το κοράλι που βγαίνει στα 50 μέτρα

Ενας θάνατος που έμαθα αυτές τις μέρες και πολύ με πείραξε. Πέθανε ο γιός του Μπάμπη του Πεσκατόρου. Εχω να δω τον φίλο μου από την άνοιξη που σταμάτησα τις βόλτες. Κατεβαίνω αυτές τις μέρες στον μώλο μήπως και τον δω στο καίκι του, αλλά δεν τον βρίσκω. Δεν ήξερα τον γιό του, νέος άνθρωπος μου είπε η κυρά Φρόσω. Γιά εκείνην ούτως ή άλλως όλοι νέοι είναι φαντάζομαι, αφού εκείνη πλησιάζει στα ενενήντα.
Δεν θα ήξερα τι να του πω αλλά ήθελα να τον δω. Μπορεί να πάω να χτυπήσω την πόρτα του αν δεν τον συναντήσω σύντομα.
Κι' αυτό είναι το κοράλι που βγαίνει στα πενήντα μέτρα. Εψαχνα καιρό να βρω την φωτογραφία και νόμιζα πως την είχα χάσει, την βρήκα σήμερα και πολύ χάρηκα. Τώρα πιά το κοράλι έχασε αυτό το υπέροχο χρώμα και μάλλον και την μυρωδιά του, σαν λιβάνι μύριζε και σε ζάλιζε τον πρώτο καιρό. Εχω καιρό να την αντιληφθώ. Μήπως όμως δεν το έχω πιά;
Πάω τώρα αμέσως κάτω να δω μην τυχόν και το έχει πετάξει η μητέρα μου. Τα κάνει κάτι τέτοια σιχαμένα.
Γιατί ρε γμτ σ'αυτόν τον ανθρωπάκο που είναι στο τέλος της ζωής του; Γιατί τέτοια πίκρα σ' αυτόν τον καλωσυνάτο άνθρωπο; Γιατί τόση αδικία;