αποδοχή

Ωραία μας τα λέτε, αλλά δεν μας λέτε τι γίνεται όταν ισχύει το αντίθετο. Ητοι να σε αποδέχονται οι άλλοι και να μην αποδέχεσαι εσύ τον εαυτό σου. Δεν θέλω να με βλέπω μέσα από τα μάτια των άλλων, ίσως γι' αυτό έφτιαχνα καθρέφτες.
Με κούρασαν πιά αυτές οι συνεχείς αλλαγές, οι τόσο δραστικές, οι τόσο επώδυνες. Με κούρασε το να μην ξέρω ποιά θα είμαι όταν θα τελειώσει κι' αυτό το μαρτύριο, γιατί έτσι το νοιώθω. Αφάνταστη κούραση, καμία θέληση, απλά επιβίωση. Το μόνο που μ' ενδιαφέρει είναι να περνάνε οι μέρες ανώδυνα, τίποτα άλλο. Θέλω μόνο να γελάω. Να γελάω και να μην νοιώθω, να μην πονάει η ψυχή μου.
Ωρες ώρες νομίζω πως δεν θα τα καταφέρω διότι απλά δεν μ' ενδιαφέρει. Και σωματικά και ψυχικά είμαι στο ναδίρ... τίποτα ευθεία γραμμή... κατηφορική...
Γλύτωσα τους πυρετούς με τις εγχειρήσεις αλλά δεν ήμουν προετοιμασμένη γιά τόση κατάπτωση, κουράζομαι με το παραμικρό, ακόμα και το πότισμα που ήταν η αγαπημένη μου ώρα το νοιώθω σαν καταναγκαστικά έργα. Και δεν κάνω κάθε μέρα μπάνιο, αδιανόητο το να μην θέλω εγώ την θάλασσα. Με το ζόρι κατεβαίνω, πιέζω τον εαυτό μου. Δεν μπορώ ή δεν θέλω να νοιώσω καλύτερα;
Κάθε ξημέρωμα που πάω γιά ύπνο, γιατί έχω κάνει την νύχτα μέρα, λέω πως από σήμερα θα σηκωθώ και θα ξαναφτιάξω την ζωή μου, θα φροντίσω τον εαυτό μου, το σπίτι μου, θα φτιάξω ομορφιές. Δεν μπορώ όμως. Οπως δεν μπορώ και να μιλήσω, τίποτα, σε κανέναν. Το χτύπημα του τηλεφώνου είναι ο εφιάλτης μου. Δεν θέλω. Τι θα μου πείτε; Μην μου ζητάτε να μιλάω, δεν μπορώ ν' αρθρώσω λέξη. Δεν θέλω. Η βαριέμαι. Δεν θέλω να ξέρω τι συμβαίνει στις ζωές σας. Εγώ δηλαδή γιατί δεν ενοχλώ κανέναν με τα δικά μου; Θέλω όλες μου οι σχέσεις να είναι ψυχρές, αδιάφορες. Αν έχει μείνει λίγη αγάπη μέσα μου θέλω να την δώσω στον εαυτό μου. Ολη, να μην την σκορπάω. Φοβάμαι όμως πως έχω αδειάσει εντελώς.
Μεγαλώνω. Γερνάω είναι ο ακριβής όρος. Κι' όμως γίνομαι ολοένα και πιό ευαίσθητη. Πόσο πιά; Θα σπάσω στο τέλος γαμότο. Χίλια κομμάτια θα γίνω.
Θα ξαναγίνω όπως ήμουν;