ο ιβίσκος, η ωχρά κηλίδα και τα κορίτσια

Τους αγαπώ τους ιβίσκους. Κάθε φορά που αναγκάζομαι να τους κλαδέψω ματώνει η καρδιά μου. Δεν αντέχω να πετάω τα κλαδιά τους. Οχι, όχι θάνατος γιά τον ιβίσκο. Ετσι τα χώνω στο χώμα ή σε γλάστρες να βγουν νέα φυτά.
Το όνειρο μου είναι κάποτε να έχω απ' όλα τα χρώματα. Πραγματοποιείται πανεύκολα με μερικές επισκέψεις σε φυτώρια. Κάποια μέρα ίσως το κάνω. Μπορεί και όχι όμως...
Θέλω κάτι στην ζωή μου τόσο πολύ; αναρωτήθηκα γι' ακόμα μία φορά.
Ιβίσκοι του χειμώνα. Η θα καίγονται ή θα είναι γεμάτοι σφρίγος.
Είναι εκπληκτικό το πόσο έντονα είναι πάντα τα λουλούδια που επιζούν από το κρύο.
Το αντίκρυσα πριν λίγες μέρες. Το φωτογράφισα γιά να το θυμάμαι.

Και επισήμως μπαίνει η Ανοιξη σήμερα. Ευδοκίας της οσιομάρτυρος. Είχα ξεχάσει πως γιορτάζω. Ας με βοηθήσει η χάρη της να πάρω ξανά την απόφαση γιατί έχω κάνει πάλι βήματα πίσω. Εχω τόσο καλή διάθεση και είμαι σε τόσο καλή φυσική κατάσταση που δεν θέλω να την χαλάσω μ' ένα νοσοκομείο ακόμα. Αν δεν γίνει μέσα στον μήνα θα αναβληθεί γιά του χρόνου. Θέλω να είμαι καλά το καλοκαίρι. Δεν βλέπω την ώρα να σταματήσουν τα κρύα να ρίξω την πρώτη μου βουτιά. Κι' έρχεται καλοκαιράκι γιούπι γιούπι! (Τρέχω όπως πάντα)
Θα περάσω την μέρα όπως και την περασμένη Κυριακή. Quality time με την μαμά μου οι δυό μας την μισή μέρα, quality time και ο Μιχάλης με την δική του, και την άλλη μισή οι τρεις μας με το πεθερικόν.
Εχουν ανάγκη από στοργή και τα δυό τα κορίτσια. Η μαμά είναι εντάξει με το ανεύρυσμα, δεν έχει μεγαλώσει. Με το πεθερικόν περάσαμε μιά ταραχή (εκείνη δηλαδή). Ανακάλυψε ότι έχει ωχρά κηλίδα κι' έπεσε να πεθάνει. Πρώτα απ' όλα γιατί την έπιασε πανικός, τα έχασε και δεν σκέφτηκε να ρωτήσει τον οφθαλμίατρο λεπτομέρειες. Ετσι έμεινε με τον φόβο γιά μιά άγνωστη νόσο που προκαλεί τύφλωση. Πήρα το λάπτοπ και πήγα σπίτι της και της διάβασα ότι πληροφορία βρήκα. Κατάφερα να την διαβεβαιώσω ότι δεν πρόκειται να χρειαστεί λαμπραντόρ και άσπρο μπαστούνι.
Θα πήγαινε γιά την πρώτη ένεση, την ρώτησα αν ήθελε να την συνοδεύσω, μου είπε πως δεν χρειαζόταν, θα πήγαινε με την αδελφή της, ουφ ανακούφιση! (ιιιι φρίκη! ενέσεις στα μάτια!!! εδώ αίμα να μου πάρουνε και μου κόβονται τα ήπατα!!!) .
Πάντως χρήσιμες οι πληροφορίες που πήρα από την ωχρά κηλίδα. Είναι το Σύμπαν που συνομωτεί πάντα... Η ωχρά κηλίδα προκαλεί απώλεια της κεντρικής όρασης και παραμένει η περιφερειακή. Τι αποκάλυψη ήταν αυτή! Μέχρι σήμερα στην ζωή μου βάδιζα ακολουθώντας το ένστικτο μου.
Μιά εντελώς καινούργια οπτική γωνία γιά να ξαναμελετήσω τον κόσμο... Εστίαση!
Focus, focus, focus! Πάντα έμοιαζε αδύνατο αυτό.

Εκτός από τα κορίτσια κι' εγώ έχω ανάγκη από στοργή. Πάρε τώρα που γυρίζει.. Μ' αρέσει να μ' αγαπάει η μάνα μου. Μου έπλεξε και ένα υπέροχο κόκκινο μελανζέ κασκόλ. Ετσι μετά από κοκκινοσκουφίτσα έγινα και κοκκινοκασκωλίτσα.
Δεν χρειάζομαι πράγματα, την στοργή της ήθελα πάντα, αλλά αυτός είναι ο τρόπος που μπορεί να δώσει. Το γεγονός είναι ότι όσο πρήχτρα και να είναι χαίρομαι που ηρέμησαν πάλι τα πράγματα και είμαστε αγαπημένες. Ως το Πάσχα φαντάζομαι που θα σουβλιστεί ο αμνός. Αντε να δούμε ποιός θα είναι φέτος ο τυχερός. Χαχα ποιός άραγε;
Επαναλήψεις, σαν τις σειρές με τα πάθη του Χριστού που παίζουν κάθε χρόνο τα κανάλια... :PPPP

Αριστοτέλης ο Σκοπιανός και λοιπά τέρατα

Είναι η Μακεδονία ελληνική; Είναι ο Αριστοτέλης Μακεδόνας (μην χ...)
Ρωτάνε δώθε. Μπείτε και ψηφίστε να το φτάσουμε 99%. Αντε γιατί αυτή η μύγα έχει κάνει ένα κ... να και πρέπει να της τον κόψουμε, τουλάχιστον διαδικτυακά. Με την ελπίδα πως το ίδιο θα πράξουν και οι πολιτικοί μας.
Οποιος δεν βαριέται ας κάτσει να διαβάσει συζητήσεις επιστημονικής φαντασίας.

West Hartford

Ξερά φύλλα στροβιλίζονται οι λέξεις
ένα ολόκληρο φθινόπωρο μες στο κεφάλι μου
δυό κορίτσια τρέχουν με ποδήλατα
κι' ένα ελάφι που πίνει νερό στο ρυάκι
στα μάτια το κοιτάς και δεν εξαφανίζεται.
Ενα παράθυρο κι 'η θέα στο δάσος
το τζάκι
η οικογένεια γύρω από το τραπέζι
ένα απάγγιο να ζεσταθώ
μέχρι ν' αλλάξω κατεύθυνση πάλι.
Σ' έχω αφήσει εκεί να κοιμάσαι
ν' απολαμβάνεις την ψύχρα
τα σκιουράκια που πετάνε από κλαδί σε κλαδί
τα όμορφα χρώματα
είναι το folliage στο New England
σε βλέπω να κλείνεις το παράθυρο
σε λίγο θα ρίξει το πρώτο χιόνι
έτσι ξαφνικά μπαίνει ο χειμώνας
αύριο το πρωί θα το έχει στρώσει.
Σε βλέπω που κοιμάσαι κάτω από ένα στρώμα φύλλα.
Και σ'αγαπάω απελπισμένα.
Δεν φοβάμαι μην μου κρυώσεις.
Είσαι ήδη νεκρή.
Δεν είμαι αποδημητικό πουλί.
Θα κάτσω να σε φυλάω.


Αντίο θείε Τάσο. Να μου την προσέχεις.

Idaho roses - η πρώτη νύχτα

Salt Lake City ώρα 9 το βράδυ. Εφτασα με χιονοθύελλα. Ανυπομονούσα να τον δω κι' αναρωτιόμουν αν θα τον αναγνωρίσω μέσα στο πλήθος. Πάντα είχα αυτό το άγχος σε αεροδρόμια και λιμάνια, αν θα βρω αυτόν που ψάχνω ή θα χαθούμε. Είδα τα μάτια του. Αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε στα μάγουλα. Πήραμε την βαλίτσα μου και βγήκαμε έξω από το κτήριο του αεροδρομίου και συνειδηποιώ πως τόσο κρύο δεν έχω ξανανοιώσει ποτέ στην ζωή μου. "Μείον 20 βαθμοί" μου είπε "εντελώς διαφορετική θερμοκρασία από αυτές που έχετε εσείς στην Ευρώπη". Και πήγε να βγάλει το μπουφάν του να μου το δώσει μέχρι να φτάσουμε στο αυτοκίνητο. Και βλέπω ότι φορούσε ένα πουκαμισάκι.
Ενα πουκαμισάκι! Μ' αυτό το ψοφόκρυο; Δεν πάει καλά το αγόρι!
Αποφασίστηκε να περάσουμε την νύχτα στο Salt Lake, ήταν τρομερά επικίνδυνο να οδηγήσουμε σε τέτοιες συνθήκες. Γιά να πω την αλήθεια μου, εγώ τόσο χιόνι δεν είχα ξαναδεί ποτέ, ούτε ήξερα πόσο επικίνδυνο ήταν. Το χάρηκα γιατί ήμουν ταλαιπωρημένη, δύο πτήσεις Αθήνα - Νέα Υόρκη, αναμονή αρκετών ωρών και καφές στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης με τον Κλωντ όπου κατάφερα να ξεγλιστρίσω από τις ερωτήσεις και τις αλήθειες, πτήση Νέα Υόρκη - SLC. Μείναμε σε ένα Best Western στο κέντρο της πόλης, έκλεισε δωμάτιο με δύο κρεββάτια και πολύ το εκτίμησα.

10:30 Τώρα εγώ πρέπει να το κάνω μαζί του; Θέλω; Δεν ήξερα. Μιά γλύκα, μιά οικειότητα την αισθανόμουν αλλά δεν τον ήθελα. Η φυσική παρουσία απείχε της ψυχικής εγγύτητας που ένοιωθα. Ηξερε τα πάντα γιά μένα, ήξερα τα πάντα γιά εκείνον αλλά δεν είχαμε κοινές αναμνήσεις, το άγγιγμα του δεν ήταν απωθητικό αλλά δεν μπορώ να πω ότι ένοιωθα κάτι ιδιαίτερο. Δύο κρεββάτια ημίδιπλα στο δωμάτιο, no smoking room γιατί εκείνα γιά τους καπνίζοντες ήταν όλα πιασμένα, καταραμένοι Αμερικάνοι με την αντικαπνιστική σας υστερία. Πήρα τα τσιγάρα μου και μπήκα στο μπάνιο να το σκεφτώ. Εκανα τρία τσιγάρα, το ένα πίσω από το άλλο, γιά εκδίκηση στους δυνάστες Αμερικάνους που με καταπίεζαν, φοβόμουν κι' από την άλλη μην χτυπήσει ο αισθητήρας καπνού, γέλαγα σκεφτόμενη ορδές πελατών του ξενοδοχείου να τρέχουν με πυτζάμες και σώβρακα στους διαδρόμους.
Εβγαλα τα ρούχα μου και φόρεσα ένα μποξεράκι άσπρο με γαλάζια σχεδιάκια και μπεζ αρκουδάκια και ένα μακώ στο χρώμα της άμμου. Βγήκα από το μπάνιο χωρίς να έχω πάρει μιά απόφαση.
Πήγα και στάθηκα μπροστά στο παράθυρο και χάζευα την εντυπωσιακή αντίθεση. Το μαύρο της νύχτας και το χρυσό από τα φώτα της πόλης. Το δωμάτιο μας ήταν ψηλά, μου άρεσε αυτό. Ηρθε να με φιλήσει γιά καληνύχτα. Είδα τον πόθο στα μάτια του. Τον άφησα να με φιλήσει, ήμουνα περίεργη να δω πως θα νοιώσω, ανταποκρίθηκα, πήγε να μου βγάλει τα ρούχα, ντρεπόμουν να με δει γυμνή αυτός ο γνωστός άγνωστος. Δεν θέλω να σε πιέσω. Είναι ερεθιστικό πολύ να σε θέλει κάποιος τόσο πολύ γαμότο και θα υποκύψω. Oh well, άντε δοκίμασε να δούμε αν θα με καταφέρεις, σκέφτηκα. Οκ άντε κάντο, να τελειώνουμε.

Λίγο πριν τις 7 το πρωί, σηκώνομαι από το κρεββάτι και τραβάω τις βαριές κουρτίνες κι' ανακαλύπτω πως ο ένας τοίχος τελικά είναι μόνο παράθυρο. Εντυπωσιακό το θέαμα, έχεις την εντύπωση πως με μιά κίνηση ή θα πέσεις στο κενό ή θα πετάξεις. Ξημέρωνε και η χιονισμένη οροσειρά μαρτυρούσε έντονα γεωλογικά φαινόμενα. Εντελώς απόκοσμη αυτή η αίσθηση. Η δύναμη της γης! Κι' ένας απίθανος απότομος βράχος μου έκοψε την ανάσα. Πόσο ψηλός ήταν! Σαν να σκίστηκε η γη γιά να πεταχτεί και να είχε γκρεμιστεί ο μισός.
Εκείνος κοιμόταν ακόμα, εμένα δεν μου κόλλαγε ύπνος. Εϊχαμε περάσει την πρώτη μας νύχτα, ευνόητο το πως την περάσαμε (σβήσαμε το λαμπατέρ όπως στις παλιές ταινίες), φίλαγε υπέροχα, ένοιωσα πράγματα, αλλά δεν ήμουν ερωτευμένη. Ηταν απλά ένας άντρας που είχαμε μιλήσει ατέλειωτες ώρες, είχαμε ανταλλάξει τα πιό βαθειά μας εσώψυχα, δεν είχα δώσει υποσχέσεις, θα δούμε, αν είσαι αυτό που περίμενα και ταιριάζουμε ναι.
Θα μπορούσα να συνηθίσω μιά νέα ζωή; Και βιαζόμουν ν' αρχίσει, να πάμε σπίτι του, να συμβιώσουμε. Ενα καλό κρεββάτι δεν είναι το παν. Η μήπως είναι τελικά; Πάντα ήμουν ευάλωτη απέναντι σε ένα καλό κρεββάτι.
Δεν περίμενε να του δοθώ από το πρώτο βράδυ. Ρομαντικός και τρυφερός θα περίμενε όσο χρειαζόταν. Εξάλλου του είχα εξηγηθεί. Δεν μπορώ να σου πω πως θα γίνει, αν και μέσα μου ήξερα. Δεν μ' αρέσει να παριστάνω την δύσκολη, το θέμα είναι να το πάρω απόφαση, να το έχω δουλέψει μέσα στο κεφάλι μου, να έχει γίνει το κλικ ή να έχω αποφασίσει πως τουλάχιστον αξίζει τον κόπο και δεν θα είναι φθορά, και ποτέ μου δεν είχα πρόβλημα να το κάνω από το πρώτο βράδυ. Και γι' αυτόν τον άνθρωπο ένοιωθα ήδη πράγματα. Πήγα και τον ξύπνησα. Βιαζόμουν να ξεκινήσουμε αυτή την καινούργια ζωή, να δω πως είναι και αν θα μ' αρέσει.

9 το πρωί παίρνουμε το πρωινό μας στην ψευδοσίκ κιτσάτη τραπεζαρία του Best Western. Θυμάμαι χάζευα τα σχεδιάκια που έμοιαζαν με θυρεούς στην μοκέτα.Δοκιμάζω την σπεσιαλιτέ της περιοχής, σιγά το πράγμα, roesti, το κάνουν και οι Ελβετοί. Πατάτες περασμένες από τον τρίφτη και μετά τις τηγανίζουν με διάφορα, ότι γουστάρει ο καθείς. Μόνο που στην Αμερική το τρώνε και μπλιαααχ βραστό. Τραπέζι γιά smokers χρυσό μου, αν είναι ένα πράγμα που ποτέ δεν θ' αλλάξει είναι αυτή η συνήθεια. Δεν τον πείραζε, κάπνιζε κι' εκείνος γιά χρόνια, μετά τους έπιασε το αντικαπνιστικό και το έκοψε κι' εκείνος γιατί δεν μπορούσε να καπνίσει πουθενά. Ξέρεις και να σε πείραζε... σκέφτηκα μέσα μου. Το τσιγάρο είναι μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου. Ελεγα τότε... Απίστευτο πόσο μπορεί ν' αλλάξει κάποιος σε λίγα χρόνια.
"Φάε καλά γιά να σε κρατήσει. Δεν έχεις συνηθίσει σε τόσο κρύο" μου είπε.
Α ρε φουκαρά, σκέφτηκα μέσα μου, αν ήξερες πόση δίαιτα έχω κάνει πριν έρθω να σε βρω!
Ανεβήκαμε στο δωμάτιο να πάρουμε τα πράγματα μας και χτυπούσε σειρήνα. Φωτιά! Χα, κάποιος θα καπνίζει σε κάποιο no smoking room κι' ευτυχώς δεν ήμουν εγώ! Κατεβήκαμε στο πάρκινγκ να πάρουμε το αυτοκίνητο. Εβαλα μουσική στο ραδιόφωνο, έψαχνα να βρω έναν σταθμό που να παίζει έστω κι' ένα τραγούδι που να ξέρω. Κάτι που να μου θυμίζει εκείνο το πρώτο βράδυ. Φτου γαμότο, όλα άγνωστα. Δεν με πείραζε, ήμουν χαρούμενη, ήμουν γεμάτη ενέργεια.

10 το πρωί και έχουμε σταματήσει σ' ένα βενζινάδικο και φουλάρουμε βενζίνη. Αγοράζει μιά calling card και μου την φέρνει. Μπορεί να θες να πάρεις την μητέρα σου. Το βρήκα τρομερά γλυκό που το σκέφτηκε.
"Πως τα περνάς;"
"Περίεργα. Ωραία είναι."
Περίεργα, έτσι ακριβώς. Η λέξη που ταίριαζε. Ολα νέα, όλα αλλόκοτα, αλλά ένοιωθα άνετα.
"Πήγαινε τουαλέτα γιατί μετά θα μπούμε στην έρημο και γιά τρεις ώρες δεν θα βρούμε τίποτα να σταματήσουμε"
Μα τι λέει τώρα... είναι δυνατόν; Δεν μπορεί να υπάρχει μέρος που να οδηγείς και να μην συναντήσεις κάτι για τόσες ώρες, σκέφτηκα. Θα υπερβάλει. Κι' όμως ήταν δυνατόν!

Σκέψεις μέσα στο αυτοκίνητο. Οκ καλός ήτανε στο κρεββάτι. Χωρίς φαντασία αλλά γεμάτος συναίσθημα που μου το μετέδωσε. Και ο συγχρονισμός στις κινήσεις όχι τέλειος αλλά καλός, θα πρέπει να χορέψω μαζί του γιά να βγάλω συμπέρασμα, αλλά πιστεύω πως αν χαλαρώσει θα τα καταφέρουμε. Είμαι σίγουρη πως θα εναρμονιστούμε τέλεια.
Θα μπορέσω να τον ερωτευτώ; Να τον αγαπήσω; Είναι ο άντρας της ζωής μου;

Κλείνω τα μάτια μου και ξαναβρίσκομαι στο παράθυρο. Μελαγχολικά έβρισκα πάντα τα παράθυρα των ξενοδοχείων. Κοιτάω έξω και πάντα το ίδιο ερώτημα. Θα μπορούσα άραγε να ζήσω εδώ; Που στην ευχή ανήκω; Χαζεύω αυτό το θεόρατο απότομο βουνό απέναντι μου. Δέος μ' έπιασε απέναντι σ' εκείνον τον γίγαντα. Τα μαγικά ρόδινα χρώματα της ανατολής του είχαν δώσει μιά ζεστή, σχεδόν ανθρώπινη όψη. Δεν ξέρω αν το βουνό μου θύμιζε τον άντρα που κοιμόταν στο κρεββάτι ή το αντίθετο. Πάντως τους ταύτισα. Πίστευα πως ο Μάικλ ήταν ο πιό δυνατός άντρας του κόσμου. Και μιά γυναίκα αυτό ψάχνει πάντα. Εναν άντρα δυνατό, πιό δυνατό από εκείνη.
Εμοιαζε τελικά στον βράχο. Αλλά είχε γκρεμιστεί ο μισός... Ναι ήταν βράχος, αλλά ήταν και γκρεμός ταυτόχρονα. Λένε πως διαλέγουμε τον θύτη που θα μας κάνει να ξαναβιώσουμε τα τραύματα μας. Μήπως κι' αλλάξουμε το συναισθηματικό πρότυπο που έχουμε στο μυαλό μας. Και καταλήγουμε να παίζουμε ξανά και ξανά τους ίδιους ρόλους. Την μικρή προσωπική μας τραγωδία.

"Μα δεν ντρέπεσαι λίγο; Τόσα ρούχα και να κρατάς και τα τρύπια;" μου λέει πάντα η μάνα μου.
"Αστο, το θέλω!" και το αρπάζω από τα χέρια της. "Μπορείς να μου το μπαλώσεις σε παρακαλώ;"
Κάποια μέρα θα έχω βγάλει από μέσα μου αυτό που έζησα. Τότε θα το πετάξω.

ΕΙΜΑΙ

ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ.

Παριανά Περιστέρια IX

Παριανά περιστέρια ΙΙΙ

/>

Παριανά περιστέρια II

Αυτό το υπέροχο ζευγάρι το πέτυχα το τελευταίο απόγευμα στις Λεύκες. Πάντα περνάω εκεί το τελευταίο μου απόγευμα. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο, ένα κομμάτι της ψυχής μου είναι. Και μου θυμίζει εσένα, έστω κι' αν έζησα με κάποιον άλλον εκεί. Πάντα μισά εκπληρώθηκαν της ζωής μου τα όνειρα.
Δεν ήθελα να παντρευτώ θυμάμαι. Της ζωής μου το μέγα μάθημα ήταν ότι δεν μπορείς να βασιστείς σε έναν άντρα. Σαφώς και οφείλεται στην απώλεια του πατέρα και στην κατάρρευση της μητέρας μου όταν τον έχασε. Πάντα την παρατηρούσα και μάθαινα από τα λάθη της. Εχω πλήρη συναίσθηση ποιά διόρθωσα και ποιά ακολούθησα.
Και το μεγαλύτερο μάθημα έμοιαζε να είναι αυτό. Η ασφάλεια δεν βρίσκεται στους άντρες. Εξάλλου δεν είναι περισσότερο έξυπνοι από σένα. Και συνήθως είναι πολύ πιό αδύναμοι από εμάς στον χειρισμό των κρίσεων. Γιατί μιά γυναίκα μπορεί να είναι ευάλωτη συναισθηματικά, κυρίως όταν αγαπάει, και αυτό να εκλαμβάνεται ως αδυναμία, αλλά στην ουσία είναι ακριβώς το αντίθετο. Μιά γυναίκα έχει την δύναμη ν' αφεθεί στην αγάπη.
Κι' εμείς έχουμε περισσότερο σθένος (νομίζω τουλάχιστον), οι άντρες συνήθως πνίγονται σε μιά κουταλιά νερό (υπάρχουν και οι εξαιρέσεις).
Ηταν στον γάμο της Νάγιας θυμάμαι. Γκλάμουρ στρας και μεγαλεία. Εβαλα τα επίσημα μου, έφτιαξα και μαλλί και αισθανόμουν πολύ όμορφη εκείνο το βράδυ. Σκεφτόμουν διάφορα στην λειτουργία. Κυρίως πως δεν μ' έχεις δει ντυμένη με επίσημη ενδυμασία, παρά μόνο απλότητα με τζην σκισμένα και ξυπολησιές. Ετσι επεδίωκα να με βλέπεις. Γιά να ταιριάζουμε, γιά να μην αισθανθείς μειονεκτικά, εξάλλου τα ρούχα δεν κάνουν τον άνθρωπο. Κι' αν ήταν ένα πράγμα που με τρέλλαινε σε σένα ήταν το ανεπιτήδευτο.
Πως θ'αντιδρούσες έτσι και μ' έβλεπες έτσι γκραν; Θα με σιχαινόσουν; Την ήξερες αυτήν την πλευρά μου, μου το είχες δώσει να το καταλάβω, απλά δεν την είχες δει ποτέ.
Είχε προηγηθεί η συζήτηση του να φύγεις από την νύχτα και ν'αλλάξεις ζωή. Και σου είχα πει πως δεν μπορώ να σε φανταστώ με κουστούμι.
Και ξαφνικά χτύπησε τόσο έντονα η καρδιά μου που κόντεψε να σπάσει. Ναι μπορούσα να σε φανταστώ. Μπλε, όχι μαύρο και θα ταίριαζε τέλεια με τα μάτια σου. Χμμ γραβάτα λίγο δύσκολο. Κι' ένα εκτυφλωτικό άσπρο πουκάμισο που θα φώτιζε το χαμόγελο σου.
Ο γάμος συνεχιζόταν και εγώ χαμογελούσα σαν την ηλίθια. Δεν ήμουν εκεί, ήμουν σε έναν άλλο γάμο, όπου εσύ ήσουν ο γαμπρός με το μπλε σου κουστούμι δίπλα μου και μου κρατούσες το χέρι και χαμογελούσαμε και έλαμπαν τα μάτια μας. Και μετά βρεθήκαμε να μένουμε στις Λεύκες, και εγώ καθόμουν στο σπίτι με το μωρό αγκαλιά να σε περιμένω να γυρίσεις. Ναι εγώ! Και θ' ανησυχούσα που θα ανεβοκατέβαινες το βουνό κάθε βράδυ με την μηχανή. Πως θα άντεχα αυτή την αγωνία;
Δεν μου είχε ξανασυμβεί ποτέ αυτό. Να ονειροπολώ μιά ζωή που δεν έζησα. Η μήπως την έζησα σε μιά άλλη διάσταση;
Ξύπνησα όταν ο γάμος είχε ήδη τελειώσει. Θυμάμαι πως κάποιος με σκούντησε να πάμε να χαιρετήσουμε.
Εζησα με κάποιον άλλον στις Λεύκες τελικά. Γύρναγα πλευρό κι' έκλαιγα τον πρώτο καιρό. Αισθανόμουν πως σε απατούσα κάθε φορά. Επρεπε όμως να συνεχίσω να ζω. Επρεπε να ξεχάσω. Εκείνη την "ζωή" που ζήσαμε μαζί στις Λεύκες ποτέ δεν την ξέχασα.
Δεν αντέχω να χάνω ότι αγαπάω.

Παριανά περιστέρια

Πάντα έβρισκα συγκλονιστικά όμορφους τους περιστερώνες. Και δεν μιλώ γιά τους περίτεχνους Τηνιακούς μόνο αλλά και γιά τους πιό απλούς Παριανούς. Ωσπου με φρίκη ανακάλυψα ότι δεν τους έχουν γιά ομορφιά αλλά γιά να τα εκτρέφουν και να τα τρώνε. Αφελής ε; Ε ναι, τι να κάνουμε. Δεν μπορούσα ποτέ μου να φανταστώ ότι θα έτρωγε κάποιος κάτι τόσο όμορφο όπως τα περιστέρια.
Μεγάλωσα παρατηρώντας τα. Το πατρικό μου στο Φάληρο κοντά στον Αγιο Αλέξανδρο είναι, ζούσαν τότε εκατοντάδες στον τρούλο του, ήταν γεμάτη η γειτονιά. Εβγαινα και τους πετούσα ψίχουλα έτσι ώστε να έρχονται στο μπαλκόνι μας. Πόσο όμορφα ήταν!
Οταν έμεινα μόνη μου στο σπίτι ανακάλυψα ότι είχαν τρυπήσει το πλέγμα στο πατάρι και ότι είχαν κάνει φωλιές δίπλα στον θερμοσίφωνα. Ανέβηκα και άδειασα το πατάρι, είχα άλλα δύο ούτως ή άλλως, και τ' άφησα να ζουν εκεί.
Τώρα βλέπω απογόνους τους (υποθέτω) στο σπίτι της μαμάς. Είναι πολύ λιγότερα από εκείνες τις εποχές ή ίσως έχουν χαθεί ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Τα ταίζει η μητέρα μου, όπως τα τάιζα κι' εγώ όταν μέναμε μαζί της. Βγαίνεις στο μπαλκόνι και πετάει γύρω σου ένα σμήνος. Τι αίσθηση!
Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρή κάποιος μου είχε πει ότι αγαπούν μιά φορά στην ζωή τους και ότι όταν χάσουν το ταίρι τους δεν ξαναζευγαρώνουν ποτέ. Και ήταν ότι πιό ρομαντικό είχα ακούσει. Δεν μ' ενδιαφέρει αν είναι αλήθεια ή ψέματα, εγώ αυτό θέλω να πιστεύω.
Εδώ ένας περιστερώνας στις Λεύκες, το ομορφότερο χωριό του κόσμου!

Ο ασπάλαθος

Ενα φυτό που υπάρχει κατά κόρον στην περιοχή είναι και ο ασπάλαθος. Πολλαπλασιαζόταν με γρήγορο ρυθμό και είχα ανησυχήσει. Λένε πως είναι ο προπομπός της ερημοποίησης.
Αγριος γεμάτος αγκάθια τα καλοκαίρια, τρυφερός και τρισχαριτωμένος τους χειμώνες. Μ' έχουν καταγρατζουνίσει κατά καιρούς.
Και κάθε φορά που κλείνουν ένα μονοπάτι, παίρνω το κλαδευτήρι και πάω και το ανοίγω.
Εχω και μέσα στο κτήμα, τι κτήμα δηλαδή, βράχια με λίγο χώμα ανάμεσα. Θα μπορούσα να τους ξεφορτωθώ και να τους ξεριζώσω. Αλλά τους λυπάμαι. Τους κλαδεύω να φτάσουν ψηλά, να γίνουν δεντράκια, να μην τρυπάνε κανέναν. Και τηρούν την συμφωνία. Δεν πετάνε ξανά κλαδιά από κάτω.
Αδικο μου φαίνεται κάποιες φορές. Αυτά τα απίστευτα όμορφα λουλουδάκια που βγάζει αυτό το σκληρό αγκάθι που είναι σύμβολο της αγριότητας και της τυρρανίας.
Σκέφτομαι πως χρησιμοποιούμε τα σύμβολα γιά να εκφραστούμε.
Από την άλλη ζεν είναι ο αποσυμβολισμός του κόσμου. Κάθε τι είναι αυτό που είναι.
Υποθέτω ότι το ζητούμενο είναι κάπου στην μέση. Η εξίσωση, η αναίρεση, η πολυπόθητος ισορροπία.
Γεμάτοι σφρίγος και οι ασπάλαθοι φέτος. Εβρεξε αρκετά. Δεν μ' αρέσει η βροχή αλλά ελπίζω να συνεχίσει.
Θυμάμαι παλιότερα, όταν δεν έμενα εδώ και ερχόμουν τον χειμώνα να ποτίσω και να ρίξω μιά ματιά στο σπίτι ότι τα αγριόχορτα έφταναν μέχρι την μέση μου. Τα τελευταία χρόνια ήταν ανύπαρκτα.
Εχω χρόνια να τα ξαναδώ τόσο ψηλά. Πανσπερμία χρωμάτων και μικροσκοπικά αγριολούλουδα που βλέπω γιά πρώτη φορά χρησιμοποιώντας τον φακό της φωτογραφικής μηχανής. Εντελώς μαγεμένη ακαλύπτω έναν καινούργιο κόσμο.


Περισσότερες πληροφορίες εδώ κι' εδώ.
Κι' ένα ποιήμα του Σεφέρη εδώ.

στον Αη Νικόλα

Αη Νικόλας ή Saint Glitter;

Δυό φορές μπήκα σ' εκκλησία φέτος. Η δεύτερη ήταν χθες. Είχα πάει βόλτα με την αγέλη. Πάντα περνάω έξω από τον Αη Νικόλα, σπάνια μπαίνω μέσα ν' ανάψω ένα κερί. Εχω πάψει πιά να πιστεύω, αλλά τον γουστάρω τον Αγιο. Θαλασσινός κι' αυτός και τον αγαπώ με τον δικό μου τρόπο. Θέλω δεν θέλω είναι το πρώτο πράγμα που αντικρύζω όταν βγαίνω το πρωί στο μπαλκόνι μου. Σ' εκείνον λέω καλημέρα.
Καλημέρα πέλαγος, καλημέρα ουρανέ μου, καλημέρα Αγιε, καλημέρα νησάκια, καλημέρα γλαρόπουλα. Μετά ρίχνω ένα σφύριγμα να μαζευτούν τα σκυλιά ν'ανταλλάξουμε αγάπες. Παιδάκια μου αγαπημένα θα τους κουνήσω κι' εγώ την ουρά μου, ένα είμαστε, μιά αγκαλιά όλοι μαζί.
Ηταν υπέροχη βόλτα η χθεσινή. Είχε έναν υπέροχο ήλιο αλλά φύσαγε παγωμένος αέρας, φόραγα όμως ένα καινούργιο κόκκινο σκουφάκι που μου έπλεξε η μάνα μου. Να κάτι τέτοια κάνει και την αγαπάω ξανά. Και το φοράω και μέσα στο σπίτι και πάω και κοιτάζομαι στους καθρέφτες η ψωνάρα! Χμμμ δεν μ' αρέσει πολύ το κόκκινο αλλά κοίτα που μου πάει! Εχω γίνει πάλι καστανή και είμαι σοβαρά προβληματισμένη. Ξανθή ή καστανή, ιδού η απορία. Μακάρι τόσο απλή να ήταν η ζωή, μακάρι τέτοια να είναι πάντα τα προβλήματα μου!
Και πήρα τον πάνω δρόμο, είχα όρεξη γιά σκαρφάλωμα. Κι' ανακάλυψα, εκτός απ' την γραβάτα, μιά υπέροχη αμυγδαλιά στον από πάνω δρόμο. Αλλά φύσαγε δαιμονισμένα και μου έβγαιναν κουνημένες οι φωτογραφίες. Αναγκάστηκα να κόψω ένα κλαδί και πολύ λυπήθηκα.

One for me, one for you ghost, one for the deads.

Κατέβηκα στην παραλία που φύσαγε λιγότερο. Σήκωνα ψηλά το κλαδί μήπως και πετύχω ωραία πόζα της μυγδαλιάς. Δεν πέτυχα πολλά πράγματα αλλά τουλάχιστον έβλεπα τους γλάρους που πέταγαν πάνω από το κεφάλι μου και είχα καταφιαχτεί.
Εφτασα στο εκκλησάκι. Κι' αισθάνθηκα την ανάγκη να μπω. Ν'ανάψω κεράκια, ένα γιά τους αγαπημένους μου νεκρούς, ένα γιά τον τελευταίο μου νεκρό και ένα γιά την υγεία μου.
Ωραία ήταν, γαλήνεψα. Γενικά είναι ωραίες αυτές οι μέρες. Ηρεμες, γεμάτες χαρά της ζωής. Επιτέλους natural high, κόντευα να ξεχάσω πως είναι. Είχα ξεχάσει πως έχω την ιδιότητα να το πετυχαίνω. Μόνη μου. Να έχω την αίσθηση της ερωτευμένης χωρίς να είμαι. Να είμαι ερωτευμένη με τα πάντα γύρω μου.
Ω ναι, ήταν πολύ όμορφα μέσα στο εκκλησάκι. Κακώς δεν σου έρχομαι πιό συχνά επίσκεψη, σκεφτόμουν.
"Αντε, αν με κάνεις καλά, θ' αρχίσω να ξαναπιστεύω" του είπα "Σύμφωνοι;"
Πάντως εμένα δίκαια μου φαίνεται η συμφωνία. Του άφησα και το κλαδί της μυγδαλιάς. Σ' όλη την διαδρομή σκεφτόμουν πως λυπόμουν να το πετάξω.

kitsato vazaki super

"Οκ ντροπή είναι, δεν το έκοψα γιά σένα, αλλά μιά κι' έχεις βάζο, πάρτο" του είπα. " Και μην ξεχνάς την συμφωνία μας."
Είχε και ένα χαρτί που έγραφε να σβήνουμε τα κεριά. Δεν ήθελα να τα σβήσω, τα άφησα να καίνε. Να πάει η μυρωδιά του κεριού ως τις ψυχές ή τα θεία ή δεν ξέρω που. Δεν είχα λεφτά μαζί μου και δεν τα πλήρωσα. Χρωστάω κι' άλλα κεριά από άλλες χρονιές, πρέπει κάποια στιγμή να πάω να τακτοποιήσω το χρέος μου.
Δεν ξέρω τι θα κάνει με το ζήτημα μου, αλλά ένοιωσα όμορφα. Και παρόλο που αισθάνομαι πάλι δυνατή νομίζω πως έναν σύμμαχο τον χρειάζομαι. Και νομίζω πως δεν ήμουν εντελώς συμφεροντολόγα, τίμια του ξηγήθηκα. Στον δρόμο σκεφτόμουν ότι πιστεύω στην υπέρβαση, σ' ένα σωρό "περίεργα" φαινόμενα, γιατί να μην πιστέψω και στον Αγιο;
Γύρισα σπίτι πολύ ευχαριστημένη. Λοιπόν από σήμερα νομίζω πως θ' αρχίσω σιγά σιγά να πιστεύω. Με τον δικό μου ειδωλολατρικό τρόπο. Εκεί που ο Αης συνυπάρχει με τον Ποσειδώνα και την Ανώτερη δύναμη που πιστεύω ότι υπάρχει και είμαι μέρος της.
Οκ λοιπόν από σήμερα φαν του Αη Νικόλα του Glitter. Ετσι επειδή είναι κι' αυτός θαλασσόλυκος και τον γουστάρω.

THE rose

Αυτό το θεσπέσιο ρόδο ήταν στο βάζο του Αγιου.

ευρημάτων συνέχεια

Την γραβάτα την βρήκα. Ο κοντός αγνοείται. Η μπορεί και ψηλός. Δεν ξέρω ποιός από τους ιθαγενείς του πάνω δρόμου μπορεί να φοράει γραβάτα. Τους έχω όλους γιά πολύ γύφτους εδώ. Εντάξει όχι κι' όλους, τους περισσότερους.
Είναι απίστευτο λοιπόν το τι μπορεί να συναντήσει κανείς στους περιπάτους στας εξοχάς. Η αλήθεια είναι ότι γραβάτα δεν είχα ξαναβρεί. Μήπως στο κατάστημα εκτός από υποδήματα να βάλω και αξεσουάρ;
Πωλείται γραβάτα ελαφρώς μεταχειρισμένη. Να μου πείτε μόνο αν είναι να την δώκω να τινάξω την σκόνη.

πρωτότυπη ζαρντινιέρα

Την πρωτότυπη αυτή ζαρντινιέρα την πέτυχα σήμερα στην βόλτα μου. Τσςς πάλι το σύμπαν συνομώτησε.



Και σου είπα να μην αφήνεις τα παπούτσια σου όπου λάχει.
Ορίστε τώρα! Φύτρωσε!



Αν και τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι κακή ιδέα.
Σηκωθείτε από καρέκλες, ντιβάνια, πολυθρόνες, κρεβάτια να πρασινίσουμε την Αθήνα.
Πρασινείστε ταράτσες, μπαλκόνια, πρεβάζια, φωταγωγούς και ακάλυπτους με ένα οκαζιόν υποδηματάκι από το κατάστημα υποδημάτων Ο ΜΟΝΟΣΑΝΔΑΛΟΣ. Τιμαί λογικαί.

(Πωπω ξεδιάντροπα τον αντέγραψα τον μηνυτή. Λέτε να μου κάνει μήνυση;)
Εν τω μεταξύ λέει η δίκη του blogme πήρε αναβολή. Αδιανόητο να μην έχει λήξει αυτό το φιάσκο. Μήπως να φυτέψουμε όλοι ντοματιές; (Λέω τώρα...)
Αν μη τι άλλο ίσως και να φανούν χρήσιμες, food crisis, διαμαρτυρίες κλπ
Μάθε τέχνη κι'άστηνε...

Γιά τον funel ρε γαμότο!

η αλήθεια

Και μιά ομορφιά από τον Osho εδώ.

Η αλήθεια είναι εδώ σ' αυτό που είναι, σ' αυτό που είσαι. Σ' αυτό που βλέπεις ή δεν βλέπεις. Αόρατες διά γυμνού οφθαλμού κίτρινες πινελιές, δεν θα γνώριζα την ύπαρξη τους αν δεν είχα χρησιμοποιήσει τον φακό της φωτογραφικής μηχανής.
Τώρα όμως που είδα γνωρίζω. Αποτυπώθηκε γιά πάντα στην μνήμη. Με τα μάτια ανοιχτά ή κλειστά θα είναι πάντα παρούσα.

Αντε πάλι έκανα το καθήκον μου, το φιλοσόφησα, να μην πάει η μέρα χαμένη. Πάω έξω στον ήλιο. Να δω, ν'ανακαλύψω μιά νέα ομορφιά, να την νοιώσω, να βρω έναν νέο τρόπο να την αποτυπώσω. Ποιός ο λόγος να κάτσω να γράψω ποίηση όταν την ζω;

λαμπερά του αιθέρα κύματα

Δίκη blogme: Επεισόδιο 3ο

αναδημοσίευση από το metablogging

Την Τετάρτη 18/2 πρόκειται να εκδικαστεί (;) η υπόθεση του blogme, του Αντώνη Τσιπρόπουλου δηλαδή, που το καλοκαίρι του 2006 είχε συλληφθεί κατόπιν μήνυσης κατ’ αγνώστων του Δημοσθένη Λιακόπουλου (του γνωστού τηλεβιβλιοπώλη), επειδή ο aggregator του αναδημοσίευε τα ποστ από το blog του FunEl (κατά του οποίου βασικά στρεφόταν η μήνυση Λιακόπουλου), όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά επειδή αυτό κάνουν οι aggregators: αναδημοσιεύουν περιεχόμενο.

Η δίκη έχει μεγάλη σημασία για την ελευθερία του λόγου κι έχει ήδη λάβει διεθνή δημοσιότητα (η δημοσιοποίηση του γεγονότος τον Οκτώβρη του 2006 είχε συμπέσει με το Internet Governance forum που γινόταν εκείνο τον καιρό στην Αθήνα κι έτυχε της προσοχής των συνέδρων).

Για άλλη μια φορά δυστυχώς η δίκη συμπίπτει με ένα άλλο γεγονός που θα τραβήξει μέρος της προσοχής της μπλογκόσφαιρας: το συνέδριο για τα Social Media (θυμίζω ότι η πρώτη δικάσιμος τον Ιούνιο του 2007 συνέπιπτε με την εκδήλωση “blog και πολιτική”).

Παρότι η χρονική απόσταση κι η συγκυρία δεν ευνοούν, νομίζω ότι μια οργανωμένη κίνηση προβολής και διαμαρτυρίας για το θέμα θα έχει καλύτερη τύχη τώρα, περισσότερο από κάθε προηγούμενη φορά. Κι αυτό γιατί εντωμεξύ, και κυρίως λόγω των γεγονότων του Δεκεμβρίου, έχουν σχηματιστεί άτυπα δίκτυα κι έχουν εμφανιστεί και διαδοθεί εργαλεία που ευνοούν την ζωντανή κι ευρεία διάδοση του θέματος.

Γι αυτό καλούμαστε όλοι να συμβάλουμε στην αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος και τη διάδοση του θέματος. Πρέπει να πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Γράψτε στα blog σας, ενημερώστε στο facebook, στο twitter, όπου συμμετέχετε κι όπου μπορείτε. Χρησιμοποιήστε το tag blogme. Ας δείξουμε ότι η συνήθης λήθη δεν περνάει στο διαδίκτυο.

Η δίκη θα γίνει στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων στο Κτήριο 9, στο Πρώτο τριμελές πλημμελειοδικείο,αριθμός 12, στις 9 πμ.

φτέρη η σγουρή

Μέχρι να έρθω να ζήσω εδώ πάντα πήγαινα ως εκεί που πάει αυτοκίνητο και μου αρκούσε. Αναρωτιέμαι τι θα έλεγαν οι μακαρίτες πατήρ και θείοι που γιά πλάκα ανεβοκατέβαιναν τον Ολυμπο και με τις συνθήκες του περασμένου αιώνα μάλιστα. Ορειβάτες και θαλασσόλυκοι συνάμα, προτίμησα να κληρονομήσω μόνο την ταυτότητα της θαλασσινής. Και ναι μεν μ' ενθουσίαζε η ιδέα της θέας των πραγμάτων από την κορυφή αλλά δεν θεωρούσα πως είναι απαραίτητο να κατακτήσω κάποια.
Κι' έτσι ξαφνικά άρχισα να σκαρφαλώνω. Κι' ανακάλυψα τα δάση. Ποτέ δεν ήμουν βουκολικός τύπος να εμπνέομαι από κάτι τέτοια. Τα θαύμαζα από την τηλεόραση, μου έφτανε να μπω λίγο, ίσα να πάρω μιά γεύση.
Δεν ξέρω τι άλλαξε. Εγώ ίσως. Είναι που μ' αρέσει να χάνομαι πιά. Θέλω ν' ανεβαίνω όλο και πιό ψηλά. Δεν μ' ενδιαφέρει η κορυφή. Αν τα καταφέρω καλά θα είναι. Αν όχι δεν πειράζει. Και όλο και πιό ψηλά ανεβαίνω και μ' αρέσει. Οκ δεν θ' ανέβω και στον Ολυμπο, αλλά ποτέ δεν ξέρει κανείς.
Πάντα μου άρεσαν οι φτέρες. Θυμάμαι είχε στην είσοδο του πατρικού μου δύο κρεμαστές η μάνα μου. Και πολύ τις θαύμαζα παιδί. Εκοβα φύλλα και τα μελετούσα. Μέχρι που κάποια στιγμή ένοιωσα πως ήταν ανώφελο να τις πληγώνω. Κι' αν τους προκαλούσα πόνο;
Κι' εδώ μιά φτέρη σγουρή που συνάντησα σ' έναν από τους περιπάτους μου.
Ισως από τα πιό ενδιαφέροντα φυτά που μπορεί να συναντήσει και ν' ανοίξει διάλογο κανείς. Αστείο δεν είναι; Κάποτε παρατηρούσα τους άλλους ανθρώπους γιά να βρω τον εαυτό μου. Τώρα μου αρκεί η φύση. Η ανάπτυξη του φυλλώματος, η γεωμετρία της, η αυτο-ομοιότητα, η επανάληψη επ' άπειρον, ο Maldenbrot και τα φράκταλς, το χάος και η χαρτογράφηση του.
Είναι αναγκαία όλα αυτά; Δεν ξέρω, μάλλον όχι. Τίποτα δεν είναι αναγκαίο. Οι φτέρες πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν, τόσο όμοιες μεταξύ τους όσο και διαφορετικές. Δροσερές, τρυφερές, ένα χάρμα οφθαλμών.
Από την καρδιά του βράχου - θα' λεγε κανείς πως είναι ο ίδιος ο βράχος - αρχέγονη μνήμη αναγεννάται κι' εκρήγνυται. Το κύτταρο της φτέρης, το κύτταρο το δικό μου, το δικό σου, το κύτταρο του Σύμπαντος.

Εδώ, εδώ κι' εδώ. Τα λένε καλύτερα από μένα.

Ο δήμαρχος Πειραιά αποφάσισε ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ

αναδημοσίευση από τα Αδέσποτα Θριασίου

Ο Δήμος Πειραιά που πριν από χρόνια δημιούργησε το ΔΙΚΕΠΑΖ (Διαδημοτικό Κέντρο Περίθαλψης Αδέσποτων Ζώων) και μαζί με πολλούς άλλους δήμους έγινε μια προσπάθεια για τη στείρωση, περίθαλψη και θεραπεία κάποιων αδέσποτων σκύλων.

Τώρα για πολιτικούς λόγους, οι Δημοτικοί Σύμβουλοι οι οποίοι δεν είναι καθόλου ζωόφιλοι, ψήφισαν να αποχωρήσει ο Πειραιάς απο το ΔΙΚΕΠΑΖ και να ξεκινήσει το δικό του Κέντρο Περίθαλψης αδέσποτων ζώων ξεχωριστό από τους άλλους Δήμους.

Επειδή το άλλο Κέντρο Περίθαλψης έκανε πολλά χρόνια να χτιστεί και κόστισε μια περιουσία και αφού τα "μασήσανε" πολλοί, καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό.

Το θέμα είναι σοβαρό και φαίνεται ότι απλά θέλουν να φάνε και άλλα χρήματα για τα κακομοιρα δυστυχισμένα ζώα. Για αυτό ενωθήκαμε οι ζωόφιλοι του Πειραιά -και όχι μόνο- και μαζεύουμε υπογραφές .

Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας.

Στείλτε μου ένα απλό mail στο seahorse@ath.forthnet.gr με το ονοματεπώνυμό σας, διεύθυνση και τηλέφωνο & mail.

Συμπεριλάβετε και όσο πιο πολλά άτομο μπορείτε από το οικογενειακό ή φιλικό σας περιβάλλον που δέχονται να υπογράψουν.

Χρειαζόμαστε 10.000 υπογραφές και έχουμε φτάσει στις 4.000. Είναι μεγάλη ανάγκη να συγκεντρώσουμε αυτό τον αριθμό των υπογραφών κατά τους δικηγόρους μας.

Εχουμε πληροφορία από το Δήμο ότι θα καταμετρηθούν τα σκυλιά για να πάρουν επιδότηση για το καθένα. Μετά τα ζώα θα πάνε στη Ψιτάλια όπου - όπως όλοι γνωρίζετε- θα θανατωθούν ή θα εξαφανιστούν....ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΖΩΑ.

Σας παρακαλώ βοηθήστε να συγκεντρώσω και εγώ τις υπογραφές. Επίσης όποιος έχει λίγα λεπτά από το χρόνο του ας πάρει τηλέφωνο την άνθρωπο που ψήφισε να ΘΑΝΑΤΩΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΚΥΛΟΙ: τον αντιδήμαρχο Περιβάλλοντος του Πειραιά που τόλμησε να πει "Ζούμε στο 2009 .Δεν είναι δυνατό να περπατάμε στο Δήμο μας και δίπλα μας να περπατάνε σκυλιά". Σας παρακαλώ πάρτε τον στο 2104196038. Το όνομά του ειναι Βρόντος.

Και κατά 99% τη Τετάρτη θα μαζευτούμε έξω από το Δημαρχείο του Πειραιά για διαμαρτυρία- όπου θα φέρουμε και όσα σχολεία μπορούμε. Ελάτε να μας βοηθήσετε. ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΤΑ ΣΚΥΛΑΚΙΑ ΜΑΣ...Και ειδοποιήστε όσους δημοσιογράφους μπορείτε και όσα κανάλια και όσους ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Αυτά που λέω ειναι αληθή και για οποιαδήποτε πληροφορία μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου στο 6976963322 (Δάφνη)ή με τη κα Σοφία Χαλκιά, πρόεδρο των Φιλοζωικών Σωματείων του Πειραιά 6974026793 και 2104180266

πηγή

Συλλογή υπογραφών εδώ

Διαμαρτυρηθείτε!
Αντιδήμαρχος κος Βροντος 2104196030 perivallo@pireasnet.gr
Δήμαρχος κος Φασούλας 2104194000 mayor@pireasnet.gr, gram_dim@pireasnet.gr ,dioikisi@pireasnet.gr, Webmaster@pireasnet.gr, proedros@pireasnet.gr, typos@pireasnet.gr

καθρέφτη καθρεφτάκι μου

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Εσύ η καλύτερη φίλη μου πάσχεις από το ίδιο σύνδρομο. Το θαύμα μας έφερε κοντά πολύ πριν αυτό εκδηλωθεί. Είχα πάντα έναν άνθρωπο να το συζητάω όταν το έκρυβα, όταν το είχα ανάγκη. Αυτή η υπέροχη γυναίκα που πάντα θαύμαζα ήσουν εκεί. Ποτέ δεν είδες τον εαυτό σου. Πρέπει κάθε φορά να στον κρατάω. Και να σου φωνάζω. Κοίτα! Κοίτα!
Δεν με πιστεύεις. Εγώ γιατί σε πιστεύω όταν μου τον κρατάς εσύ;
"Εσύ με βλέπεις με τα μάτια της αγάπης" ήταν πάντα η απάντηση σου.
Πόσοι άνθρωποι θα μας αγαπήσουν ρε μωρό στην ζωή μας; Πραγματικά, βαθειά, till the end of time. This time or another time, άντε στα λέω εις την βαρβαρικήν που τόσο σ' αρέσει. Γιατί να μην πιστέψουμε εκείνους;
Γιατί να πιστέψουμε τους άλλους; Tις δικές τους πληγές μας αφήνουν όσοι μας πληγώνουν. Γιατί να τους συμπονάμε και να είμαστε άδικοι με τον εαυτό μας; Γιατί να σηκώνουμε το βάρος; Ανθρωποι είμαστε, όχι Ατλαντες. Είσαι ο πιό δυνατός άνθρωπος που ξέρω. Είσαι και ο πιό αδύναμος επειδή θέλεις να είσαι.
Μιλούσαμε χθες και μου είπες πως φοβάσαι ότι εσύ δημιούργησες την νόσο. Πως ίσως είναι η οργή που ποτέ δεν εκδηλώνεις. Κι' εγώ αυτό πιστεύω. Καταλήξαμε κι' οι δυό μας στο ίδιο συμπέρασμα. Χωρίς να το έχουμε συζητήσει. Οk check, πάμε καλά. Παίρνουμε το δισάκι μας και συνεχίζουμε. Είμαστε στο σωστό μονοπάτι ίσως. Αλλά και να μην είμαστε, τι σημασία έχει;
Σου είπα ότι επιτέλους την βγάζω την οργή μόνο που δεν θέλω να την ελέγχω. Σαν ένα δικαίωμα που ήρθε η ώρα να διεκδικήσω.
Είχα πάντα την δύναμη να την ελέγχω, το ξέρω καλά. Ας ανακαλύψω την δύναμη της ελευθερίας της. Θα την αφήσω μόνη της να καταλαγιάσει. Εχει καμία σημασία το που θα με πάει; Εχουν καμιά σημασία οι απώλειες; Ας με σεβόντουσαν. Αυτό μόνο ζήτησα, τίποτα άλλο.
Παιχνίδια που παίζουμε με τον εαυτό μας. Ετσι δες το. Πειράματα. Τουλάχιστον εμείς δεν παίζουμε με τους άλλους. Η ζωή είναι ένα ατέλειωτο αστείο. Μην την παίρνεις σοβαρά.
Ναι ξέρω, υποτίθεται ότι εγώ ήμουν πάντα ο χαβαλές κι' εσύ η σοβαρή της ιστορίας. Από την άλλη ήσουν πιό έξαλλο νιάτο από μένα. Εγώ ήμουν το κατεστημένο, μου πήρε χρόνια να τα ισοπεδώσω όλα. Μην ξεχνάς ότι εγώ δεν είχα ψηφίσει ποτέ κάτι άλλο εκτός από ΝΔ. Χαχα... ε ναι, τι να κάνωμεν, ουδείς άσφλατος, το είπε και η Λαίδη.
Εχεις σκεφτεί ότι ίσως ήδη κατείχα την σοβαρότητα από τότε; Αυτό που πάντα χρειαζόμουν ήταν η χαρά της ζωής. Την αντλούσα από τους άλλους. Εχω πιά ανακαλύψει ότι κατέχω τον ήλιο μέσα μου. Κατέχω και γεννήτριες όταν αυτός μου κρύβεται. Δεν ξέρω πως, αλλά μυστηριωδώς παίρνουν μπροστά όταν πάει να με φάει το απόλυτο σκοτάδι.
Παραμένεις γιά μένα πάντα η δύναμη, ο βράχος, το στήριγμα. Ξέρω πως δεν έρχομαι συχνά. Σου είπα, εκείνο το βράδυ στην Πάρο και εκείνη η ερώτηση ήταν καθοριστικά. Δεν είναι κακό αλλά χρειάζομαι να ξέρω πως μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου.
Εδώ είμαι πάλι. Σου κρατάω τον καθρέφτη. Κοίτα τον εαυτό σου βρε μωρό. 35 χρόνια τον κρατάμε η μιά στην άλλη.
Μιά μέρα θα είμαστε καλά. Μιά φορά πανάθεμα σε, πίστεψε με! Είσαι γιά μένα μένα όμορφη, είσαι φως.
Πωπω πως θα συναντηθούμε χωρίς τουλάχιστον 4 πακέτα τσιγάρα πάνω στο τραπεζάκι; 4 μήνες έκλεισα χθες και προχωράω!
Οι επί του καναπέως φιλοσοφικές συζητήσεις μας τελείωσαν. Θα σε πάω εις τα όρη ή παραθαλάσσια. Εχωμεν και δάση πάντως όπως βλέπετε.
Ερώτημα. Εχεις πάει ποτέ σε δάσος; Μιλάμε γιά deep deep in the woods. Χαχα...
Ναι οκ ξέρω, εντελώς βουκολικά όλα αυτά. Χαχα... άλλοι καιροί, άλλες αξίες...

livorno

ηλιόλουστης μέρας διαπίστωση

Πάλης ίχνη

από εδώ πέρασαν τα κυκλάμινα

η πέτρα ηττήθηκε.

Της πέτρας ισχυρότερον το κυκλάμινο.



***

Αντε πάλι το φιλοσόφησα σήμερα. Ωρα γιά να βγω εις τους ήλιους. Καλημέρες!

χρηστικόν αντικείμενον και όχι μόνον

οδηγίες κατασκευής

1.Παίρνωμεν ένα κυτίον με σοκολατάκια του πρέσβη
2.Τα καταβροχθίζουμε (κατά προτίμησιν μόνοι μας)
3.Πετάμε τα χαρτιά στα σκουπίδια της ανακύκλωσης (απαραίτητος προυπόθεσις)
4.Παίρνωμεν παγιέτες και κόλλα ίνα διακοσμήσωμεν το κυτίον
5. Γιά την ντεκορασιόν αφήνωμεν την φαντασίαν μας να οργιάσει
6.Το γεμίζουμε μπαμπάκι ή διάφορα ζγαπίκια και το βάζουμε στο μπάνιο μας ως στολίδιον και όχι μόνον
6.Καμαρώνουμε που βγήκε κάτι καλό (και χρήσιμο) από την τελευταία μας γουρουνιά.

Ηθικόν δίδαγμα
Τα σοκολατάκια σ' αυτό το ηθικόν και χριστιανικόν σπίτι δεν φτουράνε πολύ. Παρακαλούνται οι επισκέπται να φέρνουν τα δικά τους γιατί δεν έχωμεν τίποτα να τους κεράσουμε εκτός από κάτι γλυκά του κουταλιού που δεν μ' αρέσουν διόλου (πρέπει να πέσω σε μεγάλη ανάγκη γιά να τα καταδεχτώ). Πάντως τα γλυκά είναι σπιτικά φτιαγμένα από τα χεράκια μου. Τώρα το πότε... χμμμ αυτό είναι άλλο θέμα. :PPPPP

fly me to the moon - Frank Sinatra

Fly me to the moon
Let me sing among those stars
Let me see what spring is like
On jupiter and mars

In other words, hold my hand
In other words, baby kiss me

Fill my heart with song
Let me sing for ever more
You are all I long for
All I worship and adore

In other words, please be true
In other words, I love you

Πως στο φεγγάρι να φτάσετε

Οδηγίες προς ναυτιλομένους.
Bρίσκετε δρόμο ερημικό
παίρνετε φόρα
απογειώνεστε!

P.S. Ααααχ Frankie μου αθάνααααατε!
Ναι οκ καλά καταλάβατε, η ελληνίς σεληνιάστηκε πάλι. :PPPP

τα θαλασσόδεντρα

Δεν τον είχα προσέξει στην αρχή. Σ' ένα μπαράκι στην Πάρο κι' εγώ ένα παιδί χαρά γεμάτο; Μπα δεν θα το έλεγα. Μάλλον βαριεστημένη θα ήμουν και θα κοίταγα τα πάντα και τους πάντες με ύφος μπλαζέ. Ξαφνικά ένα βράδυ ένας τύπος ήρθε και μου είπε ένα νούμερο.
"Τι είναι αυτό;" τον ρώτησα.
Χαμογέλασε αινιγματικά και έφυγε. Το κολπάκι με τα νούμερα συνεχιζόταν επί μέρες. Τον ρώταγα, δεν μου απαντούσε, αδιαφορούσα, καλά ο τύπος είναι ψώνιο έλεγα μέσα μου, και ούτε και μ' ενδιέφερε ν' ανακαλύψω τι εννοούσε. Ημουν και σε φάση "περνώ και μόνη μου καλά", δεν μ' ενδιέφερε κανένας και ούτε είχα σκοπό να ενδιαφερθώ γιά κανέναν.
Η εποχή των one night stands είχε λάβει τέλος, είχα βγει μ' ένα σωρό μαλάκες, ένοιωθα την φθορά τους, είχα ήδη καταλήξει στο συμπέρασμα πως οι άντρες είναι μαλάκες, είχα περάσει κι'από μία έκτρωση που πολύ μου στοίχισε, καλύτερα μόνη μου.
Γιά γάμο ή σοβαρή σχέση ούτε κουβέντα, θεωρούσα τους άντρες εντελώς αναξιόπιστους και γελοίους, τόσα είχαν δει τα ματάκια μου. Η λαίλαπα της οικονομικής μας καταστροφής βοήθησε επίσης πολύ γιά την δημιουργία του κλίματος "δεν με νοιάζουν οι άντρες, έχω σοβαρότερα ν' ασχοληθώ". Είχα καταφέρχει να ξανασταθώ στα πόδια μου στήνοντας μιά εμπορική επιχείρηση, είχα καταναλώσει όλη την ενέργεια μου εκεί και ότι περίσσευε γλέντια και χαβαλές με τους κολλητούς.
Πόναγε η μοναξιά, αλλά δεν έμενα και πολύ μόνη μου, είχα τους φίλους μου και τίποτα δεν ήθελα να με βγάλει από τον νιρβάνα της απουσίας συναισθήματος. Εξάλλου δεν μου άρεσε κανείς. Ούτως ή άλλως πάντα είχα αυτό το πρόβλημα. Ποτέ δεν ήταν θέμα εξωτερικής εμφάνισης, ποτέ δεν κοίταγα την οικονομική κατάσταση, ούτε καν την μόρφωση. Το κλικ ήταν πάντα. Και το κλικ είναι πάντα πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί.
Με τον Κέβιν (έμοιαζε του Κόστνερ) δεν έγινε το κλικ από την αρχή. Ισα ίσα που τον έβρισκα αστείο. Ασε που ήταν και άντρας της νύχτας και ποτέ δεν με τράβαγε το είδος. Αλλες εποχές τότε κιόλας.
Και κάποια στιγμή ήρθε και μιά άγνωστη και μου έπιασε την κουβέντα και μου είπε ότι τα είχαν κάτι χρόνια με τον τύπο. Ποτέ δεν μ' ενδιέφεραν άνδρες άλλων, αυτομάτως έβαζα απαγορευτικό. Κι' ο δικός σου εκεί με τα νουμεράκια να συνεχίζει το τροπάρι. Τι θες ρε φίλε απ' την ζωή μου, σκεφτόμουν.
"Τσουρέκια μας τα έχεις κάνει πλέον με τα νουμεράκια σου" του είπα ένα βράδυ θυμωμένη. Είχα βαρεθεί να τον βλέπω συνέχεια να γυρίζει γύρω μου σαν σβούρα.
"Μετράω τα ποτά που πίνεις" απολογήθηκε "Πίνεις περισσότερο απ' όλους αλλά δεν σε πιάνει το ποτό. Και στο τέλος κάνεις και διανομές στα σπίτια τα ξημερώματα. Ολους τους βάζεις κάτω στο ποτό".
Γέλασα. Αυτό ήταν αληθές. Υπευθυνότητα; Με το που έπιανα τιμόνι ξενέρωνα αμέσως. Κατέληγα να μαζεύω τους μεθυσμένους φίλους μου και να τους βάζω γιά ύπνο.
Τι το ήθελε και το είπε; Την επόμενη μέρα ήταν η σειρά μου να γίνω λιάδα. Είχα τηλεφωνήσει στην Αλεξάνδρα και ήταν πάλι στο νοσοκομείο στα τελευταία της. Δεν θα άντεχε πιά πολύ, ήμουν σίγουρη. Ηθελα να μείνω μόνη μου και να κλάψω. Πάνω στην ώρα βρέθηκε κι' ένα αδέσποτο σκυλί, το πήρα αγκαλιά και πήγα σε κάτι βράχια να κάτσω. Και βάλθηκα να του λέω τον καυμό μου.
"Μόνοι μας αδέσποτοι" του έλεγα "δεν έχουμε κανέναν να μας αγαπάει" και δώστου το δάκρυ κορόμηλο.
Ερχόντουσαν οι φίλοι μου να με μαζέψουν και τους έδιωχνα. Η Αλεξάνδρα είχε ήδη σταματήσει να τρώει. Και θα έμενα μόνη στον κόσμο και δεν ήξερα πως θα τα καταφέρω δίχως εκείνη.
Κι' ήρθε κι' εκείνος και με ρωτούσε τι έχω. Και δεν είχα όρεξη να εξηγήσω τίποτα και σε κανέναν. Και άρχισα τα φύγε, φύγε, φύγε. Και γυρνάει κάποια στιγμή και μου λέει με παράπονο
"Θες πραγματικά να φύγω;"
Κι' έσπασε η φωνή του και με τσάκισε. Πραγματικά ενδιαφερόταν να μάθει, ήταν ειλικρινής, όχι περίεργος. Και του είπα πως όχι.
Και με πήρε αγκαλιά και μου χάιδευε τα μαλλιά και μου έκανε χίλιες δυό ερωτήσεις και μ' έβαλε να του διηγηθώ όλη μου την ζωή. Και ήταν εκπληκτικό το πως ένας στην ουσία άγνωστος έγινε τόσο δικός μου άνθρωπος σε μιά στιγμή. Ηταν η αγκαλιά του πατέρα που τόσο μου είχε λείψει; Δεν ξέρω. Κι' έκλαιγα, έκλαιγα, έκλαιγα κι' εκείνος με κρατούσε σφιχτά μέχρι που ηρέμησα. Και με πήρε από το χέρι και είπε ότι δεν θα με άφηνε να οδηγήσω και ότι θα με γυρνούσε εκείνος σπίτι.
"Να την πάω εγώ, εσύ είσαι κουρασμένος" είπε ο φίλος του και μ' έπιασε από το άλλο χέρι.
"Δεν είσαι καλά" του είπε. Κι' έσφιξε το χέρι μου πιό δυνατά και με πόνεσε και με τράβηξε να φύγουμε. Και πήγαμε βόλτα στα θαλασσόδεντρα λίγο πριν τις Κολυμπήθρες. Και τ' αστέρια έλαμπαν και η νύχτα είχε κάτι απόκοσμα γνώριμο και με κρατούσε στην αγκαλιά του και με φιλούσε ξανά και ξανά με τόση τρυφερότητα!
Ξημέρωνε όταν με γύρισε στο δωμάτιο που έμενα.
"Θα είσαι καλά;" με ρώτησε και με κοίταξε βαθειά στα μάτια μην τυχόν και του λέω ψέματα. Κι' εγώ έγνεψα καταφατικά γιατί δεν μπορούσα να του απαντήσω, έτρεμε το άμοιρο το φυλλοκάρδι μου.
Και δώσαμε ραντεβού να φάμε πρωινό μαζί στις τρεις το μεσημέρι. Και βγήκα στο μπαλκονάκι του δωματίου και έβλεπα τον ήλιο που ανέτειλε πίσω από ένα λοφάκι μ' έναν ανεμόμυλο. Και έκαιγαν τα μάγουλα μου και ήμουν γεμάτη ενέργεια και ποτέ δεν είχα δει τόσο έντονα χρώματα και μονολογούσα. Πωπω τι έπαθα! Ερωτεύτηκα! Μέχρι τα μπούνια μου ερωτεύτηκα!
Σκέφτομαι πως η ζωή αξίζει μόνο και μόνο επειδή έχεις βιώσει στιγμές σαν κι' αυτές. ΕΥΤΥΧΙΑ με γράμματα κεφαλαία.
Κι' αυτός ο υπέροχος άνθρωπος δεν υπάρχει πλέον.
Και δεν ξέρω που είναι ο τάφος σου και δεν τολμάω να πάρω τηλέφωνο τους δικούς σου να τους ρωτήσω. Πρέπει να σ' αποχαιρετίσω και δεν ξέρω πως.
Σκέφτομαι την επόμενη φορά που θα δω τον αδελφό σου να του πω πόσο σ' αγάπησα. Εχει καμιά σημασία τώρα πιά; Σε σένα έπρεπε να το είχα πει.