the moments that take our breath away
Στις 25 του μηνός ήταν τα γενέθλια της και σήμερα η γιορτή της. Κι' αν ζούσε σήμερα θα έκλεινε τα 48. Γεννήθηκε ένα μήνα ακριβώς πριν από μένα. Δεκαεφτά χρόνια ζω χωρίς εκείνην. Τα μετράω κάθε χρόνο γιά να δω αν η αγάπη μειώνεται όσο μεγαλώνει η απουσία. Μπα όχι.
Γιατί έπρεπε να μου την πάρει ο θάνατος τόσο νωρίς; Λείπει τόσα χρόνια κι' όμως δεν συνήθισα εντελώς, είναι στιγμές που είναι αφόρητο το κενό που άφησε. Και φέτος την χρειαζόμουν αυτή την αγκαλιά όσο τίποτα. Και δεν έχω κανέναν να μιλάμε την ίδια γλώσσα, να με καταλάβει, να μην χρειάζονται ούτε καν οι λέξεις. Αυτές οι πολύτιμες λέξεις που έχασα κάθε επαφή μαζί τους εδώ και καιρό. Περνάνε μέρες που εκτός από τα λίγα τυπικά με τον Μιχάλη δεν μιλάω σε κανέναν. Δεν θέλω, δεν μπορώ, βαριέμαι, τι να πω; Ολα είναι δίχως νόημα, να μοιράσω την δυστυχία μου σε άλλους ανθρώπους; Ποιός ο λόγος, γιά να με λυπηθούν;
Καλύτερη η σιωπή λοιπόν. Κι' ακόμα καλύτερο το χαζολόγημα. Κι' όλα κι' όλοι σε απόσταση. Δεν θα επιτρέψω να με ξαναπληγώσει τίποτα και κανείς. Μόνη μου, μόνη μου κι' αυτάρκης.
kι' είναι φορές που αναρωτιέμαι αν εκτός από την ικανότητα μου με τις λέξεις έχασα και την τρυφερή χροιά της φωνής μου. Αν έπαψε να είναι παιδική και τώρα είναι άτσαλη, άγαρμπη, σκληρή. Αν υπάρχει ζεστασιά ή είναι πνιχτή. Αν είμαι ακόμα ετοιμόλογη ή έχει κολλήσει ο εγκέφαλος.
Γιατί αισθάνομαι συνέχεια ότι με πνίγουν και κλείνει ο λαιμός μου. Και φοβάμαι ν' ανοίξω το στόμα μου μην τυχόν και ανακαλύψω ότι μέσα σ' όλα έχασα και την φωνή μου.
Τρεις μέρες τώρα διαβάζω ένα βιβλίο. Τρεις μέρες κλαίω σπαρακτικά. Και νοιώθω σαν να με ξύπνησε κάποιος από τον λήθαργο. Κι' ανοίγω τα μάτια μου σήμερα το πρωί και βρίσκομαι σ' ένα από τα πιό όμορφα μέρη που έχω δει ποτέ μου.
Ημασταν με την Αλεξάνδρα στην Ρώμη γιά ψώνια. Ηταν Κυριακή και ήταν τα μαγαζιά κλειστά. Πήραμε ένα ταξί και πήγαμε στο Τίβολι. Περπατούσαμε και σκοντάφταμε συνέχεια. Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Η Villa D' Este λουσμένη στο χρυσό ανοιξιάτικο φως. Να διαθλάται στα συντριβάνια και να σου κόβει την ανάσα τόση ομορφιά. Και λουλούδια, απίστευτα πολλά λουλούδια, ευαίσθητα, διάφανα, πολύχρωμα, χαρούμενα. Και συντριβάνια, μικρά μεγάλα, ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής φωτός και νερού. Ενας κήπος ευτυχισμένος! Ενας παράδεισος αγάπης, έλεγα μέσα μου. Γιατί τι άλλο είναι η τέχνη εκτός από αγάπη; Και η Αλεξάνδρα μου κρατούσε το χέρι και πείραζε τους Ιταλούς, η αλήθεια είναι ότι ήταν αναιδέστατη, και γελούσαμε, γελούσαμε, γελούσαμε. Ποτέ δεν ξέχασα αυτό το φως και πιάνω τον εαυτό μου να το νοσταλγώ όλο και πιό συχνά.
Που είσαι σήμερα αγάπη μου; Με περιμένεις; Ξέρεις πόσες φορές σκέφτηκα να έρθω να σε βρω; Που είσαι σήμερα φίλη μου; Είσαι ακόμα μέσα μου και σ' αγαπώ το ίδιο. Δεν υπάρχει αντίο σε κάποιες αγάπες. Είναι πιό ισχυρές από τον θάνατο. Ωστόσο υπάρχει αντίο σε όσα μας πληγώνουν. Αρκεί να βρεις την δύναμη να τ' αφήσεις πίσω. Και να μην γυρίσεις ποτέ ξανά το κεφάλι. Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό. Δεν ξέρω που βρίσκεις το σθένος να βγεις να φωνάξεις όλα αυτά που... πρέπει ή δεν πρέπει να ειπωθούν;
Είμαι καιρό τώρα παγιδευμένη στις αλήθειες μου. Κι'είναι φορές που σκέφτομαι πως δεν υπάρχει αλήθεια παρά μόνο ειλικρίνεια.
