ φέτος. Είχα χρόνια να καώ και τα κατάφερα, ελαφρά μεν αλλά ξεφλούδισα. Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν κάθομαι καθόλου στον ήλιο.
Εχω ψιλοπετύχει αυτό που ήθελα, να μην αισθάνομαι. Υποτίθεται αρχές Αυγούστου θα φύγουμε Πάρο. Σιγά μην πάω... δεν βγαίνω απ' τον νιρβάνα. Του είπα να πάει μόνος του.
Ενα πράγμα που συνειδητοποίησα φέτος είναι το πόσο πολύτιμο είναι το φτωχικό μου βασίλειο και η ησυχία μου. Και η γαλήνη μου... αδιαπραγμάτευτη αυτή.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου