αποδοχή

Ωραία μας τα λέτε, αλλά δεν μας λέτε τι γίνεται όταν ισχύει το αντίθετο. Ητοι να σε αποδέχονται οι άλλοι και να μην αποδέχεσαι εσύ τον εαυτό σου. Δεν θέλω να με βλέπω μέσα από τα μάτια των άλλων, ίσως γι' αυτό έφτιαχνα καθρέφτες.
Με κούρασαν πιά αυτές οι συνεχείς αλλαγές, οι τόσο δραστικές, οι τόσο επώδυνες. Με κούρασε το να μην ξέρω ποιά θα είμαι όταν θα τελειώσει κι' αυτό το μαρτύριο, γιατί έτσι το νοιώθω. Αφάνταστη κούραση, καμία θέληση, απλά επιβίωση. Το μόνο που μ' ενδιαφέρει είναι να περνάνε οι μέρες ανώδυνα, τίποτα άλλο. Θέλω μόνο να γελάω. Να γελάω και να μην νοιώθω, να μην πονάει η ψυχή μου.
Ωρες ώρες νομίζω πως δεν θα τα καταφέρω διότι απλά δεν μ' ενδιαφέρει. Και σωματικά και ψυχικά είμαι στο ναδίρ... τίποτα ευθεία γραμμή... κατηφορική...
Γλύτωσα τους πυρετούς με τις εγχειρήσεις αλλά δεν ήμουν προετοιμασμένη γιά τόση κατάπτωση, κουράζομαι με το παραμικρό, ακόμα και το πότισμα που ήταν η αγαπημένη μου ώρα το νοιώθω σαν καταναγκαστικά έργα. Και δεν κάνω κάθε μέρα μπάνιο, αδιανόητο το να μην θέλω εγώ την θάλασσα. Με το ζόρι κατεβαίνω, πιέζω τον εαυτό μου. Δεν μπορώ ή δεν θέλω να νοιώσω καλύτερα;
Κάθε ξημέρωμα που πάω γιά ύπνο, γιατί έχω κάνει την νύχτα μέρα, λέω πως από σήμερα θα σηκωθώ και θα ξαναφτιάξω την ζωή μου, θα φροντίσω τον εαυτό μου, το σπίτι μου, θα φτιάξω ομορφιές. Δεν μπορώ όμως. Οπως δεν μπορώ και να μιλήσω, τίποτα, σε κανέναν. Το χτύπημα του τηλεφώνου είναι ο εφιάλτης μου. Δεν θέλω. Τι θα μου πείτε; Μην μου ζητάτε να μιλάω, δεν μπορώ ν' αρθρώσω λέξη. Δεν θέλω. Η βαριέμαι. Δεν θέλω να ξέρω τι συμβαίνει στις ζωές σας. Εγώ δηλαδή γιατί δεν ενοχλώ κανέναν με τα δικά μου; Θέλω όλες μου οι σχέσεις να είναι ψυχρές, αδιάφορες. Αν έχει μείνει λίγη αγάπη μέσα μου θέλω να την δώσω στον εαυτό μου. Ολη, να μην την σκορπάω. Φοβάμαι όμως πως έχω αδειάσει εντελώς.
Μεγαλώνω. Γερνάω είναι ο ακριβής όρος. Κι' όμως γίνομαι ολοένα και πιό ευαίσθητη. Πόσο πιά; Θα σπάσω στο τέλος γαμότο. Χίλια κομμάτια θα γίνω.
Θα ξαναγίνω όπως ήμουν;

Αγαπημένος σουξές η συμπόνια

Η συμπόνια είναι από τ'αγαπημένα μου τραγούδια. Μου θυμίζει κάτι έξαλλες διακοπές στους Παξούς με την Αννα και την Τίτη όπου είχαμε πάθει ένα σωρό ατυχήματα, το κλου ήταν που φύγαμε με το μηχανάκι κάτω από ένα γεφύρι. Γιατρό το νησί δεν είχε τότε, έναν φαρμακοποιό είχε που είχε βαρεθεί να μας βλέπει και ήταν και αγενέστατος και πλακωθήκαμε κιόλας.
Δίπλα στο διαμέρισμα που μέναμε ήταν ένα ταβερνείο που έπαιζε την συμπόνια συνέχεια, μας είχε σπάσει τα νεύρα. Τελικά την λατρέψαμε γιατί ήταν εντελώς εξωπραγματικές αυτές οι διακοπές...
Και τελικά κατέληξα να την κάνω παραγγελιά σε όποια μπουζουκλερί πήγαινα (εκτός από μεγάλες πίστες πηγαίναμε και σε κάτι μαγαζιά που ο καλύτερος εκεί μέσα είχε κάνει τουλάχιστον φόνο). Από τις αγαπημένες μπουζουκλερί και μία που τραγουδούσε ο Γιάννης Ντουνιάς, ο οποίος σημειωτέον έλεγε την καλύτερη συμπόνια που έχω ακούσει ποτέ. Μάλιστα με είχε μάθει πλέον και ερχόταν και μου την τραγούδαγε πάνω από το κεφάλι μου χωρίς να την ζητήσω και μου έβαζε και το μικρόφωνο στο στόμα να τον συνοδέψω. Μα εντελώς παρακμή λέμε...
Πάντως ωραίες εποχές τότε με τα σκυλάδικα, όσο πιό χάλια το μαγαζί, τόσο πιό καλά περνούσαμε. Ωραία μπουζουκλερί ήτο και η Ταιτή της Γλυφάδας, μον Ντιέ τι αθλιότης, ένα χάρμα οφθαλμών ήταν.
Αραγε θα άντεχα σε σκυλάδικο τώρα;

Σάββατο βράδυ

Κάποια τραγούδια είναι σαν χάδι που μετατρέπεται σε σιδερένια γροθιά. Και σφίγγει την καρδιά σου τόσο δυνατά που νομίζεις πως θα σπάσει. Δεν θέλω να αισθάνομαι.
Επιστροφή στον νιρβάνα επειγόντως!

παλιές καλές συνήθειες

Σήμερα ξύπνησα στις δύο παρά τέταρτο το μεσημέρι. Κατέβηκα έφαγα ένα γιαούρτι με μέλι γιά πρωινό και μεσημεριανό ταυτόχρονα, πήγα μετά γιά μπάνιο και κολυμπούσα με ένα κοπάδι αγριόπαπιες. Εμεινα μαζί τους ούτε ξέρω πόση ώρα, μετά έπαιξα, μετά πότισα, μετά ξαναέπαιξα, μετά ήρθε ο Μιχάλης και έφερε σουβλάκια, μετά ξαναέπαιξα.
Πολύ κούραση αυτή η ζωή στας εξοχάς. Η τελευταία μου μανία τα παιχνίδια... χρόνια είχε να με πιάσει ετούτη. Ξεπέρασα και το προσωπικό μου ρεκόρ, δώδεκα συνεχείς ώρες παιχνίδι... Ευτυχώς κάνω πολλές ασκήσεις στο νερό και μάλλον θα την γλυτώσω την τενοντίτιδα.
Ωρες ώρες σκέφτομαι ότι δεν είναι σωστό και μήπως δεν είναι εντελώς υγιεινό όλο ετούτο. Και μετά λέω, γιατί όχι; Γιατί να έχω ενοχές επειδή περνάω καλά και δεν κάνω τίποτα χρήσιμο;
Από άποψη υγείας δεν ήμουν καλά γιά πολλές μέρες λόγω του καύσωνα. Απέφευγα τον ήλιο, ούτε στην θάλασσα δεν κατέβαινα κάποιες μέρες. Εξάλλου δεν άντεχα να νοιώθω τον ήλιο στο δέρμα μου, καίει τόσο πολύ φέτος. Είχα χρόνια να καώ και τα κατάφερα, ελαφρά μεν αλλά ξεφλούδισα. Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν κάθομαι καθόλου στον ήλιο.
Εχω ψιλοπετύχει αυτό που ήθελα, να μην αισθάνομαι. Υποτίθεται αρχές Αυγούστου θα φύγουμε Πάρο. Σιγά μην πάω... δεν βγαίνω απ' τον νιρβάνα. Του είπα να πάει μόνος του.
Ενα πράγμα που συνειδητοποίησα φέτος είναι το πόσο πολύτιμο είναι το φτωχικό μου βασίλειο και η ησυχία μου. Και η γαλήνη μου... αδιαπραγμάτευτη αυτή.

η ευτυχία της στιγμής

Μεσημέρι καλοκαιριού, ζέστη, ξαπλωμένη στο κρεββάτι μου με την μαμά μου δίπλα. Η μουσική εξημερώνει τα άγρια θηρία, ε δώστης λίγο πιάνο και την έχω κάνει γατούλα, έχει λιώσει και δεν γκρινιάζει. Φάγαμε ένα απίθανο φαγητό, παρφέ παγωτό σλουρπς, σκάσαμε, ήρθαμε και ξαπλώσαμε στην δροσιά. Πιάνο, άσπρα λουλούδια και γαλήνη. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;
Εχει έρθει και ο ξάδελφος μου ο Ακης γιά λίγες μέρες, είπα να τον βασανίσω λίγο με τα πολιτικά αλλά είμαι πολύ απασχολημένη να παίζω παιχνίδια στο λαπτοπ. Εχω να δω ειδήσεις ούτε ξέρω πόσες μέρες, δεν ξέρω τι γίνεται στον κόσμο πάλι. Και μ' αρέσει έτσι, ποτέ πιά κυνήγι της πληροφορίας, είμαι σίγουρη ότι αυτό θέλω πλέον γιά την ζωή μου. Το τώρα.

το περιστέρι και το γεράκι

Είδα ένα υπέροχο όνειρο χθες. Είδα ότι απελευθέρωνα ένα περιστέρι και ένα γεράκι. Ξύπνησα γεμάτη θετική ενέργεια. Ούτως ή άλλως είναι το μόνο που με απασχολεί τελευταία. Το να γεμίσω τις μπαταρίες μου είναι το παν.
Τα βράδυα ξενυχτάω παρέα με το φεγγάρι ακούγοντας την θάλασσα και παίζοντας παιχνίδια στο λαπτοπ. Η ψάχνω να βρω αστείες ταινίες και γελειότητες στο you tube. Θέλω να γελάω, να γελάω, να γελάω. Ξεκαρδίζομαι. Ακούει ο Μιχάλης τα κακαρίσματα και έρχεται να δει τι συμβαίνει. Με κοιτάει καλά καλά που γελάω μόνη μου.
Ζούμε τον τέλειο γάμο, του λέω, ο καθείς με το λαπτοπ του στο μπαλκόνι.
Είμαι πάλι εντελώς στην κοσμάρα μου, και μ' αρέσει. Ελπίζω να κρατήσει.
Δεν γράφω πιά. Δεν θέλω να νοιώθω. Θέλω μόνο να γελάω.

το φεγγάρι απόψε

Ενίοτε το ξημέρωμα

Με βρίσκει να έχω περάσει την νύχτα στο μπαλκόνι. Με δύο φιδάκια και χίλια τσιμπήματα κουνουπιών. Πολύ κουνούπι φέτος λέμε! Και πολύ γιασεμί όμως, μοσχοβολάει ο τόπος. Τα κέφια περίεργα, αναισθησία (προσπαθώ τουλάχιστον). Ενίοτε το πετυχαίνω.

Τι κάνω όταν βαριέμαι

Οταν πεθαίνω από σπαρίλα ψάχνω να βρω κάτι που θα με κάνει να γελάσω. Ε δεν είναι και τόσο δύσκολο. Κι' επειδή είμαι εντελώς διεστραμμένη θα βάλω ν' ακούσω και λίγο Paros fm ν' απολαύσω Μαζοκοπάκη. Ο οποίος είναι ένα αίσχος, χειρότερος εκφωνητής αποκλείεται να υπάρχει, ν' ακούσω το Ελικόπτερο (ε ρε τι αριστούργημα ενέπνευσε ο Παλαιοκώστας) και την Εντατική (ε όσο να'ναι επίκαιρο ήταν κιόλας). Η πλάκα ήταν ότι μου λείπουν τα σουξέ της χρονιάς που ακούγαμε στις διακοπές. Δεν μου λείπει η Πάρος, ευτυχώς δεν θα πάμε τελικά(εκτός αν αλλάξω γνώμη τελευταία στιγμή). Απολαύστε τα (εγώ πάντως πολλή ώρα δεν τα αντέχω). :)))



Μαζοκοπάκη είσαι καταπληκτικός, ο βασιλιάς των fm, ζούμε γιά να σ' ακούμε!
Paros fm, όλες οι επιτυχίες είναι εδώ!

σπαρίλα

Πήγαμε τα γατιά γιά στείρωση σήμερα και όπως πάντα έχω ενοχές, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Βαριέμαι να πάω Πάρο, βαριέμαι να πάω αλλού, βαριέμαι τα πάντα. Δεν κατέβηκα γιά μπάνιο βαριόμουνα. Μετά βίας πότισα σήμερα, ακόμα κι' αυτό μ' ενοχλούσε.
Βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι. Θέλω γεμιστά αλλά βαριέμαι να φτιάξω. Η χειρότερη σπαρίλα ever!

αθάνατο ελληνικό κιτς - η στάση

9 ΜΗΝΕΣ!!! Το πόσο χαίρομαι που δεν καπνίζω πλέον δεν λέγεται.
Ευτυχώς ένας λόγος λιγότερος γιά επανάσταση. Τώρα όπου βλέπω no smoking γελάω αντί να τσαντίζομαι. Εδώ μιά αντικαπνιστική στάση λεωφορείου που είχα πετύχει.
Περίεργο που μου φαίνεται κάθε φορά που πιάνω αναπτήρα γιά ν' ανάψω κεριά ή φιδάκια.
Εν τω μεταξύ είναι να φύγουμε Πάρο το επόμενο Σάββατο αλλά βαριέμαι.
Αυτά τα νέα από τας εξοχάς.

κι' η καρδιά της μπουκαμβίλιας

Τις πιό εντυπωσιακές τις έχω δει στην Νότια Αφρική, τεράστιες. Τις ωραιότερες τις έχω δει στις Κυκλάδες. Φλέβες που απλώνονται πάνω στο άσπρο να μας υπενθυμίζουν με τα εκτυφλωτικά τους χρώματα τον θρίαμβο του φωτός, της ζωής. Ακουσες ποτέ τους ψίθυρους της μπουκαμβίλιας;

Κι' αν αναρωτιόσασταν πως είναι

Να λοιπόν...



... η καρδιά της αγγινάρας.

χνάρια