μία δημοσίευση, μιά αλήθεια και η ηλιοθεραπεία

Ξύπνησα με ελαφριά τσαντίλα. Συγχίστηκα χθες. Ολα άρχισαν την Κυριακή που λαμβάνω ένα μήνυμα συγχαρητηρίων! Ωπα, σκέφτηκα, τι σπουδαίο έκανα πάλι! Και γιά να μην μακρυγορώ μαθαίνω ότι με είχαν βάλει στην Realnews. Που καθόλου δεν χάρηκα διότι το μπλογκ μου πάντα ήθελα να είναι χαμηλών τόνων. Εψαξα να βρω την εφημερίδα, δεν την βρήκα πουθενά, δεν είχα ιδέα τι έγραφε. Μέχρι χθες που συνάντησα τον φίλο που με ειδοποίησε και την πήρα στα χέρια μου και κόντεψα να το πάθω το εγκεφαλικό. Επειδή η στήλη γράφει τα εξής:

...Η στήλη μας έχει αποκτήσει εκατοντάδες θαυμαστές. Δεκάδες τα e-mails που παίρνουμε και μας ζητάνε να σχολιάσουμε την επικαιρότητα και, γενικότερα, να διεισδύσουμε στον μαγικό κόσμο του διαδικτύου. Κρατάμε σειρά προτεραιότητας, καθώς δεν θέλουμε να αδικήσουμε κανέναν από τους αναγνώστες μας. Θα παρουσιάζουμε πολλά από τα ιστολόγια που μας στέλνετε, αλλά θα παρουσιάζουμε και τις δικές μας επιλογές μέσα από την αναζήτηση που κάνουμε στο διαδίκτυο... μπλα μπλα μπλα... Συνεχίστε να στέλνευε e-mails και να είστε σίγουροι ότι το ιστολόγιο σας θα προβληθεί όταν έρθει η σειρά του...

Η αρχική μου αντίδραση ήταν να μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι, διότι ως γνωστόν καλή καλή είμαι αλλά και ζόρικη όταν θυμώσω. Και ερωτώ: Το κειμενάκι αφήνει ή δεν αφήνει υπονοούμενο ότι μπορεί και να έχω στείλει μαιλ γιά να προβληθεί το μπλογκ μου;
Κάτι που ποτέ δεν θα έκανα διότι και low profile μ' αρέσει να είμαι όπως προείπα και δεν είναι και του χαρακτήρα μου κάτι τέτοιο, συν του ότι περνάω μιά τρομερή κρίση (ναι πάλι) αυτοαμφισβήτησης γιά το αν πραγματικά χρειάζομαι το μπλογκ, γιά το γεγονός ότι έχω εκτεθεί τόσο πολύ κλπ. Διότι ναι μεν καλή η ομαδική ψυχοθεραπεία που έκανα τόσο καιρό, καλή και η κάλυψη της ανάγκης γιά έκφραση αλλά τελικά υπάρχουν και συνέπειες που δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να τις υποστώ. Το μπλόγκινγκ είχε πλάκα όταν δεν μας ήξερε κανείς και όταν δεν γνωριζόμασταν μεταξύ μας. Οι συνθήκες πλέον έχουν αλλάξει. Θέλει μεγάλο σθένος το ν'αντέχεις τον εαυτό σου και να γράφεις τις αλήθειες σου επώνυμα πλέον. Με διαβάζουν φίλοι και γνωστοί και όλο μου το σόι, και έχω και πολλά ανήψια πανάθεμα με, και δεν είναι εύκολο. Ηταν τελικά πολύ πιό ανώδυνο να μοιράζεσαι με αγνώστους παρά με ανθρώπους που αγαπάς.
Οσο γιά τον κύριο που κάνει το ρεπορτάζ γιά τα μπλγοκ στην Realnews (ανώνυμα) τον ευχαριστώ πολύ και με τιμά η επιλογή του και ίσως και να το χαιρόμουνα αν δεν υπήρχε το κειμενάκι. Επειδή το θεωρώ εντελώς υποτιμητικό να στείλω μαιλ "βάλτε με σας παρακαλώ στην εφημερίδα σας".

Και τώρα που έγραψα όσα είχα να πω και μου έφυγε η ξυνίλα, ας είναι καλά ο ήλιος, γαλήνεψα. Είμαι στο μπαλκόνι μου και λιάζομαι και ακούω και αυτό το υπέροχο τραγούδι που μου θυμίζει τον πατέρα μου. Μου το τραγουδούσε όταν ήμουν μικρή και μετά με έστελνε να ρίξω βουτιά από την πλώρη γιά να με θαυμάσει. Και γέμισα μ' αυτήν την γλυκειά ενέργεια και έχω φτιαχτεί εντελώς και δεν αξίζει να χαλιέμαι γιά μαλακίες. Σε λίγο θα πάω και γιά βουτιά.
Γουστάρω που είναι 21 Οκτωβρίου και είναι ακόμα καλοκαίρι!