Να ξεστολίσω ή να περιμένω λίγο ακόμα;

Στο κάτω κάτω ακόμα δεν έχει μπει Φεβρουάριος! Και βαριέμαι αφόρητα. Εξάλλου αν δεν μείνει το σπίτι στολισμένο γιά κανένα τρίμηνο δεν λέει.
Φέτος δεν έφτιαξα μπάλες. Κάθε χρόνο όλο και λιγότερο φτιάχνω, όλο και λιγότερο στολίζω. Εδώ μερικές παλιότερες. Συνήθως τις φτιάχνω με ότι υπάρχει στο σπίτι, παλιές πούλιες, σπασμένα κολιέ, με χρυσό νήμα ή κορδέλες. Το μόνο που αγοράζω είναι πέρλες, φτηνιάρικες κιόλας αφού μέσα στα κλαδιά δεν φαίνονται. Λίγη όρεξη, κόλλα, χάντρες και φαντασία χρειάζεται.
Είναι πολύ ωραίες μέσα σε γυάλινα βάζα ή μπωλ.

ο λόγος που κοιτάω ψηλά

Είναι σωστός ο δρόμος μου; ρωτούσα και ξαναρωτούσα. Κι' ύστερα το κεφάλι μου σήκωσα να δω τους ουρανούς. Τι άραγε ορμηνεύουν τα σύννεφα; Και νόμισα πως είδα έναν αητό. Η ένα περιστέρι. Δεν ξέρω τι από τα δυό ήτανε.
Και γύρισα στο σπίτι και κοίταξα την φωτογραφία. Και μ' έκπληξη (δεν θα 'πρεπε) ένα Α και ένα Λ στα φτερά του. Ανδρέας και Λευτέρης. Μπαμπά μου, σε σκέφτομαι πολύ τελευταία. Κι' εσένα θείε Ανδρέα.
Πάω καλά λοιπόν, μπορεί να μην ξέρω τι ακριβώς εννοούν αλλά ξέρω πως θα είναι καλό και ευλογημένο. Οπως ορίζει η μοίρα και είναι ανώφελο ν' αντιστεκόμαστε σ' αυτή. Ακριβά μου φτερά, όλα τ' αντέχει ο άνθρωπος, όλα τα μπορεί. Τελικά έχω δίκιο να πιστεύω πως οι ψυχές γράφουν στα σύννεφα.

ευρήματα

Ο καιρός εξαίσιος, ήλιος δηλαδή, και η αγέλη βγήκε να περπατήσει. Ωραία μέρα να φωτογραφίσω ανεμώνες σκέφτηκα. Τελικά είχε πολύ φως.



Βρήκα όμως αυτά τα αριστουργήματα. Χρυσούν σάνδαλον Raphael μετά κόκκινου προς το περδικαλί (:PPP) καυτού σορτσακίου. Λοιπόν αν μάζευα όλα τα παπούτσια που έχω συναντήσει τόσα χρόνια στις παραλίες θα μπορούσα ν' ανοίξω μουσείο. Η κάτι πιό επικερδές, όπως ένα κατάστημα υποδημάτων. Οκαζιόν υποδημάτων ο Μονοσάνδαλος. Οπως είδατε έχω βρει και την επωνυμία.
Σταχτομπούτες και Σταχτομπούτοι ελάτε σε μας να βρείτε το ταίρι του παπουτσιού που χάσατε, γιατί από το άλλο ταίρι το πριγκηπικόν ντε, μην περιμένετε πολλά πράγματα. Δύσκολοι καιροί γιά πρίγκηπες, αυξήθηκε και η τιμή των καυσίμων, ανασφάλεια γιά το μέλλον, άστα να πάνε.



Εχωμεν και βατραχοπέδιλα όπως βλέπετε.



Αυτά που λέτε παιδιά μου. Και μπορεί ανεμώνες να μην βρήκαμε ωραίες γιά να φωτογραφίσουμε αλλά βρήκαμε μιά χλωρίνη χρώματος φούξια, που πολύ μας αρέσει, ε βουαλά!
Καλλιτεχνική η φύση του Ελληνα. Ολα θέλει να τα εξωραίζει. Εδώ λ'αρτίστ σκέφτηκε.
"Ολο πράσινο, πράσινο, ας πετάξω κάτι τις σε έντονο χρωματάκι, έτσι γιά να μην είναι μουντό το τοπίο βρε αδελφέ."
Πολύ μου αρέσουν τελικά αυτές οι εικαστικές παρεμβάσεις που κάνει ο άνθρωπος στο περιβάλλον.

Αντε πάω να φάω διότι εγυμνάσθην και ξελιγώθηκα από την πείνα. Σε δίαιτα πάλι. Τελικά τα κιλά από το κόψιμο του τσιγάρου κλείδωσαν στα +8 και πάτησα πόδι και είπα:
Τέρμα ως εδώ κτήνος, που δεν μπορείς να επιβληθείς στον εαυτό σου.
Και φτου πάλι από την αρχή. Οτι πήρα σ'ένα μήνα θα τα χάσω σε δυό στην καλύτερη περίπτωση. Αααααααχ.......

του κάκτου

(απ' τ' αγκάθι βγαίνει ρόδο)

Μακριά απ' τ' ανθρώπινα βλέμματα
στην έρημο αυτάρκης ανθίζω
αποθέματα ύδατος έμαθα να συλλέγω
τίποτα να μην χαθεί

ποτέ μου δεν επιτέθηκα
μόνο αμύνομαι
ποτέ μου δεν κρύφτηκα
σε κάθε πληγή μου ένα αγκάθι φυτρώνει
ποτέ μου δεν ζήτησα τίποτα
μόνο του ήλιου την θέρμη

Της υπομονής και του σθένους
λουλούδια που κυοφορώ
είμαι αυτό που όρισε η επιβίωση
τα αγκάθια μου.

Σωτήρη είχες δίκιο τελικά.
Μιά μικρή διαφωνία στο Ανεμολόγιο (όχι με τον Παστάκα) και βγήκε αυτό το πονηματάκι σήμερα το πρωί. Θενκς. :))

η τέχνη μιμείται την ζωή ή το αντίστροφο;

η μάχη με τους δαίμονες - ένα τραγούδι

Επιτέλους έφυγε η μαμά. Τώρα μπορώ να κλάψω με την ησυχία μου. Γοερά, με λυγμούς δυνατούς, να ουρλιάξω κιόλας, να βγάλω από μέσα μου την φρίκη.
Η φρίκηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη
Δεν με πειράζει καθόλου που το έβαλε στα πόδια και με άφησε έτσι σ' αυτά τα χάλια. Είχα πολλά νεύρα και γινόμουν και άδικη ώρες ώρες και ξέσπαγα πάνω της αλλά ειλικρινά μου τα έπρηξε πάλι.
Ερμαια κι' ανήμπορη στα χέρια της, ήρθε και έκανε τα δικά της πάλι στο σπίτι, τα άλλαξε όλα, ΜΑ ΟΛΑ ΛΕΜΕ!
Ετσι όπως κάνει συνήθως κι' αυτό ποτέ δεν θ' αλλάξει, να με ακυρώνει, να μην υπάρχω, μόνο εκείνη υπάρχει, η απόλυτη βασίλισσα. Θεέ μου πόσος ανταγωνισμός με το ίδιο της το παιδί!
Δεν θέλω να είμαι άδικη, κουράστηκε αλλά τελικά καλό δεν μου κάνει η παρουσία της. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει, ψάχνω να βρω την αγάπη μέσα μου και δεν την βρίσκω. Γιά τίποτα και κανέναν, ούτε καν γιά τον εαυτό μου.
Μόνο πόνος και η φρίκη, τίποτα άλλο δεν υπάρχει.
Και νεύρα, πολλά νεύρα, χωρίς φαγητό και τσιγάρο, ο Εσταυρωμένος στο κρεββάτι. Σηκώνομαι λίγο, κόβω κάτι βολτίτσες μέσα στο σπίτι, πήγα και μιά μέρα έξω στον χωματόδρομο, αλλά να κάτσω δεν μπορώ, οπότε προτιμάω να περνάω τον χρόνο μου ήρεμη (!!!) και ξαπλωμένη, να κλείσουν τα ράμματα (Θεέ μου εκατοντάδες είναι!) μιά ώρα αρχίτερα. Ενα μεγάλο κέντημα είμαι. Τουλάχιστον σταμάτησα ν' αφήνω πίσω μου λιμνούλες από αίμα κάθε φορά που σηκωνόμουν από το κρεββάτι, κάτι είναι κι' αυτό...
Πόνο στο σώμα δεν έχω νοιώσει σχετικά, αλλά στην ψυχή γάμισε τα, έχω φτάσει στα σύνορα της τρέλλας. Θα έκανα οτιδήποτε γιά να σταματήσει αυτός ο δαίμονας. Οτιδήποτε.
Από τι βάθος πηγάζει αυτός ο πόνος ψυχής;
Αλήθεια, υπάρχει κάτι αληθινό στην ζωή μου εκτός απ' αυτόν;
Ολα ψεύτικα, έτσι τα αισθάνομαι. Μόνο ο πόνος μου είναι αληθινός, βαθύς. Θέλω να σκοτώσω τον εαυτό μου γιά να πάψω να πονάω.
Σκέφτομαι εσένα και τα ναρκωτικά. Κατανοώ αυτή την ανάγκη πλέον. Γι' αυτό έπαιρνες;
Θρηνώ τον χαμό σου. Δεν περίμενα να μου πεθάνεις έτσι άδοξα. Σκέφτομαι ότι κάπου έχω μιά φωτογραφία σου, ψάχνω και δεν την βρίσκω και μου την έχει δώσει.
Κατέβηκα χθες στην αποθήκη και βρήκα τον παλιό μου τηλεφωνητή. Αν θυμάμαι καλά είχα ηχογραφήσει μιά συνομιλία μας. Ηθελα να έχω κάτι από σένα, πόσα χρόνια πριν, ούτε θυμάμαι, θα παίζει άραγε; Δεν ξέρω αν λειτουργεί, δεν έχω και τέτοιο μέγεθος μπαταρίες. Αναρωτιέμαι πως θα είναι να σ' ακούσω. Η φωνή από το υπερπέραν... Γαμότο σου πήγες και μου πέθανες και είμαι απαρηγόρητη.
Τόσο ταβάνι ούτε στην εφηβεία δεν είχα κοιτάξει. Μόνο που το κόκκινο κασσετόφωνο της εποχής έχει αντικατασταθεί από το λαπτοπ. Η ίδια γαμημένη ευαισθησία, ίσως και πιό πολλή, ποτέ δεν θ' απαλλαγώ απ' αυτήν τελικά φοβάμαι.
Τα ίδια συναισθήματα αφόρητης μοναξιάς, μουσική όλη μέρα, η ίδια διάθεση γιά κλαψούρισμα, δάκρυ κορόμηλο σε φάσεις. Δεν υπάρχει κανείς, δεν μ' αγαπάει κανείς. Και όσοι υπάρχουν μ' εκνευρίζουν και δεν τους θέλω.

Οκτώβριος 2008

Ο πόνος και η ίαση που ακολούθησε με όπλο μου ένα τραγούδι που πάντα αγαπούσα. Το άκουγα, δεν ξέρω πόσες φορές καθημερινά, όλο αυτό το διάστημα. Δεν ξέρω αν με οδήγησε αυτό αλλά με βοήθησε τρομερά. Ισως η ίαση είναι αυτή ακριβώς...

Once a story's told
It can't help but grow old
Roses do lovers too
So cast your seasons to the wind

Μίλα, βγάλτα, πες τα. Αλλά δεν είναι πάντα εύκολο.
We are all alone από την ζεστή φωνή της Rita Coolidge. Αλλες φορές να με κάνει να δακρύζω κι'άλλες να χαμογελάω.

Είμαι καλά

Είσαι καλά;
Οχι δεν είμαι, θες ν'απαντήσεις και δεν τολμάς να το πεις. Επειδή κανείς δεν θέλει ν'ακούσει πόσο άσχημα είσαι. Και προτιμάς την σιωπή. Σφίξε τα δόντια λοιπόν, άντεξε λίγο ακόμα. Θα περάσει αργά ή γρήγορα.

Είσαι καλά;
Πως βρέθηκε εκεί; Μιά φυσσαλίδα γεμάτη υγρό ανέβηκε από τον πνεύμονα κι' έχει σταθεί στον λαιμό σου. Δάκρυα είναι; Είναι οι ανάσες μου δάκρυα πιά; Η μήπως είναι αίμα;
Υπουλα παραμονεύει ο λυγμός στον φάρυγγα. Και περιμένεις να διογκωθεί η φυσσαλίδα. Αντε λοιπόν, σπάσε, περιμένουν μιά απάντηση, γιατί καθυστερείς;

Είσαι καλά;
Και θες να φωνάξεις την αλήθεια. Σε πνίγει το ψέμα αλλά πρέπει να προσποιηθείς. Μιά χαρά είμαι, και δεν έχεις κοροιδέψει κανέναν. Αλλά δεν σε νοιάζει.
Πιστεύεις πως στην ουσία κανείς δεν νοιάζεται. Από ευγένεια ρωτάνε όλοι. Και είναι και κάποιοι που δεν ρωτάνε καθόλου, από λεπτότητα δήθεν. Χαίρεσαι γι' αυτό. Είχες δίκιο στις κρίσεις σου. Κάτι αληθινό παρακαλώ. Εχω βαρεθεί τα ρηχά και τα ψεύτικα. Ουσία αλλιώς καθόλου.
Καιρός γιά ξεσκαρτάρισμα. Οι δύσκολες μέρες που σου ανοίγουν τα μάτια διάπλατα. Και βλέπεις τους άλλους όπως πραγματικά είναι, όχι όπως θα ήθελες να είναι. Οδυνηρές αλλά ουσιώδεις. Λίγη υπομονή ακόμα. Χαμογελάς αλλά μέσα σου ξέρεις πως σου έχουν ήδη τελειώσει τ' αποθέματα. Δεν ξέρεις πως αλλά θα τα καταφέρεις. Ούτως ή άλλως και να μην τα καταφέρεις, δεν σε πειράζει.

Οκτώβριος 2008

Από τα κοψοφλεδίκα που έγραφα απρέ λ' οπιτάλ που λένε κι' οι βάρβαροι.
Λοιπόν, είμαι καλά, μιά χαρά είμαι, και οι μολύνσεις περνάνε και η υγεία μου έχει σχεδόν επανέλθει σε φυσιολογικά όρια, και η αισιοδοξία επανέρχεται παρόλες τις ζημιές που μας άφησε ο χθεσινός χαλασμός που έγινε. (Μας πήρε πάλι ο αέρας και μας σήκωσε)
Απλά ήθελα να υπάρχει στο μπλογκ μου. Κάτι που πέρασε, ένα κομμάτι δικό μου. Της ζωής παράσημα που κρεμάμε στο στήθος περήφανοι που τα φέραμε πέρα ακόμα μιά φορά και δεν μας έστριψε. Η μήπως μου έχει στρίψει από καιρό και δεν το έχω πάρει χαμπάρι; :PPPP

μια κούπα από χρυσάφι ΙΙ

...Δυό μέρες μόνο
σ' ένα ταξίδι αστραπή να ξεδιπλώνω
να παίρνει ανάσα η ζωή
γιά λίγο μόνο.

Γιά τόσο μόνο
φως να γεμίζουν οι στιγμές
να λάμπουν μες στο χρόνο...

Εχω ξαναγράψει γιά τα golden cups. Τρελλαίνομαι γι΄ αυτό το λουλούδι. Οχι μόνο σε μαγνητίζει όταν το βλέπεις αλλά έχει και την υφή του ανθρώπινου δέρματος όταν το αγγίζεις. Πέρασα μιά ολόκληρη μέρα να το χαζεύω.
Εχω μεταφυτέψει σε αρκετές γλάστρες και ήταν γεμάτες μπουμπούκια, θα έβγαιναν πολλά φέτος, αλλά τελικά οι απανωτές κακοκαιρίες τα έριξαν. Ετσι βγήκαν μόνο τρία. Μπόρεσα και τα απόλαυσα τις μέρες των Αλκυονίδων. Δυό μέρες μόνο όπως λέει και το τραγούδι.
Δεν τα απήλαυσα όμως μόνο εγώ. Ο Μπόρχες - Ηράκλειτος (!!!) επί τω έργω.

χειροτεχνίες

Ημουν εντελώς ντεφορμέ φέτος γιά έργα τέχνης (αστειεύομαι βέβαια) αλλά παρόλα αυτά το κάτι τις μου το έφτιαξα. Εντελώς απλοικά κι' αδιάφορα, έτσι απλά γιά να φτιάξω κάτι, πήγαιναν με τα πιό αδιάφορα Χριστούγεννα από καταβολής κόσμου.



Εδώ πήρα έναν χαρτονένιο κύλινδρο που ήταν συσκευασία από ποτό, τον έβαψα ασημένιο, τύλιξα γύρω του μιά γιρλάντα και κόλλησα πάνω ότι βλακειούλα είχα και μου περίσσευε.
Εβαψα επίσης ασημένια μικρά κουκουνάρια, βελανίδια και μικρά ρόδια και τα κότσαρα κι' αυτά. Από το τίποτα να ένα εντυπωσιακό κάτι τις γιά κάτω από το δέντρο. Εφετζίδικο ήταν τελικά, κυρίως αν το τυλίξεις κι' αυτό με φωτάκια.



Πήρα ότι λειωμένο κερί είχα στο σπίτι, προσθέτω και λίγη φρέσκια παραφίνη, λίγη στεατίνη (70-30 περίπου, σιγά μην μετράω, με το μάτι) και χρώματα (τα παίρνουμε από κηροπλαστείο), ζεσταίνουμε σε μπαιν μαρί (εγώ βαριέμαι και το ζεσταίνω απευθείας σε ένα σκεύος, που να λερώνω δεύτερο τώρα), σε χαμηλή φωτιά υποτίθεται (εγώ πάλι βαριέμαι να περιμένω και τα λειώνω σε δυνατή αλλά με παρακολούθηση). Παίρνουμε ποτήρια που να είναι ίσια από τον πάτο μέχρι το στόμιο (αλλιώς δεν θα βγαίνει το κερί όταν κρυώσει), στερεώνουμε με μιά οδοντογλυφίδα ή ένα ξυλάκι το φυτίλι στο στόμιο. Χύνετε αργά και με προσεκτικές κινήσεις το λειωμένο κερί.
Αφήνουμε να στεγνώσουν δυό τρεις ώρες.





Από εκεί και πέρα αφήστε την φαντασία σας ελεύθερη.
Εχω φτιάξει πολύ ωραία στο παρελθόν αλλά τα έχω κάνει όλα δώρο γαμότο. Το κακό είναι ότι δεν τα φωτογράφιζα τότε και δεν θυμάμαι να τα ξαναφτιάξω. (Μεγάλη βλακεία αυτή)




Εδώ είχα ένα πληκτικό καλαθάκι. Και ένα πληκτικό κλαράκι πλαστικό. Εβαψα χρυσό το καλαθάκι, έφτιαξα κεράκια χρώματος καρπουζί ασορτί με το κλαράκι, πήρα και δύο μικρές μπάλες, κόλλησα πάνω αυτές τις χαντρούλες που είχαν και λίγο γκλίτερ και βγήκε αυτό το γλυκό αποτέλεσμα.

Ολο και πιό κοντά αράζουν, σε λίγο θα τους σερβίρουμε και καφέ απ' το μπαλκόνι.

auguri και αγγούρι

Πάλι εις τα νοσοκομεία τρέχαμε χθες. Δύο μολύνσεις που αμέλησα και που ευτυχώς δεν συνδέονται μεταξύ τους. Γιά να πάω στον γιατρό πρέπει να φτάσει στο απροχώρητο ή να τρομάξω. Δεν ήταν σοβαρές τελικά, δεν συνδεόντουσαν μεταξύ τους, οι εξετάσεις αίματος καλές, δεν φαίνεται γενικευμένη κατάσταση λοιμώξεων, αλλά αναρωτιέμαι αν είναι τα επακόλουθα της μακροχρόνιας αντιβίωσης που έπαιρνα τόσα χρόνια.
Ξύπνησα χθες international, με τα μάτια του Κινέζου και τα χείλια του αράπη. Αραπίνες λάγνες, ερωτιάρες... γελάτε γιατί χανόμαστε. Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, πονούσα αφόρητα κι' έλεγα πως θα εκραγεί το κεφαλάκι μου.
Ελπίζω να είναι απλά δύο τυχαία γεγονότα και να τελειώσει εδώ η γκαντεμιά γιατί ειλικρινά έχω ανάγκη να νοιώσω πάλι καλά. Θα ταλαιπωρηθώ λίγες μέρες ακόμα αλλά όταν θα συνέλθω θα βγω μάλλον κερδισμένη. Αλλη μιά εξάρτηση τέλος.

Εκοψα τις τσίχλες. Δεν ξέρω αν την μόλυνση την έπαθα από εκεί, αλλά κόβοντας το τσιγάρο είχα αντικαταστήσει την μία εξάρτηση με μιά άλλη. Και ίσως δεν είναι εντελώς ακίνδυνες όταν κάνεις overdose όπως έκανα εγώ. Ολη μέρα μάσαγα σαν την κατσίκα μανιωδώς, τρεις τρεις. Ποιός ξέρει που τις φτιάχνουν και τι χημικά έχουν μέσα. Τουλάχιστον προσπαθούσα να μην τις αγοράζω χρωματιστές.
Δεν ξέρω αν οφείλεται εκεί αλλά χθες ξύπνησα και είχε κλείσει ο λαιμός μου και όχι να μιλήσω δεν μπορούσα, ούτε ανάσα να πάρω. Και πόναγα αφόρητα κι' ακόμα πονάω. Δεν μπόρεσαν να με βοηθήσουν, δεν μπορούν να το σταματήσουν, ιός είναι θα κάνει τον κύκλο του. Υπομονή.
Πόσο πιά υπομονή;
Τουλάχιστον ξεφορτώθηκα τις τσίχλες. Αλλά τώρα τι θα μασουλάω όλη μέρα;
Είμαι τόσο αδύναμη ώστε να χρειάζομαι εξαρτήσεις; Είμαι τόσο βλαξ; Γιατί τόση νευρικότητα; Είναι μιά λανθάνουσα φροντίδα του εαυτού; Γιατί τον κακομαθαίνουμε και συνεχίζουμε παρόλο που ξέρουμε ότι βλάπτουν; Τι μας το έδωσε το νιονιό ο θεός αν δεν το χρησιμοποιούμε;
Εξαρτήσεις και υποκατάστατα, μέγα κεφάλαιο έχει ανοίξει...

Και μέχρι να το λύσω κι' αυτό το μέγα φιλοσοφικό ζήτημα θα το ρίξω στ' αγγουράκια που είναι κι' υγιεινά.
Και λέω το " άλλοι το τρώνε και ζορίζονται, άλλοι το τρώνε και δροσίζονται" να το κάνω " άλλοι το τρώνε γιατί ζορίζονται και θα δροσίζονται συνάμα".
Τσςςς κακά παιδιά που πήγε το μυαλό σας, μιλάω γιά το real thing, το κηπευτικό ντε!

Αuguri και αγγούρι λοιπόν και πορευόμαστε γιά ένα καλύτερο αύριο. Βοήθεια μας. Αντε πάω γιατί με περιμένει ένα αγγούρι στο ψυγείο να το σφάξω, τόοοοοοσο μετά συγχωρήσεως! :PPPPP

Auguri = ευχές στα ιταλικά.
Ποιός θυμάται την παλαιά εκείνη διαφήμιση με τον ιταλό μάγειρα που με την κουτάλα στο χέρι δήλωνε
I migliori auguri apo Misko και κρόνια πολλά. Αυτός ο γκαντέμης φταίει γιά όλα. Κρόνια, δηλαδή του Κρόνου. Αει σιχτίρ. Κρόνε Κρόνε φύγε τώρα.
Και επιτέλους σήμερα μετά από πολύ πολύ καιρό έχει ήλιο λαμπρό, έναν απίστευτο ήλιο ζεστό και πάω να λιαστώ!

συνοικιακό συμβούλιο

Ραντεβού στην ταράτσα του γείτονα που τυχαίνει να τον αποκαλούμε και δήμαρχο. Που είσαι δήμαρχε να δεις που σου κουτσουλάνε το σπίτι. Κι' αφήνουν και κάτι νερουλές!

lavender sky

"Η έχτρα μου είναι περιττή
στους δρόμους τ' ουρανού" είπε ο Ελύτης

Καταπιέζομαι τρομερά και μου έχει κοστίσει που ο Μιχάλης δεν θέλει να κάνουμε τίποτα. Εχω και την μάνα και την θεία του που προσπάθησαν να με συνετίσουν. Η τάντε Μαρία που φυτρώνει όπου δεν την σπέρνουμε κατέληξε υποτιμητικά πως είμαι πολύ επαναστάτρια και πως δεν θα μου βγει σε καλό. Δεν ξέρω πως κρατήθηκα και δεν τις έβαλα στην θέση τους. Οφείλω να ομολογήσω ότι έχω επιδείξει γαιδουρινή υπομονή αλλά αν επιμείνουν δεν μπορώ να εγγυηθώ τίποτα.
Με την μάνα μου ούτως ή άλλως δεν μιλάω, την έχω στον πάγο από την Πρωτοχρονιά και έχω σφραγίσει κάθε χαραμάδα επικοινωνίας.
Ούτως ή άλλως εδώ και καιρό τους έχω όλους γραμμένους. Μα εντελώς λέμε. Μόνο την θέληση του Μιχάλη δεν μπορώ να αγνοήσω. Ελπίζω να καταλάβει πόσο μεγάλη θυσία είναι. Ζορίζομαι και δεν θέλω να ξεσπάσω πάνω του.

Από την άλλη σκέφτομαι αν πραγματικά αξίζει ν' ασχοληθώ με τρεις ηλίθιους όταν υπάρχουν τέτοιοι ουρανοί και τους βλέπω.
Αν αξίζει να λερώσω την ψυχή μου και να μπλεχτώ σε μιά βρωμερή ιστορία γεμάτη ψέματα. Θα φέρνουν μάρτυρες, θα φέρνω κι'εγώ. Ηδη βρήκα φίλους που μου πρότειναν να δηλώσουν ότι ήταν μέσα στο αυτοκίνητο. Να δηλώσουμε και σεξουαλική παρενόχληση, πέταξε κάποια. Υπάρχει και η πουτανιά αμόρφωτοι κουτοπόνηροι μπάτσοι.
Αξίζει;

Δεν ξέρω πότε θα καταφέρω να ηρεμήσω γιατί κάθε φορά που το σκέφτομαι τούρμπο γίνομαι και θέλω να τους εκδικηθώ. Γενικά θεωρώ την εκδίκηση ποταπό ως συναίσθημα όμως. Ουφ! Δικαιοσύνη ή εκδίκηση είναι αυτό που ζητάω; Αστείο είναι αλλά βρήκα ένα ερώτημα γιά να παιδεύομαι πάλι.
Θα είχε πλάκα μιά εγκεφαλική μάχη με αστυνομικούς. Από την άλλη σκέφτομαι όμως ότι θα με έβγαζε εντελώς εκτός πορείας. Ο δρόμος μου είναι άλλος.
Και ήμουν σε μιά περίεργη φάση και είχα αρχίσει και ξεμπέρδευα πάλι τα νήματα και συνέβη αυτό να μου αποσπάσει την προσοχή.
Ηρθα να ζήσω εδώ μακριά από την βρωμιά των ανθρώπων. Η πόλις όμως μας ακολουθεί ακόμα κι' εδώ. Πόσο πιό μακριά να πάω; Να μην μπορεί να μ' αγγίξει τίποτα ποτέ ξανά.

Αει στο διάολο ρε. Στους γιατρούς να τρώτε όσα ληστεύετε από τους πολίτες.
Αει στο διάολο ρε καταφέρατε και ξυπνήσατε μέσα μου το μίσος.
Εγώ την ψυχούλα μου κάποια στιγμή θα καταφέρω να την καθαρίσω. Εσείς θα παραμείνετε σκατόψυχοι μαφιόζοι ψευταράδες.

περί αστυνομίας - κάτι γιά να ευθυμήσουμε

Αυτό το αριστουργηματικό έργο τέχνης φιλοτεχνήθηκε από τον φίλτατο Διαγόρα.

Οπως δηλώνει ο ίδιος ο καλλιτέχνης

"Παραχωρώ την άδεια σε οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο να το αντιγράψει για οποιαδήποτε χρήση. Χρησιμοποιήστε το συγκεκριμένο έργο ελεύθερα, χωρίς να μου ζητάτε την άδεια, και χωρίς να νιώθετε την υποχρέωση να το συνοδεύετε με αναφορές στο ιστολόγιό μου."

Παρακαλώ σερβιριστείτε ελεύθερα.
Γελάτε γιατί χανόμαστε.

θύματα αστυνομικής τρομοκρατίας ΙΙΙ

Εχουν περάσει δύο μέρες και ακόμα δεν έχω καταφέρει να ηρεμήσω. Και πρωτίστως αυτό χρειάζομαι γιατί εν βρασμώ μάλλον δεν θα καταφέρω και πολλά πράγματα. Ούτως ή άλλως η πρακτική τους αυτή είναι. Σε κάνουν να εξοργιστείς ώστε να τους βρίσεις και να χάσεις το δίκιο σου. Μέχρι τώρα δεν τους έχω βρίσει, αλλά πιστέψτε με, είναι τρομερά δύσκολο.

Τόση αδικία δεν αντέχεται. Εχω κοιμηθεί ελάχιστα αυτές τις δύο μέρες. Δεν ξέρω αν έχω δίκιο ή άδικο ή αν βλέπω υπερβολική την διάσταση του θέματος αλλά αυτή η αηδία δεν φεύγει από το στόμα. Και μιά σκέψη που δεν βγαίνει από το μυαλό μου. Αν το αφήσω έτσι χωρίς να κάνω τίποτα θα μπορέσω να συγχωρέσω τον εαυτό μου ή θα φτύνω κάθε μέρα τα μούτρα μου στον καθρέφτη; Που έσκυψα το κεφάλι και έφαγα αδιαμαρτύρητα τις καρπαζιές. Θα είναι σαν να τους επιβραβεύω με την σιωπή μου. Μπράβο βρε, καλά μου κάνατε και με γράψατε άδικα, μου άξιζε. Και θα το κάνουν και σ' άλλους και σ' άλλους και σ' άλλους. Οπως το έχουν κάνει ήδη σε τόσους. Ξαφνικά μέσα σε μιά μέρα βρέθηκαν ένα σωρό άνθρωποι να μου πουν ότι τους έχει συμβεί το ίδιο ή κάτι παρόμοιο. Να τους κατηγορούν γιά κάτι που δεν είχαν διαπράξει. Ολοι αναγκάζονται να πληρώσουν και να σιωπήσουν γιά να μην μπλέξουν.
Και σφίγγουμε όλοι τα δόντια και προσπαθούμε να το χωνέψουμε. Αλλά δεν χωνεύεται ρε γαμότο.

Θέλω να δω, αν μπορέσω, τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Να καταλαγιάσει η οργή, αν είναι δυνατόν βέβαια, και να μην ωθούμαι από τον εγωισμό μου.
Είναι άραγε εγωισμός να απαιτώ τα αυτονόητα; Να μπορώ να διασχίζω τον δρόμο χωρίς να φοβάμαι ότι θα μου πεταχτούν δυό όργανα που μπορούν να μου κάνουν την ζωή μου κόλαση επειδή τόλμησα να διαμαρτυρηθώ; Είναι άραγε εγωισμός να απαιτώ ισονομία με τους ένστολους; Είναι εγωισμός να θέλω το δίκιο μου;
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να μας εκδικηθούν. Μέχρι και να μας φυτέψουν ναρκωτικά όπως πολύ καλά είπε κάποιος στο facebook.
Εχω ακούσει τόσα πολλά. Γιά σκισμένα λάστιχα, γιά βιτριόλια, χίλια δυό μπορούν να συμβούν σε μιά μικρή κοινωνία.
Γιά τον εαυτό μου ειλικρινά δεν φοβάμαι. Δεν με νοιάζει να με πάνε μέσα, και ειλικρινά μακάρι να τους είχα εξυβρίσει εκείνο το βράδυ να το είχα ευχαριστηθεί κιόλας. Αλλά υπάρχει και ο Μιχάλης που επιθυμεί να τελειώσει εδώ. Εκείνος ούτως ή άλλως είναι που θα την πληρώσει, εκείνος κυκλοφορεί. Εγώ ακόμα αναρρώνω, δεν βγαίνω συχνά έξω από το σπίτι, λίγα μπορούν να μου κάνουν.
Αντε το πολύ πολύ να τους βρίσω και να με πάνε μέσα. Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον θα το διασκεδάσω κιόλας, θα έχω να λέω μετά ότι πήγα φυλακή. Θα έχω να γράφω ιστορίες από τα κάτεργα. Είναι θέμα οπτικής γωνίας πάντα. Θα μπορούσε να ήταν και επιμορφωτικό.
Αν όμως την πληρώσει ο Μιχάλης;

Η συνέχεια της ιστορίας έχει ως εξής. Το ίδιο βράδυ πήγαμε στην Τροχαία γιά να κάνουμε ένσταση. Εγώ ήμουν σε άθλια κατάσταση, είχα πάθει σοκ και δεν μπορούσα όχι να μιλήσω, ούτε ν' αναπνεύσω. Αισθανόμουν ότι πνιγόμουν, ότι κάποιος με είχε πιάσει από τον λαιμό και με έπνιγε, δεν έβγαινε η φωνή μου τόσο που είχα συγχιστεί. Και με πιάσανε τα κλάματα. Και πάνω στα αναφυλητά τους είπα παλιόπαιδα. Πιάστηκε από την κουβέντα ο διοικητής και σηκώθηκε κι' έφυγε, άλλο που δεν ήθελε. Τον ακολουθήσαμε αλλά αρνιόταν να συζητήσει. Δεν μπορούσε να με αντιμετωπίσει όπως του είπα σήμερα. Ούτε και σήμερα μπορούσε να με αντιμετωπίσει, δεν είχε επιχειρήματα εξάλλου, τι να πει.

Χθες πήγε ο Μιχάλης με ένα χαρτί από τον γιατρό μου ότι έχω σπάνιο νόσημα και χρήζω ιατρικής παρακολούθησης. Αναγκάστηκαν να μας δώσουν το δίπλωμα και τις πινακίδες πίσω. Πλήρωσε και το μισό πρόστιμο γιατί ήταν εντός δέκα ημερών. Και εκεί άρχισε να ψεύδεται κι' ο διοικητής. Οτι δεν τους είπα λέει ότι είμαι ασθενής γιατί είναι κοινωνικά ευαίσθητοι (ας μην το σχολιάσω καλύτερα) και ότι τους είπα μαλάκες και μπροστά του μάλιστα!!! Αυτά τα είπε στον Μιχάλη που ήταν παρών στο νταβαντούρι. Δεν δεχόταν το χαρτί από το ιδιωτικό νοσοκομείο στην αρχή, ήθελε από Δημόσιο (ας μην το σχολιάσω ούτε αυτό καλύτερα). Μετά προς το τέλος ήταν λέει ευγενικός, συμπαθής κλπ. ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Σήμερα τηλεφώνησα εγώ γιά να ζητήσω τα στοιχεία τους. Ο διοικητής αρνήθηκε να μου δώσει τα ονόματα των οργάνων (μα τι όργανα...) εκτός αν πάω επί τόπου. Στην αρχή δεν ήθελε να μου πει ούτε το δικό του όνομα αλλά δεν γινόταν να αρνηθεί. Σ' όλη την διάρκεια του τηλεφωνήματος προσπαθούσε να με εξοργίσει, να τον βρίσω, γιά να μου κλείσει το τηλέφωνο. Και μετά άρχισε να ψεύδεται.
Οχι, λέει, μόνο τους είπα μαλάκες αλλά έχει και μάρτυρα πολίτη που ήταν παρών εκείνο το βράδυ. Οπως βλέπετε το πάνε γιά σήριαλ, μάλλον έχουν αρχίσει το κάστινγκ γιά ψευδομάρτυρες. Και βλέπω σύντομα να υφάνουν ολόκληρο παραμύθι.
Είναι αισχροί, αυτό έχω να πω. Και ποιός ξέρει με πόσους ένστολους και μη ψευδομάρτυρες θα βρεθώ αντιμέτωπη μέχρι να τελειώσει αυτή η ιστορία. Γιατί κάτι μου λέει ότι όλο θα πετάγονται μάρτυρες και κατηγορίες από το πουθενά.

Δεν ξέρω αν είναι γιά γέλια ή κλάματα η υπόθεση. Σκέφτομαι τον νεαρό αστυνομικό που είχε το χέρι πάνω στο περίστροφο. Και θα ήθελα να τον πιάσω από τον γιακά να τον πάω μπροστά σ'ένα καθρέφτη και να του πω.
Κοίτα τα χάλια σου ρε σαχλαμάρα καραγκιοζάκο. Που νομίζεις πως βρίσκεσαι; Στο Μπρονξ;
Που σου δώσανε ένα όπλο και ένα μπλοκάκι και βγήκες να κάνεις τον καουμπόη.
Δεν ξέρω τι στην ευχή, ή πολύ Αμερικάνικο κινηματογράφο έχουν παρακολουθήσει ή είναι οι κλασσικοί θρασύδειλοι που έχουν το όπλο στην ζώνη και πάσχουν από το σύνδρομο του οπλοφόρου (κι' αυτό καλύτερα να μην το σχολιάσω). Ομως οι θρασύδειλοι είναι πάντα επικίνδυνοι, κυρίως όταν είναι σε αγέλη.

Ναι τελικά θα μπορούσε να είναι και αστείο. Αλλά είναι μπάτσοι και έχουν εξουσία και όπλα. Και κανείς δεν μπορεί να με διαβεβαιώσει πως δεν κινδυνεύουμε. Δεν ξέρω τι θα κάνω, δεν είμαι μόνη μου αλλιώς θα είχα κάνει αυτό που θα' πρεπε να γίνει.

θύματα αστυνομικής τρομοκρατίας ΙΙ

Aτομικά και κοινωνικά δικαιώματα
Αρθρο 4 - (Ισότητα των Ελλήνων)

Το Σύνταγμα ορίζει πως

1. Oι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. (ΕΔΩ ΓΕΛΑΝΕ)
2. Oι Έλληνες και οι Eλληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. (ΚΙ'ΕΔΩ ΓΕΛΑΝΕ)
3. Έλληνες πολίτες είναι όσοι έχουν τα προσόντα που ορίζει ο νόμος. Eπιτρέπεται να αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια μόνο σε περίπτωση που κάποιος απέκτησε εκούσια άλλη ιθαγένεια ή που ανέλαβε σε ξένη χώρα υπηρεσία αντίθετη προς τα εθνικά συμφέροντα, με τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία που προβλέπει ειδικότερα ο νόμος. (ΑΦΑΙΡΕΣΤΕ ΤΗΝ ΜΑ ΤΩ ΘΕΩ ΓΙΑΤΊ ΤΕΤΟΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΧΩ ΑΡΧΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΛΕΟΝ)
4. Mόνο Έλληνες πολίτες είναι δεκτοί σε όλες τις δημόσιες λειτουργίες, εκτός από τις εξαιρέσεις που εισάγονται με ειδικούς νόμους.
5. Oι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους. (ΕΔΩ ΓΕΛΑΝΕ ΤΡΙΣ)
6. Kάθε Έλληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υποχρεωμένος να συντελεί στην άμυνα της Πατρίδας, σύμφωνα με τους ορισμούς των νόμων. (ΡΕ ΣΥ ΞΕΚΑΡΔΙΣΤΙΚΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΟΥΤΕ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΝΑ ΗΤΑΝΕ)
7. Tίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες. (ΕΛΑ ΡΕ, ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ)

από εδώ.

Αυτά ορίζει το Σύνταγμα. Κι' αναρωτιέμαι. Πόσο ίση να αισθάνομαι απέναντι σε δύο αστυνομικούς;
Πόσο ίση να αισθάνομαι όταν ο λόγος τους μετράει περισσότερο επειδή τυχαίνει να είναι ένστολοι; Αν έχω ίσα δικαιώματα θέλω να έχω το δικαίωμα υπεράσπισης από δύο επίορκους αστυνομικούς που καταστρατηγούν τα δικαιώματα μου και με συκοφαντούν. Δεν περάσαμε με κόκκινο και ζώνη φορούσα. Ποιός θα με πιστέψει; Ποιός θα μου δώσει το δίκιο μου;

Δύο νεαρά αγόρια που μπορούν να με εκδικηθούν απειλώντας με το μπλοκάκι. Πάλι καλά θα μπορούσε να ήταν το περίστροφο. Ο ένας ούτως ή άλλως είχε το χέρι του συνέχεια εκεί. Δεν το έβγαλε αλλά ήταν σαφές πως ήθελε να μας υπενθυμίσει την ύπαρξη του.
Δεν το είπαν, δεν μας μιλούσαν εξάλλου, το θεωρούσαν περιττό, μόνο προσέθεταν παραπτώματα. Δεν το είπαν αλλά το εννοούσαν. Βούλωστο γιατί όσο μιλάς εγώ θα σε χρεώνω. Εγώ μπορώ να σε οδηγήσω στην οικονομική εξαθλίωση και όχι μόνο.
Και να το τραβήξω, γιατί όλοι ξέρουμε πόσο εύκολα ξεφεύγει ο έλεγχος αυτές τις ζοφερές μέρες που ζούμε.

Ποιός μπορεί να με διαβεβαιώσει ότι αν τους μηνύσω δεν θα ξεκινήσει μιά βεντέτα όπου θα μας γράφουν συνέχεια γιά το ένα ή το άλλο;
Ποιός μπορεί να με διαβεβαιώσει πως δεν κινδυνεύει η ζωή μου; Οτι ο τύπος που θα μηνύσω δεν θα σηκώσει αύριο το περίστροφο να μας φάει λάχανο γιά αντίσταση κατά της αρχής; Εδώ ο άλλος σκότωσε τον 15χρονο Αλέξη.
Σκέφτομαι με πόση ευκολία ο αστυνομικός παραβίαζε τον νόμο χθες την νύχτα εκβιάζοντας με με το μπλοκάκι του. Ποιός με διαβεβαιώνει πως ο δικός μου τρομοκράτης διαφέρει από τον άλλον που πυροβόλησε;
Ποιός μπορεί να με κάνει να πάψω να αισθάνομαι όμηρη απέναντι στους εχθρούς μου; Και λυπάμαι που το λέω αλλά έτσι αισθάνομαι. Οτι βρέθηκα με δύο εχθρούς από το πουθενά, δύο υπηρέτες του λαού που ορκίστηκαν και οπλίστηκαν με την υποχρέωση να με προστατεύουν.

Ποιός επιτέλους θα βρεθεί να μας προστατεύσει από όλους αυτούς που πληρώνουμε γιά να μας προστατεύουν;

Οσο γιά το οικονομικό, δεν το συζητώ, θα πεινάσουμε αυτόν τον μήνα. Και τον επόμενο. Γιατί είχα την τύχη να πέσω σε "έναν έντιμο" εφοριακό που με χρέωσε με ένα μεγάλο ποσό γιά κληρονομιά άνευ αξίας. Είχα την τύχη να με δηλώσουν με άγνωστη διαμονή. Το ποσό έτρεχε και με ''ανακάλυψαν" διά μαγείας χρόνια μετά που είχα χάσει κιόλας το δικαίωμα προσφυγής... Και με χρέωσαν. Και έχω μηνιαίες δόσεις των 450 ευρώ κάθε μήνα. Και είχα και την άλλη τύχη πρόσφατα. Να πέσω σε έναν "έντιμο" Δήμο όπου μας κατακλέβει με τους λογαριασμούς του νερού. Ετσι ενώ το καλοκαίρι πληρώσαμε 50 ευρώ γιά 4 μήνες γεμάτους ποτίσματα και μεγάλη κατανάλωση, τώρα τον χειμώνα που δεν έχει χρειαστεί ακόμα να ποτίσουμε ούτε μία φορά θα πληρώσουμε 110 ευρώ νερό. Οκ θα πάμε να διαμαρτυρηθούμε. Και; Θ' αλλάξει κάτι; Την άλλη φορά έστειλαν δυό φορές τους λογαριασμούς νερού. Οποιος την πάτησε, την πάτησε.

Αλλά ποιός νοιάζεται; Αυτή η σκληρή πολιτεία χωρίς ανθρωπιά. Και οι υπηρέτες της δίχως ψυχή. Πλήρωνε μαλάκα Ελληνα. Μοιράσου δίκαια τα βάρη όπως προτάσσει το Σύνταγμα. Ολα δηλαδή.
Σκύψε και πλήρωνε επειδή είχες την ατυχία να γεννηθείς και να μένεις εδώ απροστάτευτος από τον κάθε εξουσιαστή δημόσιο υπάλληλο που έχει δικαίωμα να σε αδικήσει. Εξάλλου τα δικαιώματα είναι προνόμιο της άρχουσας τάξης. Εμείς έχουμε μόνο υποχρεώσεις.

Οργίζομαι. Οργίζομαι που δύο από τους τυχερούς (γιατί τύχη είναι πλέον στην εποχή μας να είσαι ένας απ' αυτούς) που εγώ κι' εσείς πληρώνουμε γιά να μας καταδυναστεύουν...

Είναι οι εξουσιαστές μου και με κρατάνε στο χέρι. Και δεν μπορώ ν' αμυνθώ γιατί θα μπλέξω χειρότερα.

θύματα αστυνομικής τρομοκρατίας

Ομορφη μέρα περάσαμε σήμερα. Μόνο που είχε εντελώς πικρή κατάληξη. Είχε έρθει η φίλη μου η Αννα να περάσει την μέρα μαζί μας. Αναπόφευκτα η συζήτηση ήρθε γύρω από τα γεγονότα της επικαιρότητας.
"Μ' ενοχλούν αφάνταστα αυτοί που καίνε" της είπα " δεν το ανέχομαι. Οπως μ' ενοχλούν αυτοί που αφήνουν να μας καίνε."
Είμαι από εκείνους που πιστεύουν πως οι φωτιές και οι καταστροφές δεν οδηγούν πουθενά. Πάντα πίστευα πως η βία δεν είναι λύση. Και πόναγε η ψυχή μου κάθε φορά που έβλεπα φθορά περιουσίας, δημόσιας και ιδιωτικής. Και θύμωνα. Επειδή έχω καταστραφεί και ξέρω πως είναι. Επειδή σέβομαι τον κόπο του άλλου.
"Λυπήθηκα γιά τον αστυνομικό ρε γαμότο. Κι' αυτός παιδί είναι. Ενα επάγγελμα κάνει".
Τι επάγγελμα όμως; Που τους δίνουν ένα όπλο και έναν αέρα εξουσίας και θέλουν να γ.... τον κόσμο όλο. Ισως δεν είναι έτσι όλοι αλλά η αποψινοί που γνώρισα αυτό το πρόσωπο μας έδειξαν.

Πάντα έβλεπα τον κόσμο γύρω μου μέσα από ένα πρίσμα συμπόνιας. Και ήμουν φανατικά ενάντια της βίας. Μ' έπιανε το στομάχι μου. Και ήταν πεποίθηση ζωής. Ημουν. Δεν είμαι πλέον.
Μέσα σε λίγες ώρες άλλαξα γνώμη.

Ο Μιχάλης έζησε στην Ελβετία 33 χρόνια. Είναι ο τυπικός Ελβετός ο νομοταγής που θ'ακολουθήσει την άσπρη γραμμή ακόμα κι' όταν οι άλλοι εγκαταλείψουν, ακόμα κι' αν γύρω του πέφτουν βόμβες. Είναι η ανατροφή και ο χαρακτήρας του. Ποτέ του δεν έχει περάσει με κόκκινο, ούτε που θα του πέρναγε από το μυαλό να το κάνει. Και όπως έχω ξαναπεί είναι και τα ζώα μου αργά. Ζώνες φοράμε μόλις μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, πριν καν βάλει μπρος την μηχανή.
Πήγαμε την Αννα στο λιμάνι και γυρνούσαμε σπίτι. Πίσω μας ένα περιπολικό μας κάνει σήμα να σταματήσουμε. Σταματάμε αμέσως και κοιτάμε απορημένοι τον αστυνομικό που έρχεται στο παράθυρο του οδηγού. Ψιλοφοβισμένος έμοιαζε ο νεαρός αστυνομικός. Κι' εμείς δεν είχαμε ιδέα τι στο καλό είχαμε κάνει γιά να μας σταματήσουν. Φανταστήκαμε πως θα ήταν γιά κάποιον έλεγχο. Ζήτησαν από τον Μιχάλη να βγει από το αυτοκίνητο και να τους ακολουθήσει στο περιπολικό.
Μετά από λίγα λεπτά άκουσα θόρυβο στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου μας. Βγαίνω έξω και βλέπω τον άλλον αστυνομικό να έχει σκύψει.
"Θα ήταν πιό εύκολα αν χρησιμοποιούσατε το κλειδί" του είπα πριν πλησιάσω και δω τι κάνει. Επ' ουδενί δεν φανταζόμουν ότι μας αφαιρούσε τις πινακίδες. Νόμιζα πως προσπαθούσε ν' ανοίξει το πορτ μπαγκάζ. Κι΄εκεί πληροφορούμαι πως περάσαμε με κόκκινο. ΜΕΓΑ ΨΕΜΑ.
Εκπληκτη πλησίασα το περιπολικό και είδα τον Μιχάλη σαν δαρμένο σκυλί να δέχεται αδιαμαρτύρητα τα όσα διαδραματίζονταν. Φούντωσα. Μιά ζωή τον αδικούν ΟΛΟΙ και ποτέ δεν ζητάει το δίκιο του. Επειδή έχει μιά έμφυτη ευγένεια ή ηττοπάθεια; Επειδή πιστεύει πως δεν θα το βρει, λέει.
Ζήτησα ευγενικά να μην μας αφαιρέσουν τις πινακίδες. Μετά παρακάλεσα κιόλας. Ικέτευσα.Του είπα ότι μένουμε στην ερημιά, ότι η συγκοινωνία με λεωφορεία είναι σχεδόν ανύπαρκτη (θα το ήξερε φαντάζομαι αλλά δεν τον ένοιαξε), ότι έχω θέμα υγείας, ότι είμαι εγχειρισμένη και ότι το αυτοκίνητο μας είναι απαραίτητο όχι μόνο γιά να πηγαίνει ο Μιχάλης στην δουλειά αλλά και γιατί πρέπει να επισκέπτομαι το νοσοκομείο.
Και φυσικά του είπα ότι επ' ουδενί δεν περάσαμε με κόκκινο.
Κι' ο τύπος προσπαθούσε να βρει και άλλες παραβάσεις γιά να αυξήσει το ποσό της κλήσης.

Επειδή διαμαρτυρήθηκα ή επειδή είναι η εισπρακτική πολιτική;
Είχα ακούσει ότι έχει συμβεί και σε άλλους κατά καιρούς. Να τους σταματάνε γιά δήθεν κόκκινο και να τους γράφουν και γιά ότι άλλο κάτσει. Ετσι, επειδή χρειάζονται λεφτά ή επειδή χρειάζονται έναν πολίτη να βγάλουν ο θεός ξέρει τι απωθημένα. Η επειδή πρέπει να κόψουν ένα άλφα αριθμό κλήσεων καθημερινά.
Κι' εκεί έχασα τον έλεγχο. Μου την έδωσε η απανθρωπιά και η αδιαφορία τους. Κι' απομακρύνθηκα λέγοντας
"Μέχρι το μεσημέρι θύμωνα που σας καίγανε. Τώρα σκέφτομαι πως δίκιο έχουν τελικά".
Και τα πήραν άγρια και άρχισαν να μουτζουρώνουν την κλήση και να προσθέτουν παραβάσεις. Και μετά να λένε και πως δεν φορούσα ζώνη, το ΜΕΓΑ ΨΕΜΑ νούμερο δύο. Και τους άκουσα να υπολογίζουν τους πόντους ώστε να βγουν αρκετοί γιά να του πάρουν το δίπλωμα. Εκαναν τις προσθαφαιρέσεις μπροστά μας πάνω στο καπώ του περιπολικού!
" Με μένα να τα βάλετε" τους είπα " Πηγαίνετε με και μέσα δεν έχω πρόβλημα. Μην τα βάζετε μ' έναν αθώο που δεν σας έκανε τίποτα, ούτε καν διαμαρτυρήθηκε"¨.
Τελικά μας απείλησαν ότι θα πάρουν και το κλειδί του αυτοκινήτου, δεν το πήραν τελικά. Ανέβαζαν όμως συνεχώς την κλήση ώσπου την πήγαν στα 1075 ευρώ!
Ναι, ΧΙΛΙΑ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΕΥΡΩ! Και ούτε ξέρουμε γιά ποιές παραβάσεις τον έχουν γράψει! Το θεώρησαν περιττό να μας ενημερώσουν. Συν αφαίρεση διπλώματος γιά 60 ημέρες και αφαίρεση πινακίδων γιά 20, ενώ είχε πει 6 μέρες στην αρχή.

Πονάει η αδικία. Καίει τα σωθικά σου και τρελλαίνεσαι. Και ξαφνικά περνάει όλη η ζωή σου μπροστά απ' τα μάτια σου. Ολη η αδικία που έχεις υποστεί σ' αυτή τη χώρα από την ώρα που γεννήθηκες μέχρι σήμερα. Ολες τις δημόσιες υπηρεσίες που σ' έχουν βασανίσει, όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις που σ' έχουν ληστέψει με τους φουσκωμένους λογαριασμούς που δίκιο δεν βρίσκεις ποτέ, το ανθρωποφάγο κράτος που μόνιμα τιμωρεί τους πολίτες γιά το παραμικρό και ποτέ τους εκπροσώπους του που κακομεταχειρίζονται τον πολίτη, την έλλειψη ποιότητας ζωής, την έλλειψη σεβασμού και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Ολα τα έχω υποστεί και όλα πονάνε οταν αγαπάς την χώρα σου. Το χειρότερο όμως είναι η έλλειψη δικαιοσύνης. Να πηγαίνεις στα δικαστήρια, να έχεις δίκιο και να μην το βρίσκεις. Η τράπεζα μας πήρε τα πάντα και μας κατέστρεψε την ζωή. Εχω υποστεί εκβιασμούς, εξευτελισμούς και ψυχική οδύνη. Κι'αν κάποιοι σήμερα τα γνωρίζουν μέσα από τις εισπρακτικές εταιρίες, εμείς τα γνωρίσαμε από τους ίδιους τους τραπεζιτικούς πρώτο χέρι χρόνια πριν. Αψυχα καθάρματα, δεν τους φτάνει το αίμα σου, πρέπει να σε τρομοκρατήσουν κιόλας.
Εκλαιγα γοερά επιστρέφοντας σπίτι και δεν μπορούσα να σταματήσω.
"Θέλω την ζωή μου πίσω!" επαναλάμβανα συνέχεια στον Μιχάλη. Δεν το αντέχω πιά το άδικο. Δεν το αντέχω. Μ' έχει γ... αυτή η χώρα, μου έφαγε την ζωή. Θέλω να φύγω και να μην ξαναπατήσω. Εγώ που την λάτρευα. Δεν υπάρχει τίποτα πιά, καμιά αξία. Μόνο κλεψιά, αλητεία και άδικο. Δεν θέλω πιά να ζω εδώ.

Νομίζω πως κλείσαμε πλέον. Ολα τα είχα υποστεί πλην της αστυνομικής τρομοκρατίας. Ψυχολογική βία είναι. Κι' αισθάνομαι ακόμα μιά φορά σαν να με έχουν κακοποιήσει. Και κλαίω από την οργή και έχει πάει πέντε το πρωί και δεν μπορώ να κλείσω μάτι.
Και από αύριο όταν θα βλέπω να καίνε οι κουκουλοφόροι θα λέω " Μπράβο ρε, ρίχτε μιά μολότωφ και γιά μένα" και θα χαίρομαι. "Κάφτε τα όλα ρε. Κι' εγώ μαζί σας είμαι".
Μου μένει να γνωρίσω την ταπείνωση της φυλακής. Γιατί όλες τις άλλες τις βίωσα. Και μετά από αυτή την υπέρογκη κλήση (το ποσό το μάθαμε φτάνοντας σπίτι γιατί ούτε γι' αυτό είχαμε ενημερωθεί) γιά ένα λυπάμαι και μετανοιώνω. Που δεν έβρισα τα όργανα, που δεν τα χτύπησα, που δεν κλώτσησα το περιπολικό. Ενα μπάτσο στον μπάτσο ρε γαμότο κι' ας φάω ισόβια!
Κι' απορώ. Είμαι εγώ αυτή; Που μας έχουν φτάσει οι καταστάσεις; Πως να διαχειριστείς αυτή την οργή που έχει ξεχειλίσει πιά; Αυτή την παντελή έλλειψη ελπίδας; Τόσο καιρό είχα μεικτά συναισθήματα αλλά πως να μην κατανοήσεις τους εξεγερμένους;

Αει στο διάολο ρε καθίκια, να πω κι' άλλα, να πω και τα ονόματα σας (αρνήθηκαν να μας τα πουν, είναι πάνω στην κλήση είπαν, αν μπορεί κανείς να τα διαβάσει θα γίνω Πάπας) κι' ελάτε πιάστε με. Δεν πιστεύω πιά σε τίποτα. Η Ελλάδα έχει πεθάνει πιά γιά μένα έτσι που την καταντήσατε.
Κι' αν οι δύο νεαροί είδαν τον εχθρό στο πρόσωπο δυό φιλήσυχων σαραντάρηδων που οδεύουν προς τα πενήντα, που ποτέ τους δεν πετάνε ένα σκουπίδι στην άσφαλτο, που καθαρίζουν τις ακτές απ΄τα σκουπίδια, που βοηθάνε όποιον έχει ανάγκη, τότε γιατί να μην δω κι' εγώ σ' αυτούς όλους τους δημόσιους λειτουργούς και τους πολιτικούς που μας εμπαίζουν, απαξιώνουν, καταληστεύουν καθημερινά χρόνια τώρα. Η εξουσία που με εκβιάζει με το μπλοκάκι των κλήσεων.
Πόση χυδαιότητα! Αει στο διάολο ρε. Κτήνη! Κομπλεξικά γουρούνια που εξαντλήσατε την σκληρότητα σας πάνω μας. Αει στο διάολο κοθώνια.

Ο Μιχάλης πολύ πληγωμένος κι'εκείνος έπεσε και κοιμήθηκε σιωπηλός. Εγώ ειλικρινά δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Είμαι έξω φρενών και πονάω. Θέλω το δίκιο μου και θέλω να το απαιτήσω. θα ήθελα να κάνουμε μήνυση. Δεν πιστεύω πως θα βρούμε το δίκιο μας. Είναι ο λόγος μας απέναντι σε δύο αστυνομικούς, αλλά αν κάποιος μπορεί να με βοηθήσει και να μου πει τι μπορώ να κάνω, θα ήμουν ευγνώμων.
Θα ήθελα να μπορούσα να ελπίσω σε κάτι. Και μετά σκέφτομαι την ζαρντινιέρα. Ολοι είδαμε στους δέκτες μας την ζαρντινιέρα να σηκώνεται και να πλακώνει στο ξύλο τον φοιτητή...
Εγινε η αστυνομία ο εχθρός του πολίτη τελικά;
Α ρε Ελλάδα μιά σκέτη πληγή είσαι.

Η μάχη μου με τους δαίμονες - η μεγάλη χαρμάνα

Εδώ είμαι και πότε είμαι καλά, πότε δεν είμαι. Απλά είναι η φάση τέτοια, παλεύω με τους δαίμονες μου και ήθελα απομόνωση, πλήρη αυτοσυγκέντρωση και ησυχία. Δεν ξέρω τι θα βγει απ' όλο τούτο το δράμα γιατί έχω ζορίσει πολύ τον εαυτό μου. Θα δείξει.
Θυμάμαι ένα ντοκυμανταίρ που είχα δει με την προετοιμασία του Αίρτον Σένα. Ο οποίος δεν προετοιμαζόταν μόνο σωματικά αλλά και πνευματικά. Βέβαια ο Σένα χάθηκε εντελώς άδοξα αλλά αυτό είναι αλλού παπά ευγγέλιο. Κι' εγώ να' μαι πάλι να προσπαθώ να ξεπεράσω τον εαυτό μου με τα πάθη και τις εξαρτήσεις μου. Ανάμεσα σ' αυτές το τσιγάρο.
Δύσκολες μέρες, πολύ δύσκολες πέρασα. Μέρες των μεγάλων ρεκόρ. Καθόμουν και μέτραγα τις ημέρες. Κι' έγραφα.

...23 μέρες δίχως τσιγάρο. Θεέ μου πόσο δύσκολο είναι! Ακόμα μου λείπει, μου λείπει, μου λείπει! Μετά σκέφτομαι πόσο καθαρό είναι το σπίτι και πόσο ωραία πλέον μυρίζει και ξετρελλαίνομαι να βλέπω τα τασάκια καθαρά δίχως γόπες να ξεχειλίζουν. Κι' αυτές οι στάχτες παντού πάντα με αηδίαζαν τρομερά! Επιασα σήμερα και έχωσα τα τασάκια στα συρτάρια. Απίστευτο αλλά τα πιό χρήσιμα αντικείμενα σ' αυτό το σπίτι είναι εντελώς άχρηστα πλέον! Πλήρως εξαρτημένη ήμουν! Με την τσίμπλα στο μάτι πεταγόμουν απ' το κρεββάτι κάθε πρωί κι' έτρεχα να βρω τα τσιγάρα και τον αναπτήρα γιατί αλλιώς μάτι δεν άνοιγε. Σκέφτομαι πόσο υγιής ξυπνάω τώρα το πρωί και είναι πράγματι το κάτι άλλο! Είμαι τόσο περήφανη που τα έχω καταφέρει ως εδώ. Γιά να δούμε πόσο θ' αντέξω...

Κι' οι 23 μέρες έγιναν τρίμηνο!
Την απόφαση την πήρα το πρωί του χειρουργείου. Δεν πήρα τσιγάρα μαζί μου στο νοσοκομείο. Καθόμουν στο δωμάτιο και περίμενα να με πάρουν στο χειρουργείο και το είχα σκυλομετανοιώσει. Χτυπιόμουν και ξεροστάλιαζα γιά μιά τζούρα. Κάτι πήγε να πει η μάνα μου του τύπου " Οχι μην καπνίσεις" και της είπα να σταματήσει αλλιώς θα πήγαινα να βρω τσιγάρο από κανέναν άγνωστο. Στην ουσία όμως δεν ήθελα. Ποτέ δεν μ'άρεσε να καπνίζω άλλες μάρκες πλην της δικιάς μου. Κι' έτσι απλά ήρθε η φλασιά.
Δεν γαμιέται, σκέφτηκα, θα το κόψω. Αει σιχτίρι πιά!
Ουπς εγώ το είπα αυτό; Εγώ που έρωτα είχα με το τσιγάρο;
Κι' έτσι ξαφνικά είπα να το προσπαθήσω. Δεν περίμενα να τα καταφέρω, δεν μ' ένοιαζε κιόλας. Ε αν το έκοβα, καλό θα ήταν, κάπως έτσι. Και καλό στην τσέπη μου θα έκανα, τα λυπόμουν τόσα λεφτά γιά τσιγάρα, θα μπορούσα να κάνω ένα σωρό πράγματα μ' αυτά. Εξάλλου τα πάντα έχουν ακριβύνει τόσο που σύντομα δεν θα έχουμε λεφτά γιά περιττά πράγματα όπως πάει το πράγμα.
"Εχουμε ένα προβληματάκι με τους πνεύμονες" μου είπε η αναισθησιολόγος λίγο πριν με ναρκώσει " Φαντάζομαι το ξέρετε, ε;".
Οχι δεν το ήξερα, αλλά δεν πειράζει. Είχα ξεχάσει τις παλιές πνευμονίες, πρέπει να πάω κάποια στιγμή να το κοιτάξω.
"Το έκοψα σήμερα το πρωί το ρημάδι" της είπα.

Και η αλήθεια είναι ότι το είχα καταξεφτιλίσει τελευταία. Εχω καπνίσει πολύ στην ζωή μου, κάποτε έφτανα σχεδόν τα 4 πακέτα. Το λιγόστεψα όταν σταμάτησα να δουλεύω, είχα πέσει στο ένα, τώρα ξαναπλησίαζα τα 3. Πολλά λεφτά και τα πνευμόνια χάλια. Πνιγόμουν στον βήχα κάποια βράδυα στον ύπνο μου. Αλλά το γούσταρα το τσιγάρο πολύ. Οχι την νικοτίνη αλλά την κίνηση. Εξάλλου είχα περάσει ατέλειωτες ώρες στον καθρέφτη κάποτε προβάροντας τις κινήσεις των χεριών. Ανεπιτήδευτα βαμπ, κάπως έτσι, είχα καταλήξει. Και έβρισκα πολύ γοητευτικό το όλο concept. Ξεραίνομαι στα γέλια τώρα που τα γράφω όλα αυτά.
Τις πρώτες μέρες ξεκολώθηκα να τρώω. Ολημερίς το φαγητό σκεφτόμουν. Πήρα σε μιά βδομάδα τρία κιλά. Μετά τα έχασα. Αλλά τα ξαναπήρα. Τα ξανάχασα. Τα ξαναπήρα αλλά τώρα, τα διπλασίασα, έγιναν 6 και παιδεύομαι μάταια να τα χάσω. Ο έτερος δαίμων έχει κερδίσει έδαφος. Κι' αυτός είναι και ο χειρότερος δυστυχώς. Δεν ξέρω πως θα τα καταφέρω. Και ώρες ώρες με πιάνει υστερία.
Πάντως υστερική αντικαπνίστρια δεν έχω γίνει ακόμα. Μ' αρέσει το τσιγάρο απλά δεν θέλω πλέον να καπνίζω. Σκέφτομαι ότι όλοι οι φίλοι μου οι κολλητοί φουγάρα είναι. Προς το παρόν τους αποφεύγω. Εξάλλου μ΄ενοχλεί τρομερά πλέον η μυρωδιά του τσιγάρου, σκέτη αηδία είναι. Το έκοψε και ο Μιχάλης βέβαια. Μιά φορά κάπνισε κρυφά και τον πήρα χαμπάρι. Προδότη, μπλιάχ, φύγε, βρωμάς, σε σιχαίνομαι. Καμαρώνουμε σαν γύφτικα σκερπάνια τώρα και όσοι μας ξέρουν δεν το πιστεύουν.
Κι' έχει αλλάξει και η γεύση μου. Οι τροφές έχουν εντελώς διαφορετική γεύση.
Και παίρνω και κάτι ωραίες βαθειές ανάσες άλλο πράγμα. Τέρμα η γοητεία της παρακμής. Υγεία!
Δεν ξέρω τι θα γίνει, το σκέφτομαι ακόμα αλλά ολοένα λιγότερο. Και χθες είχα επέτειο. Μεγάλη γιορτή. Τρεις μήνες άκαπνη!
Από πλάκα άρχισε, ούτε εγώ η ίδια δεν το πίστευα, αλλά μάλλον τα κατάφερα τελικά.

nobody

Only those who are ready to become nobodies are able to love.

OSHO

Αποφάσισα να ξαναρχίσω τις ομορφιές μήπως και μου φτιάξει η διάθεση και ξεφύγω από την ασχήμια των ημερών. Τελικά το μπλόγκινγκ μάλλον με κινητοποιούσε. Οπότε ξαναπαίρνει μπρος το έτσι απλά μου.
Εδώ ένα γερό ερώτημα μάθημα από τον Osho.

to know us better

Ο Καρίμ είναι λάτρης των γατιών. Οχι ότι δεν θα κυνηγήσει ξένο γατί, πύραυλος γίνεται και δεν ακούει, δεν καταλαβαίνει τίποτα. Αλλά με τα δικά μας είναι αλλιώς. Με την Ινάνα έχουνε έρωτα και τρίβονται ο ένας πάνω στον άλλον.
Εδώ γνωρίζεται με τους αφιχθέντες. Δυό μήνες και δεν έχουμε ακόμα καταλήξει σε ονόματα.
Το αρσενικό ο Μιχάλης τον φωνάζει Αστερίξ. Εγώ προσπαθώ ν' αποφασίσω μεταξύ των Μπόρχες κι' Ηράκλειτος.
Το θηλυκό την αποκαλεί μικρή. Εγώ προσπαθώ ν'αποφασίσω μεταξύ Αλεξανδρινής και Σελήνης. Μάλλον θα είναι γατί με ονοματεπώνυμο. Σελήνη Αλεξανδρινή.
Τέσπα έχουμε καιρό, μπορεί ν'αλλάξω και γνώμη. Πάντως και ο Καρίμ έχει δύο ονόματα. Ο Μιχάλης τον φωνάζει Πειρατή. Ακούει και στα δύο. Γενικά όπως και να τον φωνάξεις ακούει, ακόμα και μαλάκα, γιατί ψοφάει γιά χάδια και θα έκανε οτιδήποτε γιά να τ'αποκτήσει. Βασικά τσιμπούρι θα έπρεπε να τον φωνάζουμε γιατί μ' ακολουθεί όπου και να πάω, στιγμή δεν φεύγει από δίπλα μου. Οποτε ανοίξεις την πόρτα είναι απέξω και με περιμένει. Τέτοια καψούρα λέμε. Και είναι και ενοχλητικός γιατί πηδάει συνέχεια πάνω στην κοιλιά μου και είναι και κοτζάμ γομάρι. Οπότε τον φωνάζω και Bruto, όχι από τον προδότη Βρούτο αλλά από την ιταλική έκφραση come sei bruto.
Ολα τα σκυλιά μου είναι καλωσυνάτα αλλά αυτός είναι ένα ζυμαράκι να τον κάνεις ότι θες.
Πάντως ο Καρίμ έχει ξετρελλαθεί με τα πιτσιρίκια. Εκείνα τον φοβούνται ακόμα και τον κοιτάνε από απόσταση. Μετά από λίγο τα έγλυφε. Δεν πολυάρεσε στα γατιά αλλά θα συνηθίσουν.

Ενας τρομοκράτης λιγότερος

Αει στο διάολο πιά με τις σφαγές παιδιών. Αει στο διάολο πιά ας αναγνωριστεί ως γενοκτονία όλο αυτό που γίνεται στην Παλαιστίνη τόσα χρόνια. Ας πάνε οι κιονόκρανοι να σταματήσει αυτή η αιματοχυσία επιτέλους! Τι κάνουν τόσες μέρες;

εδώ.