Η μητέρα μου μετά την γέννα του αδελφού μου συνέλαβε μετά από τρεις μήνες. Ο Κωστής όμως γεννήθηκε με καισαρική και ήταν πολύ νωρίς γιά άλλη εγκυμοσύνη σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Με την τότε ιατρική αυτό ήταν επικίνδυνο. Εγινε ιατρικό συμβούλιο και αποφασίστηκε να της πάρουν το παιδί.
Ο θείος ο Ανδρέας, αδελφός του πατέρα μου, γιατρός χειρούργος. Ποτέ δεν μας εγχείριζε ο ίδιος, ωστόσο πάντα έμπαινε και παρακολουθούσε τις επεμβάσεις όλων μας. Ετσι και στην απόξυση της μητέρας μου. Ομως δεν του πήγαινε να πεταχτεί το έμβρυο στα σκουπίδια ώς είθισται. Το πήρε και το έβαλε σε ένα μπουκάλι με φορμόλη.
Η οικογένεια του πατέρα μου, κι' εγώ βεβαίως, μάθαμε να είμαστε πολύ περήφανοι γιά την καταγωγή μας και γιά το επώνυμο που φέρουμε. Θυμάμαι μικρή, να με βάζουν στην μέση οι θείες μου και να μου κάνουν κήρυγμα πως δεν είμαι όποια κι' όποια, πως είμαι από μεγάλη οικογένεια και να είμαι πάντα περήφανη γιά το επώνυμο που φέρω. Ευτυχώς τόσο σνομπ δεν βγήκα, ωστόσο κάθε τι που αφορά την οικογένεια είναι μεγίστης σημασίας. Κι' εγώ είμαι η φύλακας των κειμηλίων. Ενα από αυτά ήταν και ο Παύλος, ήτοι το αδελφάκι μου στο μπουκάλι. Γιατί βέβαια δεν μπορούσε να μην έχει όνομα. Θυμάμαι τον θείο Ανδρέα να τον παίρνει από την βιβλιοθήκη του και μας τον δείχνει όλο καμάρι σαν ένα κομμάτι της ιστορίας μας. Θυμάμαι και την μέρα που αποφασίσαμε πως έπρεπε να βαφτιστεί. Από την στιγμή που ο αδελφός μου είχε το όνομα του ενός παππού, αποφασίστηκε να πάρει το όνομα του πατέρα της μητέρας μου.
Μεγάλωσα με το αδελφάκι μπιμπελό, το οποίο βρισκόταν δίπλα σε ένα άλλο μπουκαλάκι με έναν σκορπιό. Εμαθα ν' αγαπάω τον Παύλο μας, να το βρίσκω απόλυτα φυσιολογικό. Κι' όποτε πήγαινα στον Πειραιά στο σπίτι-ιατρείο του θείου Ανδρέα έτρεχα να δω το αδελφάκι μου. Παρακαλούσα τον θείο Ανδρέα να μου τον κατεβάσει από το ράφι και να μου τον δώσει να τον περιεργαστώ.
Οταν πέθανε ο θείος Ανδρέας ανάμεσα στα υπάρχοντα που κληρονόμησα ήταν και το αδελφάκι. Το πήρα συγκινημένη και το στόλισα σε περίοπτη θέση στο σαλόνι μου. Δεν άφηνα ποτέ κανέναν να ξεσκονίσει μην τυχόν και μου τον σπάσουν. Και τρελλαινόμουν να βλέπω τις εκφράσεις όσων με ρώταγαν τι είναι αυτό στο μπουκάλι. Τους εξηγούσα και έβλεπα να γουρλώνουν τα μάτια τους. Συνήθως δεν με πίστευαν. Δεν με πείραζε.
Δυστυχώς όταν έφυγα γιά Πάρο η μητέρα μου θεώρησε σωστό να τον ξεφορτωθεί. Ποτέ δεν άντεχε να το βλέπει και γύριζε το κεφάλι της από την άλλη μεριά. Δεν ξέρω αν την αηδίαζε το θέαμα, γιατί εντάξει οφείλω να το παραδεχτώ, δεν ήταν και πολύ ωραίο. Η αλήθεια είναι ότι έμοιαζε λίγο με τερατάκι, ένα εκτρωματάκι ήταν, αλλά εγώ το αγαπούσα πολύ. Καθόμουν και τον χάζευα και χαιρόμουν που τον κατείχα. Θέλω να πιστεύω πως την πλήγωνε η σκέψη πως ήταν παιδί της κατά μία έννοια και όχι πως την αηδίαζε.
Οταν γύρισα και ανακάλυψα ότι έλειπε ο Παύλος κόντεψα να πεθάνω από την στεναχώρια μου. Στην αρχή δεν μου έλεγε, αλλά μετά αναγκάστηκε να παραδεχτεί το έγκλημα της. Το είχε δώσει στον Μάρκο τον θυρωρό της πολυκατοικίας μας, ο οποίος σαν κηπουρός και σε άλλες πολυκατοικίες, κάποιο ωραίο μέρος θα έβρισκε να τον θάψει.
Μου στοίχισε πολύ η απώλεια του Παύλου και θύμωσα πολύ μαζί της. Μα αυτό που με ενοχλεί είναι κυρίως το άδοξο τέλος του. Γιατί έτσι; Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να τον είχα ακόμα ή έστω να τον έβαζα κάποια μέρα στον οικογενειακό μας τάφο λίγο πριν πεθάνω.
Σκέφτομαι πόσα λάθος πράγματα λένε οι μεγάλοι στα παιδιά μην έχοντας γνώση τι μπορεί ν' αφήσει σε μιά παιδική ψυχή. Μεγάλωσα ακούγοντας συνέχεια πως αν είχε κρατήσει τον Παύλο δεν θα υπήρχα εγώ. Ετσι είχα πάντα λίγες ενοχές γιά το αδικοχαμένο αδελφάκι μου.
Ενα χρόνο μετά τον Παύλο ήρθα εγώ. Μετά από εμένα η μητέρα μου, σωστή κουνέλα, έπιασε κι' άλλο παιδάκι. Δυστυχώς όμως έπαθε εγκεφαλικό ο παππούς ο Παύλος και πήγε και το έριξε γιά να τον φροντίσει. Μετά από δυό μέρες πέθανε ο παππούς, τσάμπα πήγε το κακόμοιρο. Αυτό δεν το βαφτίσαμε ποτέ. Δεν ξέρω γιατί ο θείος Ανδρέας δεν κράτησε και το επόμενο έμβρυο, ίσως να μην του το είπαν, σίγουρα δεν θα την άφηνε να το κάνει. Κρίμα πάντως γιατί θα ήταν μιά ενδιαφέρουσα συλλογή. Από εδώ τα αδελφάκια μου στα μπουκαλάκια.
Από τέσσερα αγόρια ο μόνος που τεκνοποίησε ήταν ο πατέρας μου. Ο μόνος συνεχιστής, κομιστής του πολύτιμου ονόματος ήταν ο αδελφός μου. Ευτυχώς ο νομοθέτης προνόησε και κρατάμε το επώνυμο μας πλέον. Είμαι σίγουρη ότι θα χαιρόταν ο θείος Ανδρέας αν ήξερε ότι το διατηρώ ακόμα. Οπως είμαι σίγουρη ότι θα υπέφερε στην ιδέα ότι θα χαθεί με την Μάρσα. Κάποτε λυπόμουν γι' αυτό, έλεγα πως αν κάνω παιδί θα του έδινα το όνομα και το επώνυμο του πατέρα μου.
Γιατί να φέρει κάποιος στον κόσμο ένα παιδί; Σε ποιόν κόσμο;
Η μητέρα μου ακόμα βασανίζεται από τύψεις γιά το τελευταίο ανώνυμο αδελφάκι και τον συζητάει συχνά, αντίθετα από τον Παύλο που δεν τον αναφέρει ποτέ. Σκέφτομαι πως τυχερό ήταν. Θα έμενε ορφανό από πατέρα στα εφτά του. Θα πέρναγε όσα περάσαμε κι' εμείς.
Τον νοσταλγώ τον Παύλο κι' αισθάνομαι σαν να με έκλεψαν. Αν ήξερα που είναι θα πήγαινα να τον ξεθάψω. Ελπίζω να είναι όντως θαμένος και να μην κατέληξε στα σκουπίδια με τόσων χρόνων καθυστέρηση. Δεν θα του άξιζε. Μ' αρέσει να σκέφτομαι ότι ίσως είναι κάτω από μιά τριανταφυλλιά, απ' αυτές που κάνουν τα μικρά λευκορόδινα μπουμπουκάκια.
