είμαι απόλυτη

Κοιτάω ψηλά και βρίσκω εσένα, εμένα, όλους μας.
Συγνώμη, δεν ξέρω ν' αγαπώ πιό λίγο.
Τόσο ή καθόλου.

Αει σιχτίρι καθάρματα

Αρρωστημένα καθάρματα. Περισσότερα στην Τηλεόραση Χωρίς Σύνορα.

I love you amiga

Να έχεις χρόνια να τον δεις. Να έχει χωρίσει με την γυναίκα του.
Ωχ ρε γαμότο αν χωρίσατε εσείς που στο μυαλό μου σας είχα γιά το τέλειο ζευγάρι... τόσο ταιριαστοί... τόσα κοινά... Σας αγαπώ και τους δύο... με πληγώνει η ιδέα ότι δεν είστε πιά μαζί... με πληγώνει η ιδέα ότι μάχεστε.
Να μου λέει τα παράπονα του. Να μου ζητάει συμβουλές. Να μου ζητάει να της μιλήσω.
Την πλήγωσες φίλε μου και σε εκδικείται. Δώσε της αυτά που θέλει. Της χρωστάς. Χρησιμοποίησε το μυαλό σου. Μην την αφήσεις να σε σύρει σε πόλεμο. Σεβάσου την ιστορία σας, το γεγονός ότι αγαπηθήκατε πολύ, την επιχείρηση που με τόσο κόπο, ιδρώτα και αγωνία χτίσατε. Μα προπάντων σκέψου τα παιδιά σας, αυτά που τώρα χρησιμοποιεί σαν όπλο εναντίον σου. Οι περισσότερες γυναίκες που ξέρω το κάνουν. Είναι ασυγχώρητο. Είναι ανθρώπινο. Ο καθένας μάχεται με όποιον τρόπο ξέρει. Δύσκολες που είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Συγκρούσεις και τραύματα ανεξίτηλα.
Είναι η μάνα των παιδιών σου, φίλε μου. Πάντα θα είναι. Ασε την να σε τιμωρήσει. Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω, αλλά αυτό μου φαίνεται λογικό.
Εκείνος προσπάθησε, εκείνη δεν μπορεί να τον συγχωρέσει, γκρεμίστηκε ο κόσμος της...
Είναι τόσο αρνητική μαζί μου, είμαι ο εχθρός της, με μισεί... Δεν είναι μίσος, φίλε μου, θυμός είναι... Πως να σε εμπιστευτεί ξανά;... Δεν ξέρω πως χτίζεται ξανά η εμπιστοσύνη, φοβάμαι πως δεν είμαι η ειδική σ' αυτό... Δεν ξέρω να συγχωρώ τελικά, δεν μπορώ να εμπιστευτώ ανθρώπους που με έχουν πληγώσει...
Να σε χωρίζει ο χρόνος. Να σε χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα. Κι' η αγάπη είναι εκεί, πάντα παρούσα. Ι love you amiga. I love you tico, take care. Κάποιοι άνθρωποι, τους βλέπεις και από την πρώτη στιγμή ξέρεις πως έχουν κερδίσει μιά θέση στην καρδιά σου. Οσα χρόνια κι'αν περάσουν. Τους αγαπώ και τους δύο. Ελπίζω η tica μου να πάψει να πονάει.
Μοιάζει ευτυχισμένη τελευταία... Είναι με κάποιον άλλον τώρα...
Δεν ξέρω αν τον τιμωρεί τον φίλο μου... Μοιάζει ερωτευμένη κι' εγώ δεν την αγαπάω πιά, μου είπε εκείνος...
Που σταματάει ο εγωισμός και ποιά είναι τ' αληθινά συναισθήματα; Ενα κουβάρι... κι' εκείνη είναι ακόμα έξω φρενών μαζί του...
Είναι η οργή ισχυρότερη από την αγάπη;

Cet amour
Si violent
Si fragile

(Ολο το ποίημα, από τ' αγαπημένα μου, εδώ)
Θα ήθελα να τους ξαναδώ μαζί... Η αμετανόητη και ηλίθια ρομαντική.

ανοίγουμε φτερά

Που λέει και το τραγούδι. Δεν είμαι εντελώς καλά, δεν είμαι όσο ευκίνητη ήμουν, αλλά αισθάνομαι κάθε μέρα όλο και καλύτερα. Ισως είναι τα μπάνια στην θάλασσα, γεροντικά ακόμα, η γυμναστική που έχω αρχίσει (όσο μπορώ) και η καλή διάθεση. Δεν είμαι στην καλύτερη φόρμα αλλά πιστεύω ότι μετά τις διακοπές θα είμαι όχι απλά ανανεωμένη, αλλά ένας άλλος άνθρωπος. Και μ' αρέσει ν'ανακαλύπτω νέες πτυχές του εαυτού μου. Αναγεννιέμαι, γιά ακόμα μιά φορά.
Δεν ξέρω αν θα κάτσω να γράψω όσα πέρασα, μπορεί ναι, μπορεί και όχι, σημασία έχει ότι γι'ακόμα μιά φορά βγαίνω απ' τ' αυγό μου.
Μετράμε μέρες γιούπι, γιούπι, γιούπι! Ανοίγω φτερά και φεύγω διακοπούλες!

άντε μην το ξεθάψω...

...κι' αρχίσω και παίρνω σκαλπς. Α όχι δεν θα χαλάσω την ζαχαρένια μου, θα κάνω υπομονή, λίγες μέρες ακόμα μείνανε.

Εργα ανθρώπων

Ιδού (γιά ακόμα μιά φορά) το πρόσωπο της ελληνικής κοινωνίας.
5 ακόμα κρεμασμένα σκυλιά, στην Σητεία αυτή τη φορά.
news blog το video

definitely not my day

Asterix ο μάμ κακά και νάνι ή "κοιμάμαι όλη μέρα και μόνο κρεββάτι παρακαλώ"



Σελήνη η εντομολόγος (χάφτει και μύγες άμα λάχει)



Ινάνα η κυνηγός (the white hunter)

Εγερσις στις 6:30. Σηκώθηκα χαρωπή, είδα την μέρα να ξεκινά, πεντακάθαρος ουρανός, ωραία μέρα θα είναι σήμερα σκέφτηκα. Ναι καλά...

1. Το μενού της ημέρας συμπεριλάμβανε hard core sex. Μόνο που εγώ δεν συμμετείχα σ' αυτό, μα που πήγε το μυαλό σας, τα γατιά μου τα μικρά και πολύ μου την έδωσε. Είναι μικρούλα η Σελήνη μου, 7-8 μηνών, τι στην ευχή, κι' αυτό τώρα;

2. Ε ναι, κι' αυτό τώρα. Γιατί σήμερα πρέπει να κάνουμε ενέσεις στα σκυλιά που έπαθαν ψώρα. Τσιμπούρια δεν έχουμε, προλάβαμε φέτος βάλαμε αμπούλες νωρίς.

3. Η Ινάνα έχει πάθει παράκρουση, την έχει δει κυνηγός και εξαφανίζεται ατέλειωτες ώρες, μέχρι που ξεχνάει να φάει, σούφρωσε το γατί, Οσιος Ονούφριος πετσί και κόκκαλο έγινε, αλλά είναι αδύνατον να την μαζέψει κανείς μέσα στο σπίτι. Και βρίσκω ψοφίμια συνέχεια, σαύρες, ξεκοιλιασμένα σαμιαμίδια, ποντικάκια, ευτυχώς κατσαρίδες (φτου φτου φτου) δεν έχει φέρει ακόμα. Και ποιός ξέρει που χάνεται και που πάει, κάτι κόλλησε κι' αυτή και της φεύγει το τρίχωμα, πρέπει να της κάνουμε κι' εκείνης ένεση. Ημαρτον δηλαδή, αν είναι δυνατόν, θα πρέπει εγώ να την κρατάω, δηλαδή τόση φρίκη δεν την διανοούμαι.

4. Το νέο μας, χόμπυ να το πω; παιχνίδι; (άλλη φρίκη από εκεί) είναι το παιχνίδι "Ποιός θα πιάσει το ποντικάκι". Το Νανί που γυρνάει συχνά με ένα ποντικάκι στο στόμα. Την παίρνω χαμπάρι από τα "γκρρρ γκρρρ" που κάνει στα μικρά μην τυχόν και της το πάρουνε. Και το αγκαλιάζει και το παίζει και δεν το δαγκώνει δυνατά, την έχω παρακολουθήσει, το κάνει όσο πιό απαλά γίνεται (γιά να της κρατήσει;). Κι' αυτά τα κακόμοιρα (κουκλάκια είναι πανάθεμα τα) κάνουν τον ψόφο κοριό και μένουν ακίνητα. Και εκείνη τα σπρώχνει ή τα σηκώνει ψηλά γιά να παίξουνε. Σπάνια σκοτώνει κάποιο ευτυχώς και πολύ σπάζεται όταν τυχαίνει. Και ορμάω να της τα πάρω. Και αρχίζει ένα κυνηγητό σ'όλο το σπίτι, ανάστα ο Κύριος, να τραβάω έπιπλα μέχρι να τα καταφέρω. Στην αρχή έβαζα τον Μιχάλη γιατί σιχαινόμουνα αλλά τώρα συνήθισα, τα πιάνω (όχι με γυμνά χέρια) και τα απελευθερώνω έξω από το σπίτι. Και όσο παθιασμένα κυνηγάει αυτή, τόση αγωνία εγώ να σώσω τα ποντικάκια. Μία κόλαση έχει γίνει η ζωή μου.
Ωραίαι αι εξοχαί αλλά ρε γμτ αυτό με τα ζούμπερα και τα διάφορα ζωύφια ποτέ δεν θα το χωνέψω.

5. Εδώ και δυό εβδομάδες είχα αρχίσει και έφτιαχνα βαλίτσες, ε γιά δυό βδομάδες όσο να'ναι μιά μικρή μετακόμιση θα την κάνω και εγώ σε κάτι τέτοια δεν είμαι διόλου last minute. Ε μέσα σε δύο εβδομάδες πήρα 6 κιλά (αυτά που μόλις είχα χάσει) και δεν μου κάνουν κάποια ρούχα ή είναι τσίτα αηδία. Μιά βδομάδα μου έμεινε, δεν προλαβαίνω τίποτα να χάσω, θα πάω διακοπές και θα είμαι ένα μαύρο χάλι.

6. Και δεν μου έφτανε που η θεική μου κορμάρα (ανέκδοτον) θα είναι φουσκωμένη από τις πρόσφατες ατασθαλίες, ήθελα και vivere pericolosamente, είπα να δοκιμάσω local κομμώσεις (τι ιδέα!)... Πάω που λέτε σε κομμωτήριο με μωβ τοίχους και πολυελαίους, αυτοί θέλανε να κλείσω ραντεβού, ναι σιγά, εγώ το ήθελα αμέσως γιατί είχα γίνει πλέον σαν τον τσέλιγκα και χρειαζόμουν οπωσδήποτε φρύδι, μαλλί γιατί δεν άντεχα να βλέπω την φάτσα μου στον καθρέφτη. Πάω λοιπόν σε άλλο κομμωτήριο λαικόν, δεν μου άρεσε ως εμφάνιση, ήτο και η κομμώτρια λίγο οξυζενέ γυφτέξ, είπα να το διακινδυνέψω όμως γιατί μου φάνηκε συμπαθητική. Μου φέρνει ένα δειγματολόγιο, διάλεξα ένα χρώμα της αρεσκείας μου, συμφώνησε κι' εκείνη. "Ναι αυτό καλύτερα γιατί το άλλο κάνει και λίγο χάλκινο" μου είπε "σε σας πάνε τα σαντρέ". Ωραία σκέφτηκα μέσα μου, έπιασε τι θέλω, να μείνω ήσυχη...
Και βγαίνει η κουρούπα ένα χρώμα ακαζού προς κομοδινί που ούτε στον εχθρό μου. Ωχ αμάν, αλλά άντε θα λούζομαι δις την ημέρα, θα ξεβάψει σκέφτηκα. Και προχωράμε στο κούρεμα. "Τα θέλω μακριά, όχι πάνω από ένα δύο πόντους κόψιμο, οκ;". Και μου τα έκοψε πολύ η κακούργα (τι στό διάολο διαστροφή έχουν όλοι πιά μόλις πιάσουν ένα ψαλίδι στο χέρι) και είμαι ο Σαμψών και μου έχουν πάρει την δύναμη και είμαι δυστυχής! Μα πολύ δυστυχής!!!

7. Και έλεγα γιά ζούμπερα και ζωύφια και δίπλα μου τώρα που σας γράφω, πάνω στην κουρτινούλα μου την άσπρη είναι ένα ιπτάμενο μυρμήγκι τέρας με φτερά (Ωχ βγαίνουν και σε τέτοιο μέγεθος;) και ένα κεντρί ίσα με το μπόι του και έχω φάει φρίκη. Πες τε του να φύγει!

8. Και βέβαια καλά το έλεγα και δεν χάρηκα εντελώς χθες. Ο ΟΤΕς μας έστειλε λάθος μόντεμ, δεν είναι ασύρματο (ε ναι τα θέλω όλα, θέλω διαδίκτυο σ' όλο το σπίτι, ακόμα και στην τουαλέτα να πιάνει). Και είμαστε ακόμα ένα βήμα πριν από την είσοδο σ' αυτήν την περίφημη τρίτη χιλιετία.

9. Οι πληγές του πολυτραυματία έχουν σχεδόν κλείσει, σχεδόν σηκώνω τα χέρια μου ψηλά, οι τένοντες όχι καλά όμως. Θα κατέβω γιά μπάνιο σήμερα οπωσδήποτε, ο κόσμος να χαλάσει δεν το χάνω, γεροντικό είπε ο γιατρός γι' αρχή, θα δούμε.

10. Είναι Μάιος και είμαι άσπρη, ένα χάλι μαύρο, μισώ το ασπρουλιάρικο δέρμα, άρρωστεια μου θυμίζει.

Ουφ ώρες ώρες είναι απαίσια εδώ στις εξοχές. Ουφ τα έγραψα έφυγαν από μέσα μου, ξαλάφρωσα. Πάω γιά μπλουμ.

Μιράκολο! Μιράκολο!

Θαύμα! θαύμα! Θαύμα αδέλφια μου, Κων/νου & Ελένης σήμερα, που μεγάλη η χάρη τους, το κάναν το θαύμα τους! Το μισόν μιράκολον γιά την ακρίβεια (το άλλο μισό ΟΤΑΝ ΘΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ).

Γιορτάζει και το αδελφάκι μου σήμερα, να είναι πάντα καλά (τα πάμε παραδόξως καλά τελευταία και τον αγαπώ). Τόσα αγάπη μου και μωρό μου!!! Ποιός αυτός; Που μιά ζωή σκοτωνόμαστε και ότι πιό απαίσιο έχω ακούσει από το στόμα του έχει βγει. Και τώρα με έχει ταράξει στην τρυφερότητα!!! Μέχρι και που παίρνει να δει τι κάνω λέμε!!!
Τι να πω, ή μαλάκωσε (να είναι το γήρας;) ή κάποιος του έκανε λοβοτομή ή με λυπήθηκε μ' αυτά που πέρασα ή... χμμμ...
Δεν ξέρω, θα μπορούσε και να είναι ένεκα διαδικτύου (όχι που λένε πως αποξενώνει τους ανθρώπους!), διότι όταν προσφάτως το ανακάλυψε, αφού ξεπέρασε το αρχικό ξερολίκι του (ο αδαής), κατάλαβε ότι είχε χιλιάδες απορίες και προσπαθεί να τα έχουμε καλά μπας και του τις λύνω. Πράγμα δύσκολο γιατί όταν μου λέει κάτι "Σιντούλιτ", άντε να καταλάβω τι εννοεί (schedule it)... Ασε πιά αυτή η ερώτηση, που σπυράκια βγάζω κάθε φορά που την ακούω.
"Μα που πήγαν τα GB που έχασα;"
"Που θες να ξέρω Χριστιανέ μου; Κάτσε και περίμενε μήπως ξανάρθουν". (Ψάξε ψάξε δεν θα τα βρεις)Πωπω σκέψου τι τραβάνε στα διάφορα help desks.
"Κάτι δεν πάει καλά. Αυτό το κυκλάκι γιατί μου το βγάζει;" (cursor)

Τέσπα επί τω προκειμένω τώρα. Λοιπόν που λέτε παιδιά μου, μέγα μιράκολον, μπήκαμε στην τρίτη χιλιετία! Θα έχουμε adsl! Παραλάβαμε το modem, καλώς εχόντων των πραγμάτων αύριο θα λειτουργεί. Ας το δω βέβαια να λειτουργεί και μετά χαίρομαι. Γιατί όσο να'ναι μιά επιφύλαξη την κρατώ ακόμα.
Κοίτα ρε, που έχω τραβήξει των παθών μου τον τάραχο τόσα χρόνια, τόσα τηλεφωνήματα, τόσα νεύρα, τόση τσαντίλα, τόσα βρισίδια, τόσα παρακάλια, και να μας κοροιδεύει ο ΟΤΕς. Κι' αυτός ο ψευδοευγενικός αντιπαθητικός μουστάκιας στον ΟΤΕ, άχτι τον έχω. Που στάζει μέλια γιά να μην τον πλακώνουν οι συνδρομητές στα χαστούκια.
Κι' αυτή η πόρνη γραμμή που την έχω χρυσοπληρώσει να σέρνεται σαν φίδι παράλυτο και με λόξυγγα. Και τώρα, μάλιστα ΤΩΡΑ, τώρα που υπάρχει περίπτωση να μετακομίσω ήρθε ο πολιτισμός! Γκρρρρρ...
Οχι ρε, δεν πάω πουθενά, εδώ θα κάτσω και θα το έχω όλο το 24ωρο ανοιχτό χωρίς να σκέφτομαι την λυπητερή, να κατεβάσω της Παναγιάς τα μάτια, να βγάλω τα απωθημένα μου η στερημένη.
Πάντως να το ομολογήσω. Εγώ που φαν των Γερμανών δεν ήμαν, από εδώ και στο εξής θα λέω Deutschland über alles!!! Ζήτω οι Χανς και οι Φριτς! Αντε παιδιά μου, πάρτε και την ΔΕΗ μπας και δεν μας κόβεται το ρεύμα κάθε φορά που βρέχει.
Τώρα να ζητήσω και ΕΛΤΑ που να μου φέρνει την αλληλογραφία στο σπίτι θα με πείτε αχόρταγη και πλεονέκτρα ε;

ξυπνήματα

Σπάνια ξυπνάω με το ξυπνητήρι του Μιχάλη. Οι ήχοι που συνήθως με ξυπνάνε είναι το ροχαλητό του (χαχα ή το δικό μου;) , τα κουδουνάκια από τα μπαλάκια των γατιών, τα γαβγίσματα των σκυλιών ή το κελάηδημα των πουλιών. Τώρα τελευταία με ξυπνάνε οι γλάροι. Εξακολουθούν να παραμένουν τα μεγάλα σμήνη στην περιοχή. Τους βλέπω να πέφτουν με μανία όλοι μαζί σε διάφορα σημεία, προφανώς εκεί θα βρίσκονται κοπάδια ψαριών. Μαζί με τα ψάρια όμως... ήρθαν και τα δελφίνια! Μόλις ακούσω κρωξίματα πετάγομαι από το κρεββάτι μου και τρέχω στο μπαλκόνι. Τέσσερις φορές έχω δει δελφίνια μέχρι στιγμής με αποκορύφωμα την μέρα του Πάσχα που τα είχαμε ώρες ολόκληρες να δίνουν παράσταση. Και ξεροσταλιάζω με τις ώρες μπας και τα φωτογραφήσω αλλά μέχρι στιγμής δεν τα έχω καταφέρει. Και μακριά είναι και δεν προλαβαίνει να τα πιάσει ο φακός.
Οι γλάροι είναι πολύ περίεργα πουλιά. Τους αρέσει να κάθονται και να παρακολουθούνε. Τους ανθρώπους, τα άλλα πουλιά, τα δελφίνια. Τους αρέσει επίσης να υποδέχονται το ξημέρωμα και ν' αποχαιρετάνε την μέρα. Είναι οι ώρες που απολαμβάνουν το πέταγμα πιό πολύ. Ετσι νοιώθω ή έτσι μου φαίνεται τουλάχιστον. Είναι οι ώρες που βλέπει κανείς τους περισσότερους. Φτιάχνουν μικρές παρέες και κάθονται στις στέγες των σπιτιών κι' ατενίζουν το πέλαγος.
Χθες το μεσημέρι είχε συννεφιά. Είχα καθήσει στην ξαπλώστρα μου και τους χάζευα. Ν' ανεβαίνουν ψηλά και να αφήνονται στα ρεύματα, να χάνονται μέσα στα σύννεφα. Δεν είδα δελφίνια αλλά ήταν όμορφα, διάβαζα ποίηση και λαγοκοιμόμουν στην σκιά. Δεν έχω βγει στον ήλιο ακόμα, δεν κάνει και δεν τον ανέχομαι κιόλας.
Δοκίμασα δυό φορές να κατέβω γιά μπάνιο αυτή την βδομάδα. Την πρώτη μπήκα μέχρι τα γόνατα αλλά δεν αισθανόμουν καλά και γύρισα πίσω. Την δεύτερη δεν κατάφερα καν να κατέβω τα σκαλιά. Κάθισα στην μέση και περίμενα να βρω κουράγιο να τα ξανανέβω. Είμαι συνέχεια με υπόταση. Οπως είμαι και με τα χέρια μπανταρισμένα μέχρι τα δάχτυλα, γιά να μην τα κουνάω. Δεν ξέρω αν είναι από την εγχείρηση ή από τις βλακείες που έκανα. Μάλλον όμως είναι αποτέλεσμα και των δύο. Με το που άρχισα να αισθάνομαι λίγο καλύτερα, έπλυνα χαλιά (!!!), έπλυνα όλα τα καλοκαιρινά μας (τα περισσότερα τα δικά μου θέλαν πλύσιμο στο χέρι!!!) και τα σιδέρωσα κιόλας (αυτό ήταν το αποκορύφωμα). Επίσης κλάδεψα ολίγον και έβαψα κι' ένα τραπέζι. Δεν ήταν που δεν ήταν καλά τα χέρια μου λόγω της εγχείρησης, είχα τρομερές σουβλιές (κυρίως στον ύπνο μου)... Η θα μου περνούσαν ή θα γινόντουσαν χειρότερα. Ναι είμαι τρελλή, δεν είναι νέο αυτό.
Οι τένοντες είναι τόσο διογκωμένοι που τους ξεχωρίζει κανείς, άγριο πράγμα. Υπομονή, υπομονή, υπομονή. Το να μην έχω τα χέρια μου είναι ότι το χειρότερο γιά μένα. Αν μπορούσα να κολυμπήσω!
Αυτά τα νέα των ημερών συν μιά προοπτική που δεν θέλω να σκέφτομαι ακόμα. Ας απολαύσω το να μην κάνω τίποτα γιατί θα πέσω με τα μούτρα στις επισκευές μόλις συνέλθω. Το σπίτι διαλύεται, μεγάλες ζημιές επέφεραν οι καιροί και η ανημπόρια μου φέτος.
Θα ξαναγίνω άραγε όπως ήμουν; Κουράστηκα και το κακό είναι ότι δεν έχω κουράγιο γιά τίποτα. Ψυχολογική κατάσταση καλή σχετικά, μόνο που τρώω πολύ. Δεν μπορώ να το κλείσω το ρημάδι. Και μόλις αρχίσω δίαιτα, πάρτην κάτω μετά από λίγες μέρες. Τουλάχιστον έρχονται οι διακοπές, μέρες μετράμε! Θα ήθελα να ήμουν καλύτερα αλλά τώρα του δώσανε άδεια. Υπομονή, υπομονή, υπομονή.
Πάντως τα δελφίνια είναι το ωραιότερο θέαμα στον κόσμο.Το λυπηρό είναι ότι μαζί με τα ψαράκια, τους γλάρους και τα δελφίνια ήρθαν και οι ψαράδες. Και ρίχνουν τα δίχτυα τους στα ρηχά, δεν ξέρω αν επιτρέπεται τόσο κοντά στην ακτή. Κι' ώρες ώρες γεμίζω από μίσος. Αφήστε τα ήσυχα, αφήστε τα μεγαλώσουν, να πληθύνουν, να γεμίσουν οι θάλασσες. Γαμότο, όλα πρέπει να τα καταστρέφει ο άνθρωπος;

Το πούσι

Επεσε το πούσι αποβραδίς
το καραβοφάναρο χαμένο
κι έφτασες χωρίς να σε προσμένω
μες στην τιμονιέρα να με δείς.

Κάτασπρα φοράς κι έχεις βραχεί
πλέκω σαλαμάστρα τα μαλιά σου.
Κάτω στα νερά του Port Pegassu
βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή.

Μας παραμονεύει ο θερμαστής
με τα δυο του πόδια στις καδένες.
Μην κοιτάς ποτέ σου τις αντένες
με την τρικυμία, θα ζαλιστείς.

Βλαστημά ο λοστρόμος τον καιρό
κι είν' αλάργα τόσο η Τοκοπίλα.
Από να φοβάμαι να καρτερώ
κάλλιο περισκόπιο και τορπίλα.

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη.
Ηρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες
έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες.

Την Κυριακή ξυπνήσαμε κάπως έτσι. Αγριο κι' απόκοσμο θα έλεγε κανείς το τοπίο. Εμένα όμως μ' άρεσε. Γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους.
Νονός της Ρ. ο Καββαδίας. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω από νωρίς. Δεν τον διαβάζω πιά γιατί δεν τον αντέχω, με πιάνει μιά απερίγραπτη θλίψη.
"Στο «Πούσι» υπάρχει ο ναυτικός που ζητάει να συνδεθεί με τη στεριανή ζάλη ή ξορκίζει τον τυφώνα για να βρει περήφανο θάνατο στο μέσο του πελάγους."
Πολύ σκληρό αυτό το ποίημα. Πολύ σκληρή τελικά στάθηκε και η ζωή στον ποιητή. Πέθανε μόνος και μετανοιωμένος σ' ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Πολύ σκληρός στάθηκε και ο ίδιος γιά τον εαυτό του.
Πήρα μιά ξαπλώστρα και κάθισα να χαζεύω το πούσι μέχρι που καθάρισε το τοπίο.
Ας εξαντλούσαν την σκληρότητα στην θάλασσα κάποιοι άνθρωποι, ας δέρναν τα κύματα βρε αδελφέ.

βαριέμαι, δείξτε μας λίγο γκλάμουρ

Εκλογές έρχονται, χτυπάει το τηλέφωνο πρωί πρωί με την τσίμπλα στο μάτι ακόμα, να'σου τον ο διαφωτιστής της οικογένειας, το ξαδελφάκι μου ο Ακης, πήρε μπας και αυτή την φορά με πείσει (απορώ δηλαδή, δεν έχει βαρεθεί ακόμα;) να ψηφίσω αριστερόθεν. Τον πήρα στο δούλεμα γιά το Ξύριζα και τον Τσίπρα. Αντε διασκεδάσαμε πάλι σήμερα.
Εμαθα ότι θα κατέβει και ο Κάτμαν υποψήφιος με Βεργή λέει. Τον Κάτμαν να βγάζει λόγο να δω κι' ας πεθάνω! Θα πηγαίνει μαζί του η Πάνια γιά μετάφραση;
Αν και φαντάζομαι ότι δεν θα τους βγάζει ο ίδιος. Θυμήθηκα φάση εκπληκτική. Πριν πολλά χρόνια, προεκλογική περίοδος Πάρος. Ρήτορας μεγάλος ο υποψήφιος δήμαρχος δεν είχε διόλου λέγειν (ούτε εκλέγειν τελικά), έβαλε άλλον να βγάλει λόγο και ο ίδιος καθόταν δίπλα του χαμογελαστός και καμάρωνε τα χειροκροτήματα!
Χλίδα αυτή η πατρίδα, άντε τώρα που τελείωσαν τα σοβαρά (Γιουροβίζιον) να δω τι ωραία και γκλαμουράτα θα μας παρουσιάσουν γιά τις ευρωεκλογές. Δεν θα ήταν κακή ιδέα οι υποψήφιοι να έχουν μούσκουλα αλά Σάκης, τρικέφαλους, κουνήματα γοφών, σκισίματα μπλουζακίων κλπ γιατί τα συνηθίσαμε και πολύ θα μας λείψουν τα οφθαλμόλουτρα.
Πάντως εγώ δεν θα ψηφίσω αυτή τη φορά. Και ο λόγος είναι και σοβαρός και ιερός. Διακοπές... δεν τις χάνω με τίποτα λέμε! Μετράμε μέρες πιά!
Πάντως είμαι πολύ στεναχωρημένη. Αχ Σάκη μου, Σάκη μου, αυτοί οι κακιασμένοι ζηλόφθονοι Ευρωπαίοι πολύ μας αδικήσανε. Ου να μου χαθούνε! Αμ οι δικοί μας πίσω πάνε; ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΡΟΤΑΘΕΙ Ο ΣΑΚΗΣ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝ, Ε???
Πλάκα πλάκα ήταν το μόνο που ευχαριστήθηκα τελευταία αυτή η προσπάθεια του Σκάι. Είχαμε πήξει πλέον με όλο αυτά γκλαμουράτα και τα freak show.

αλλαγές

Μ'αρέσουν αλλά δεν ξέρω αν θέλω. Θέλω ή δεν θέλω; Ιδού η απορία... Ουφ

Ακόμα βαριέμαι

Χμμμ ο ύπερος του ταπεινού γερανιού έκρυβε μιά ανακάλυψη. Λοιπόν ποτέ μου δεν είχα φανταστεί ότι είναι τόσο ωραία τα γεράνια. Κλικ στις φωτογραφίες γιά μεγένθυση, αξίζει τον κόπο.

Βαριέμαι οπότε ας φωτογραφίσω κανένα γεράνι ακόμα

Βαριέμαι αφόρητα!

Βαριέμαι

Ποτέ μην λες ποτέ

ο κώδικας

Ηρθες πάλι.
Δεν μιλάς.
Τι γυρεύεις ν' ακούσεις;
Τίποτα και τα πάντα.
Εμένα
της θάλασσας ξόρκια
άγνωστης γλώσσας ψίθυροι ακατανόητοι
οι δυό μας μόνο καταλαβαίνουμε.

η επαφή

Δεν σε καλώ
αλλά πάντα σ' ακούω
πάντα θα μ' ακούς
ποτέ δεν θα βγω από μέσα σου
από την σκέψη σου θ'αναδύομαι
εσύ τελικά δεν μ' αφήνεις να φύγω.

χρυσό κέλυφος

Τίποτα λιγότερο
τίποτα περισσότερο
είμαι η επιβεβαίωση σου
μιά αχιβάδα ανοιχτή.

η ευεργεσία του πόνου

Πάντα γυρνάς
να δεις τι απέμεινε.
Βρίσκεις πάντα μιά άλλη
είμαι πάντα εγώ
να σ' αρνηθώ προσπαθώ
και δεν μπορώ παρά μοναχά
αυτό που χρειάζεσαι να σου δίνω.
Πολύ φοβάμαι πως δεν το αξίζεις.

η βεβαιότητα

Πάρτο λοιπόν
στο καβούκι σου σύρε να κρυφτείς.
Σ' ακούω αλλά δεν ξέρω αν σ'αγαπάω πιά.
Δεν φοβάμαι πιά να δω την αλήθεια.
Φοβάμαι πως είσαι απλά μιά συνήθεια.

της άμμου

Λέξεις που χαράζω στην άμμο
ήρθε το επόμενο κύμα
έζησαν δυό λεπτά αιωνιότητας.

***
ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΩ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΩ. ΟΥΤΕ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΟΥΤΕ BLOG, ΟΥΤΕ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΟΥΤΕ ΠΟΙΗΣΗ. ΚΥΡΙΩΣ ΠΟΙΗΣΗ. ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΛΕΜΕ! ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΩ ΣΟΥ ΛΕΩ! ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΩ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ, ΤΕΛΕΙΩΣΑ ΕΓΩ Μ' ΑΥΤΆ.
Έτσι έχει πλάκα. Να λες και μετά να τα λούζεσαι.:PPP

άκου

μικρό κοχύλι
τις εύθραστες λέξεις του
σου ψιθυρίζει

το πέταγμα

Συχνά βλέπω στον ύπνο μου ότι πετάω και ότι δεν έχω μάθει να ελέγχω αυτή μου την ιδιότητα. Πως αυτό είναι ένα μυστικό που πρέπει οπωσδήποτε να κρατήσω κρυφό. Ολόκληρες ιστορίες που διαδραματίζονται και η αγωνία μου να κρατηθώ από κάπου γιά να μην σηκωθώ στον αέρα και το μάθουν οι άλλοι.
Αλλες φορές βλέπω υπέροχα όνειρα. Οπως ότι είμαι ένας γλάρος που πετάει στο λιμανάκι της Νάουσας. Εσύ είσαι ακόμα ζωντανός. Κάποτε το μόνο που ήθελα ήταν αυτό. Να ήμουν απλά ένας γλάρος και να σε κοίταζα από ψηλά. Τόσο όμορφος ήσουν στα μάτια μου. Και θα μου έφτανε μόνο αυτό. Κάποτε ήσουν το νόημα του κόσμου γιά μένα.
Εδώ και καιρό δεν βλέπω πιά ότι πετάω. Ισα ίσα που βλέπω πως προσπαθώ να απογειωθώ και έχω παραλύσει και δεν μπορώ να κουνήσω ούτε καν τα δάχτυλα μου. Δεν ξέρω αν είναι λόγω της ταλαιπωρίας που περνάω με την υγεία μου.
Κάποτε προσπαθούσα με νύχια και με δόντια να κρύψω το γεγονός ότι πετάω. Τώρα μου λείπει το πέταγμα. Εστω κι' αν είναι στα όνειρα μου.

ένας γλυκός γλαράκης

Χαζεύω τα γλαράκια αυτές τις μέρες. Εχουν μαζευτεί μεγάλα κοπάδια. Δεν ξέρω αν είναι οι μέρες που ερωτροπούν αλλά έχουν τρομερό γούστο. Παίζουνε, τσακώνονται, απογειώνονται και προσγειώνονται μ' εντυπωσιακές φιγούρες από τα βράχια. Κάποια έχουν βρει το ταίρι τους και πετάνε η κολυμπάνε μαζί, αχώριστα. Πάντα ο Μάιος είναι ο μήνας που κυριαρχούν οι γλάροι. Εκατοντάδες πουλιά κάθονται ακίνητοι με τις ώρες μέσα στο νερό. Αφήνουν το ρεύμα να τους πάει όπου θέλει.
Με παρέσυρε το ρέμα που λέει και το άσμα. Από τ'αγαπημένα μου.
Από κέφια καλά πάμε. Σκέψεις γιά το αν θα συνεχίσω το μπλογκ ή θα το σβήσω. Το έχω σκυλοβαρεθεί το ιντερνέτι. Μερικές φορές σκέφτομαι αν μου είναι πλέον απαραίτητο.
Δεν έχω όρεξη να γράφω πιά.
Τελικά είναι φθορά αυτό που νοιώθουμε όσοι δεν έχουμε όρεξη να γράφουμε πιά; Μήπως ήταν βλακεία τελικά που αποκαλυφθήκαμε; Δεν ήταν πιό καλά όταν γράφαμε και δεν μας ήξερε κανείς;
Το μόνο που μ' ενδιαφέρει είναι να τραβάω φωτογραφίες. Είναι ένας τρόπος έκφρασης κι' αυτός υποθέτω.

Αντε να βγει κι' ο Μάιος !

Ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ λοιπόν!!!
Καλά δεν είμαι ακόμα, ή μάλλον είμαι, ουφ δεν ξέρω, πάντως την περασμένη Τρίτη έβγαλα τα τελευταία ράμματα και προχθες κάτι ψιλά που είχαν ξεχαστεί (εμ τόσα που ήταν... ο Φρανκενστάιν τζούνιορ ένα πράγμα)... ή o Ρόμποκοπ... μέσα στο μέταλλο ήμουν. Εξωτερικά δεν μου είχαν βάλει πουθενά ράμματα, ήμουν γεμάτη εκατοντάδες μεταλλικά κλιπς... και ειλικρινά τόση φρίκη δεν την διανοούμαι ότι την πέρασα εγώ. Αυτή την φορά με λυπήθηκαν και σωληνάκια δεν είχα και ευτυχώς ορό μόνο γιά λίγες ώρες τον έβαλαν, αναγκάστηκαν να τον βγάλουν γιατί είχε πρηστεί το χέρι μου και χάλασα τον κόσμο και δεν τους άφησα να τον ξαναβάλουν. Δεν μου έβρισκαν φλέβες, με κατατρυπούσαν, με γέμισαν μελανιές και στα δύο χέρια, τελικά μου έσπασαν (???) μιά φλέβα στην ράχη της παλάμης, ένα μήνα μετά είναι ακόμα μελανιασμένο και πονάει ελαφρώς.

Το έχω ψιλοπάρει στην πλάκα το θέμα και δεν δίνω σημασία στις διαθέσεις. Αλλοτε είμαι βυθισμένη σε μιά γαλήνια ηρεμία όπου κυριαρχεί η καρτερικότητα. Ξέρω ότι θα περάσει αυτό και ότι θα είμαι καλύτερα. Και έχω σκοπό να λυσσσσσσάξω το καλοκαίρι! Προχωράμε αργά αλλά σταθερά... (ελπίζω τουλάχιστον). Κι' άλλοτε σε μία απέραντη γλυκειά αδιαφορία γιά τα πάντα. Κι' άλλοτε είμαι σε μεγάλα κέφια, ν' ακούω μουσική και να θυμάμαι. Βρεθήκαμε και μέσω Facebook με μιά φίλη από την εφηβεία κι' έκτοτε γελάω. Α ρε Ελένη, αν δεν είχες παντρευτεί μικρή θα είχαμε κάνει μεγάλη καριέρα εμείς οι δύο στα νυχτομάγαζα!! :PPP
Πάντως αυτή την φορά ούτε τάσεις αυτοκτονίας, ούτε μαυρίλες, παραδόξως δεν ήμουν άσχημα ψυχολογικά αλλά πόνεσα πολύ, ακόμα πονάω, αλλά όχι τόσο πιά. Κοιμήθηκα πολύ, άρχισα όμως πλέον και βαριέμαι και ζορίζομαι.
Αν και δεν μπορώ να σηκώσω τα χέρια μου παρά μόνο μέχρι ένα ορισμένο ύψος λέω ν' αρχίσω τα μπάνια στην θάλασσα αυτή την εβδομάδα. Πάντως έχω αρχίσει τις δουλειές στο σπίτι γιατί δεν άντεχα να εξαρτώμαι γιά τα πάντα από τους άλλους.
Αισιοδοξία λοιπόν, βιάζομαι να συνέλθω εντελώς ν' αρχίσω τις βόλτες και τα διάφορα εφηβικά με την Ελένη, έχουμε αμφότεραι άγριες διαθέσεις γιά λίγο ξεσάλωμα. Καλά μην βάλετε με το μυαλό σας και τίποτα τέρατα, αλλά τελικά βρε παιδί μου κοίτα να δεις που η τρελλαμένη έφηβη υπάρχει ακόμα...
Αντε το περάσαμε κι' αυτό, ο πολυτραυματίας αναρρώνει ψυχή τε και σώματι... δεν βαριέσαι, μιά εμπειρία κι' αυτή. Μόνο ένα παράπονο έχω, ότι δεν μπορώ να κάνω εύκολα δίαιτα.:((
7 ΜΗΝΕΣ ΔΙΧΩΣ ΤΣΙΓΑΡΟ ΠΑΝΤΩΣ!