Η ελληνίς στην ZULULAND

Λοιπόν όσο πλησιάζουμε στις εκλογές τόσο μου θυμίζει η δύσμοιρη πατρίδα μας την χώρα των Ζουλού. Την αποκαλούν χώρα αλλά στην ουσία είναι απλά μιά περιοχή που υποτίθεται έχουν κάποιες αυτονομίες οι Ζουλού. Δεν ξέρω πως είναι σήμερα αλλά θυμάμαι πως ήταν το 1975 που πήγα. Πήγαμε που λέτε λοιπόν παιδιά μου σ' ένα χωριό να δούμε πως ζουν οι άγριοι. Και θα ήταν όντως ενδιαφέρον αν δεν κραύγαζε το σκηνικό πως είναι στημένο. Εβγαλαν τα τζην οι χορευτές, φόρεσαν τις προβιές και τα φτερά, πήραν τα ακόντια, άρχισαν τα αχαχούχα και λοιπές κραυγές και έτοιμο το σόου. Κι' έβγαλαν και οι γυναίκες τα μπλουζάκια τους, φόρεσαν τις φουστίτσες από χόρτο και πόζαραν γυμνόστηθες με τους τουρίστες. Ε μετά τα γνωστά, "περάστε από δω να πάρετε και ένα σουβενίρ", να αυτό είναι το σπίτι του βασιλιά, μιά κανονική βιλλίτσα λίγο παραπέρα από τις καλύβες, με τηλέφωνο και τηλεόραση και μία κούρσα απέξω. Αν θυμάμαι καλά ήταν μιά μαύρη Κάντιλλακ. Ο βασιλιάς ήταν ο μόνος που είχε κομφόρ εκείνα τα χρόνια. Οι υπήκοοι απλά χόρευαν και διασκέδαζαν τους τουρίστες γιά ένα ξεροκόμματο.

O ευκάλυπτος μου

Οταν ήρθα να μείνω στας εξοχάς ο τύπος έφτανε μέχρι τα καλώδια. Τον αγάπησα σφόδρα, τον πότισα ακόμα περισσότερο, τον υπερασπίστηκα σθεναρά όταν έκτισαν οι διπλανοί ή όταν ήθελαν να τον κόψουν οι από πάνω γιατί τους έκοβε την θέα, και τώρα το κουκλί μου έχει γίνει τεράστιος. Και έχει αρχίσει και μου κάνει μωρά που προς το παρόν τα βάζω σε γλάστρες μέχρι να δω τι θα τους κάνω.

βγαίνοντας από τον λήθαργο

Βγήκα το Σάββατο και πήγα Μοναστηράκι. Είχαν έρθει κάτι φίλοι μου Νορβηγοί και μου είχαν τελειώσει πλέον οι δικαιολογίες, κάθε χρόνο έρχονται, όλο κάτι βρίσκω να τους πω γιά να τους γλυτώσω επειδή τους βαριέμαι. Ετσι αναγκάστηκα να βγω από το σπίτι!
Αλλά νομίζω πως καλό μου έκανε που είδα τον εαυτό μου περιποιημένο γιατί έχω ξεφύγει εντελώς πλέον, έφτασα πιά στα όρια του κτήνους. Εσπασα και το ατομικό ρεκόρ άβαφου μαλλιού, τρεις μήνες είχα να τα βάψω, δεν ήταν ότι και το καλύτερο γιά το ηθικό μου η άσπρη ρίζα. Μετά την τελευταία μου ταλαιπωρία με το τοπικό κομμωτήριο στο οποίο δεν φτάνει μόνο που με έκαναν ακαζού αλλά μου έκαψαν και το μαλλί κλείστηκα στο σπίτι μέχρι να συνέλθουν τα μαλλιά μου. Καλύτερα να με σκότωναν! Χτενιζόμουν μετά και έφευγαν τούφες, κόντεψα να πεθάνω από την στεναχώρια μου.
Και όσο έπεφταν και τόσο βυθιζόμουν στην δυστυχία. Και δεν μου έφτανε αυτό το δράμα, είχα και θέμα με την ζέστη, δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου, αισθανόμουν ότι μου τα είχαν κόψει με τσεκούρι. Με τσάκισε η τελευταία εγχείρηση, με τσάκισε!
Κάτι η υγεία, κάτι το ένα 10κιλο που έβαλα από τις καλοκαιρινές μου κτηνωδίες, και ακόμα περισσότερο τα 48 που κλείνω αυτή την εβδομάδα και είναι απίστευτα κοντά στα 50 και πρέπει να το χωνέψω πως γερνάω. Ηταν μιά κατάθλιψη που έμοιαζε να μην έχει τέλος αυτή τη φορά. Πέρισυ αισθανόμουν παιδί, φέτος ανήμπορη. Και να που ξανάρχισα να χοροπηδάω σαν το κατσίκι αυτές τις μέρες. Μάλλον συνέρχομαι.
Ωραία περάσαμε το Σάββατο, αν εξαιρέσει κανείς όλη αυτή την πολυκοσμία, που λίγο απότομο μου έπεσε μετά την ερημιά της εξοχής. Δεν ήταν και τόσο τραγικά τελικά και χάρηκα που τους είδα. Και δεν πέθανα από πλήξη. Αλλά είναι ρε γμτ εντελώς βαρετοί αυτοί οι Νορβηγοί και εντελώς άχρωμοι, άοσμοι και άγευστοι.

δεν έχει ιδέα πόσο τρελλή είμαι

Και δεν είναι ανάγκη να το μάθει κιόλας. Και κοίτα, όταν βρεθούμε και γνωριστούνε οι χάσμπαντς να παριστάνουμε τις σοβαρές, τις κουρασμένες που πλησιάζουν τα πενήντα, άντε καλή ψυχή. Και επ' ουδενί συζητήσεις περί γκομενίζειν, γιά το πως περνάγαμε κλπ. Δεν θέλω επ' ουδενί να ξυπνήσει η ζήλεια του και δεν έχω κανένα πρόβλημα να το παίξω γραία. Εξάλλου δεν είναι και εντελώς ψέμα, κουρασμένη είμαι, και πολύ μάλιστα. Αλλά να... είναι που καμιά φορά νοιώθω πως μιά μικρή σπίθα υπάρχει ακόμα.

control freak

Τα έχει βγάλει όλα μα όλα έξω, τα έψαξε όλα, η αρρώστεια της δεν περιγράφεται. Μέχρι και την τσάντα του λαπτοπ άνοιξε. Μπήκα στο υπνοδωμάτιο μου και την τσάκωσα με την τσάντα στο χέρι και μιά έκφραση μικρού παιδιού που το πιάσανε με το κουτάλι στο βάζο με το γλυκό. Πωπω να φύγει το control freak δεν αντέχω άλλο, δεν ξέρω πόση υπομονή θα μπορέσω να κάνω ακόμα. Θα φύγει και δεν θα βρίσκω τίποτα πάλι. Μία μέρα ακόμα υπομονή. Αναγκάστηκα να συμφωνήσω γιά έξοδο αύριο το βράδυ γιά να την κατεβάσουμε Φάληρο.

το κοράλι που βγαίνει στα 50 μέτρα

Ενας θάνατος που έμαθα αυτές τις μέρες και πολύ με πείραξε. Πέθανε ο γιός του Μπάμπη του Πεσκατόρου. Εχω να δω τον φίλο μου από την άνοιξη που σταμάτησα τις βόλτες. Κατεβαίνω αυτές τις μέρες στον μώλο μήπως και τον δω στο καίκι του, αλλά δεν τον βρίσκω. Δεν ήξερα τον γιό του, νέος άνθρωπος μου είπε η κυρά Φρόσω. Γιά εκείνην ούτως ή άλλως όλοι νέοι είναι φαντάζομαι, αφού εκείνη πλησιάζει στα ενενήντα.
Δεν θα ήξερα τι να του πω αλλά ήθελα να τον δω. Μπορεί να πάω να χτυπήσω την πόρτα του αν δεν τον συναντήσω σύντομα.
Κι' αυτό είναι το κοράλι που βγαίνει στα πενήντα μέτρα. Εψαχνα καιρό να βρω την φωτογραφία και νόμιζα πως την είχα χάσει, την βρήκα σήμερα και πολύ χάρηκα. Τώρα πιά το κοράλι έχασε αυτό το υπέροχο χρώμα και μάλλον και την μυρωδιά του, σαν λιβάνι μύριζε και σε ζάλιζε τον πρώτο καιρό. Εχω καιρό να την αντιληφθώ. Μήπως όμως δεν το έχω πιά;
Πάω τώρα αμέσως κάτω να δω μην τυχόν και το έχει πετάξει η μητέρα μου. Τα κάνει κάτι τέτοια σιχαμένα.
Γιατί ρε γμτ σ'αυτόν τον ανθρωπάκο που είναι στο τέλος της ζωής του; Γιατί τέτοια πίκρα σ' αυτόν τον καλωσυνάτο άνθρωπο; Γιατί τόση αδικία;

Σεπτέμβριος λοιπόν...

... και τα ωραιότερα μπάνια. Δρόσισε ο καιρός και είμαι πολύ καλύτερα. Ζω μόνο γιά την θάλασσα αυτές τις ημέρες. Και δεν την χορταίνω!

θα χρειαστώ τόνους θετική ενέργεια

Από χθες έχουμε υψηλούς απρόσκλητους, μία συγκεκριμένα, ε ναι ποιά άλλη, ήρθε να με "κάνει καλά" όπως δήλωσε, μάλλον θα μ' αποτελειώσει. Προς το παρόν διατηρώ το χιούμορ μου. Η αλήθεια είναι ότι την περίμενα με τα νύχια έξω, αλλά πάλι αυτή η καταραμένη συμπόνια, ή ίσως η ανάγκη να εισπράξω λίγη αγάπη από εκείνην, δεν ξέρω τι από τα δύο ακριβώς, αλλά προσπαθώ. Κι' όταν αρχίζει τα δικά της μουγκρίζω γιά να τρομάξει. Κάθεται φρόνιμα πάντως.
Τα πράγματα είναι ήρεμα προς στιγμήν αν και η αίσθηση είναι η εξής. Σαν να είναι δίπλα σου η γρίπη των χοίρων και κλείνεις τα μάτια σου μην τυχόν και κολλήσεις, άσε κάνε υπομονή θα φύγει. Δεν ρώτησα πόσο θα μείνει, την γάτα της που την φιλοξενούσα όλο το καλοκαίρι ήρθε να πάρει υποτίθεται.
Πάντως πήγαμε βόλτα με τα σκυλιά το πρωί, να μας φύγει η επιθετικότητα και από τις δύο (μέχρι να ορμήξει στα συρτάρια και στις ντουλάπες μου), πήγαμε ανάψαμε και κεράκι στον Αη Νικόλα όπου μου εξομολογήθηκε ότι έχει ανάψει εκατοντάδες κεράκια γιά μένα, να είναι καλά, αλλά έχω το cynic mood on και αποκλείεται να την δω με άλλο μάτι.
Είχα πολύ καιρό να βγω βόλτα, συγκεκριμένα είχα να βγω από το σπίτι τρεις μήνες!!! Τρεις μήνες είχα επίσης να βάλω παπούτσια... Μου θύμισε την ξυπολησιά των παιδικών χρόνων, τα καλοκαίρια που περνάγαμε στο σκάφος. Ερχόταν ο Σεπτέμβριος και έπρεπε να φορέσω παπούτσια γιά να πάω σχολείο και μ' έπιανε τρέλλα.
Αντε καλορίζικα, η πρώτη έξοδος ήτο γεγονός, θα πάω και στο σουπερμάρκετ σύντομα.:))
Συννεφιά αλλά ζέστη, πήγα κατευθείαν γιά βουτιά μετά την βόλτα. Μ'αρέσει ο Σεπτέμβριος, τον λατρεύωωω!
Σήμερα η μουσική είναι... τι άλλο... Gipsy Kings να μου φτιάξουν ακόμα περισσότερο την διάθεση.

GOOD MORNING VIETNAM

Επειδή τα πράγματα έχουν ξεφύγει στην πολιτική, και έχουμε φύγει πλέον από το επίπεδο ποδοσφαιρικής ομάδας και πάμε ντουγρού γιά την πόλωση πάλι. Μία υπενθύμιση πως είμαστε ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ και ας ελπίσουμε να μην επαναληφθούν οι ξεφτίλες με τις κλαδικές, τους πρασινοφρουρούς κλπ.
Τέλος να δηλώσω την έκπληξη μου. Μα καλά, εν έτει 2009 και αφού έχουμε δει ότι έχουμε δει, είναι δυνατόν να ΠΑΘΙΑΖΕΣΤΕ έτσι με την πολιτική; Εκτός αν βλέπετε πολιτικούς με οράματα, οπότε μπράβο σας, πέστε μου τι παίρνετε, να πάρω κι' εγώ.
Γιατί εγώ ρε γμτ, ακόμα ύαινες βλέπω που τσακώνονται πάνω από το κουφάρι να κλέψουν καμιά πετσούλα. Κι' αυτοί κι' εμείς που περιμένουμε ένα ρουσφετάκι, μιά θεσούλα, το κάτι τις βρε παιδί μου να μας ανταμείψουνε που τους σταυρώσαμε.
Οσο γιά εκείνους που θέλουν να φιμώσουν τα μικρά κόμματα, μπράβο ρε, ωραία δημοκρατία έχουμε. Να κάτι σαν και σας θα με κάνουν στο τέλος να πάω να την ρίξω στον Καρατζαφέρη ή στους Οικολόγους Πράσινους, ή ακόμα και στον ίδιο τον Κωστάκη. Επειδή δεν την αντέχω την γυφτιά και την κιτσαρία και τα αρρωστημένα συνθήματα. Από αντίδραση επειδή δεν γουστάρω την αριστερή σας τρομοκρατία ρε. Ολοι έχουν δικαίωμα έκφρασης, ΟΛΟΙ, ακόμα και αυτοί που διαφωνούμε. Αυτά γιατί τολμάνε κάποιοι και λένε γιά χούντες, φασίστες κλπ. Γιατί, εσείς τι είσαστε;
Ολα αυτά στην χώρα που γέννησε τον πολιτισμό και πρώτη τον ξεπούλησε γιά την κονόμα. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεία ότι ο Kissinger είπε ότι γιά να νικήσει κάποιος τους Ελληνες θα έπρεπε να τους πλήξει στις ρίζες του. Δεν χρειαστήκαμε πάντως βοήθεια, τα καταφέραμε μόνοι μας περίφημα.
Αντε σταματάω εδώ γιατί θ' αρχίσω τα μπινελίκια και δεν είναι πρέπον...

η ελληνίς αηδιασμένη και αναποφάσιστη ψηφοφόρος

το χέρι

Τον παρακολουθούσα να σκύβει και να μαζεύει μικροσκοπικά κοχύλια. Αυτό ήταν κάτι που συνήθως κάνω εγώ. Αλλά φέτος δεν μπορούσα, δεν είχα διάθεση αλλά και όντως δεν μπορούσα. Τον φωτογράφιζα από μακριά δίχως να το ξέρει. Ηθελα να μελετήσω τις κινήσεις του. Μου έφερε μιά φούχτα και αποτύπωσα την στιγμή σε μιά φωτογραφία.
Αυτό το χέρι ποιανού είναι; αναρωτιέμαι τώρα που την βλέπω. Γιατί δεν μου θυμίζει τίποτα; Ξέρω κάθε έκφραση του προσώπου του, κάθε γκριμάτσα, δεν είχα ποτέ μου προσέξει ότι έχει μακριά δάχτυλα. Περίεργο δεν είναι; Είναι από τα βασικά που κοιτάω σε έναν άνδρα. Τα μαλλιά, τα μάτια, τα χέρια.
Αυτό είναι λοιπόν το χέρι του. Αυτός ο άνθρωπος, ο δεδομένος, ο προβλέψιμος. Αυτός ο άνθρωπος που σίγουρα κρύβει πτυχές ανεξερεύνητες. Κλεισμένες στα καβούκια τους υπάρξεις είμαστε. Αυτή η ψευδαίσθηση πως τον ξέρω, πως με ξέρει. Δεν τον ξέρω, δεν με ξέρει. Αυτός ο άγνωστος, ο άνδρας μου.

Meaningful moments in a meaningless world.

πεταλούδες

Πεταλούδες 1.50 ευρώ.

το τζιτζίκι

Εδώ ένας συνάδελφος που έσωσα από την θάλασσα.



Τραγουδούσε την ζωή και έπεσε στα βαθειά.



Εμεινε μαζί μου μέχρι που στέγνωσαν τα φτερά του.



Πήρε φόρα και πέταξε ψηλά.

το πιό ωραίο ποστ που έχω γράψει

.

Εσύ κι' ο Μαγκάιβερ

Πως να υποκλέψετε ιντερνέτι από γειτονικό σπίτι.
Υλικά
1 τραπέζι
1 καρέκλα
1 σουρωτήρι από την κουζίνα (ναι καλέ, αυτό γιά τα μακαρόνια)
1 usb
και πολλή φαντασία.


Εμένα πάντως πιό πολύ μου θυμίζει ΕT phone home!

τα πρωτοβρόχια

Πρωτοβρόχια. Η λέξη μου θυμίζει δημοτικό και παιδικές εκθέσεις. Η αλήθεια είναι ότι δεν απέχω και πολύ από εκείνα τα χρόνια αυτές τις μέρες. Ολο παιχνίδι και αστεία. Να γελάω, να γελάω, να γελάω. Μάλλον άλλαξα και ωράριο ύπνου, μπήκα στο χειμερινό όπου κοιμάμαι με τις κότες και ξυπνάω πριν το ξημέρωμα. Ωραίες οι φεγγαράδες και τα νυχτολούλουδα, τα οποία είναι στο φόρτε τους τώρα, αλλά δεν θέλω να ξυπνήσουν οι ανάλογες διαθέσεις. Ψάχνω να βρω εκείνο το συναίσθημα μέσα μου και δεν υπάρχει. Αυτά είναι καλά νέα.
Κατεβήκαμε με τον ανηψιό Αλέξανδρο (που απ' ότι έμαθα είναι και αυτός αναγνώστης μου τσςςς) γιά μπάνιο χθες. Ο οποίος είναι ένας άθλιος χάκερ κλέφτης του ιντερνέ μου. Αυτοί οι αχαρακτήριστοι από το παραδίπλα σπίτι έμπαιναν όλοι μαζί και με πέταγε έξω. Καλό παιδί αλλά είναι μόνο τρία χρόνια μικρότερος και δεν έχει κανέναν σεβασμό στην θεία του. Απολαμβάνουμε τα τελευταία μας μπάνια γιατί θα φύγει. Απότομη η πτώση της θερμοκρασίας. Ηταν η θάλασσα ζεστή, υπέροχη. Εβγαινες έξω και πάγωνες. Το tableau vivant σήμερα σου έκοβε την ανάσα. Πεντακάθαρη ατμόσφαιρα και εντυπωσιακά σύννεφα πάνω από τον Σαρωνικό. Κι' η Αίγινα δίπλα, νόμιζες πως θα απλώσεις το χέρι σου και θα την αγγίξεις.
Οι περισσότεροι έχουν αναχωρήσει πιά, σε λίγες μέρες θα έχω την περιοχή όλη δική μου. Θα μπορώ να βάζω την μουσική στην διαπασών και να χορεύω γυμνή στο μπαλκόνι μου. Θα ξαναμπώ στον κήπο μου και θα το ευχαριστηθώ. Θα βγουν τα πρώτα κυκλάμινα. Και γιά μένα το καλοκαίρι θα συνεχίζει. Ως όπου πάει.

let your love flow

Ξύπνησα λίγο πριν ξημερώσει. Αναπλήρωσα όλο τον χαμένο ύπνο χθες, είδα και ωραία όνειρα και σηκώθηκα με καλή διάθεση. Μπήκα στο facebook και είδα ότι είχε γενέθλια ο φίλος μου ο Μαουρίθιο από την Κόστα Ρίκα. Του αφιέρωσα ένα βιντεάκι και ήλπιζα να μην μου θυμώσει η Χελένα. Τους αγαπώ και τους δύο τόσο πολύ.
Και μετά από λίγο μπήκε η τέως γυναίκα του, η Χελένα στο chat. Και μιλούσαμε γιά το πόσο δυνατός μπορεί να είναι ένας δεσμός αγάπης που γεννήθηκε μέσα σε λίγες μέρες επαφής. Γιά το πως μπορεί να διατηρείται μετά από χρόνια απουσίας. Αόρατα μα τόσο ισχυρά δεσμά αγάπης. Και με γέμισε ενέργεια αυτό το κορίτσι. Αυτή η αμφίδρομη ροή αγάπης που πάντα νοιώθω όταν μιλάμε.
Και μιλούσαμε και έβγαινε ένας ήλιος μεγαλοπρεπής από τον Υμηττό. Και της περιέγραψα ότι τον έβλεπα να χρωματίζει την θάλασσα. Και μου ήρθε στο μυαλό αυτό το τραγούδι που είναι από τ' αγαπημένα μου. Και κλείσαμε και μου ήρθε η διάθεση να χορέψω στο μπαλκόνι μου. Είχα καιρό να το κάνω αυτό.
Και να λοιπόν που η ευτυχία είναι εκεί πάντα, κρυμένη στις μικρές στιγμές αγάπης. Η χαρά της ζωής.
Ας είναι λοιπόν μιά όμορφη Κυριακή γεμάτη αγάπη γιά όλους μας. Μοιράστε την και θα σας έρθει δεκαπλάσια! Μαγικοί μου άνθρωποι... Σκέφτηκα να γράψω μιά λίστα με ονόματα αλλά φοβήθηκα μην ξεχάσω κανέναν.

Οι ticos μου, είχα γράψει γιά εκείνους παλιότερα.

είχε και ένα καλό η χρονιά

Οκ γεγονός είναι ότι η χρονιά ήταν τρισάθλια από κάθε άποψη εκτός... εκτός... εκτός... ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΤΙ!
Ε λοιπόν μέσα σ'όλη αυτήν την δυστυχία, τους πόνους, την κατάθλιψη, το σακατιλίκι και τα εκατοντάδες στην κυριολεξία μεταλλικά κλιπς του πολυτραυματία είχαμε και ετούτο το μικρό θαύμα. Το νέο μάτι ντε! Το οποίο ήταν και δώρο από τον γιατρό μου! Γιά να έχω κάτι να χαίρομαι. Νομίζω ότι πρέπει να έχουν φύγει τουλάχιστον δώδεκα χρόνια. Το δυστύχημα είναι ότι δεν το έχω χαρεί ακόμα.

"Απόλαυσε το γεγονός ότι Υπάρχεις" είπε κάποιος.(Σου χρωστάω)
Ελπίζω να συνέλθω σύντομα και να ξαναβουτήξω στα χρώματα. Η αλήθεια είναι ότι χθες ήταν το πρώτο μπάνιο που ευχαριστήθηκα φέτος. Κολύμπησα μιά ώρα. Οκ δεν ήταν σαν τα δίωρα που έριχνα παλιότερα και με τραβάνε ακόμα τα χέρια μου, αλλά ήταν η θάλασσσ ζεστή, υπέροχη κι' εγώ ήμουν σχεδόν ευτυχισμένη. Ως γνωστόν ο ήλιος κι' η θάλασσα είναι η ζωή μου!

να είσαι ευγενική

"Να είσαι ευγενική με όλους, να είσαι υπεράνω, να υποκρίνεσαι."
Και της απαντούσα πως δεν θέλω να υποκρίνομαι, πως μ' αρέσουν οι άνθρωποι και τους αγαπάω.
Και πράγματι τους αγαπούσα όλους γιατί αυτός ήταν ο χαρακτήρας μου. Και ήμουν με όλους ευγενική και ψάχνω να βρίσκω το καλό στους άλλους γιά να μπορώ να τους αγαπάω. Ολους ανεξαιρέτως.
Αλλά δεν μπορώ πιά, είναι αδύνατον. Κάποιοι άνθρωποι απλά δεν αξίζουν.
Σκορπίζεσαι άνευ λόγου.

όλα στην ζωή θέατρο είναι

Οι όρκοι που έδωσε ότι δεν θα ξανατσακωθούμε ότι και να γίνει. Τους πάτησε πάλι. Και κάθε φορά που λαμβάνει χώρα μία αρχαία ελληνική τραγωδία αφαιρεί ένα ακόμα κομμάτι αγάπης από μέσα μου. Και γιατρεύομαι και την συγχωρώ και ξανά απ' την αρχή. Δεν θα μείνει τίποτα στο τέλος. Τίποτα. Ούτε καν το όνομα της...
Πάντα την αποκαλούσα μαμά ή μανούλα όταν είμαστε καλά. Ακόμα και τώρα σ' αυτήν την ηλικία της χαιδεύομαι και της λέω τρυφερόλογα. Ολο και πιό σπάνια πιά. Συνήθως δεν θέλω να μ'αγγίζει. Εγώ είμαι αυτή;

Εδώ και καιρό την σκέφτομαι ως "η". Εκπληκτη έμεινα όταν το συνειδητοποίησα.

"Ολα στην ζωή θέατρο είναι και καλά θα κάνεις να το συνηθίσεις."
Η φράση που αρέσκεται να επαναλαμβάνει. Από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι σήμερα είναι ένα από τα πιό οδυνηρά της μαθήματα. Και είναι ένα μάθημα που δεν πρόκειται ποτέ να το εμπεδώσω, δεν θέλω. Καλύτερα να πεθάνω αν πρόκειται να ζω σ' έναν κόσμο ψεύτικο. H ας κλειστώ στον δικό μου. Θέλω η ζωή μου να έχει ουσία. Ουσία, αλλιώς καθόλου.

Ωστόσο είμαι πολύ καλή θεατρίνα. Και όσο κι' αν σιχαίνομαι αυτή μου την ιδιότητα μπορώ πολύ καλά να παίξω τον ρόλο της κόρης από εδώ και μπρος. Με τρομερή αηδία αλλά θα το κάνω. Ελα μανούλα να υποκριθούμε ότι αγαπιόμαστε.

Ξημερώνει κι' εγώ συνεχίζω να γράφω ακόμα. Θα ήθελα να αισθανόμουν ευφορία. Να πως σήμερα είναι μιά άλλη μέρα και πως όλα θ' αλλάξουν. Να πάω χαμογελαστή γιά ύπνο. Η οργή όμως δεν λέει να καταλαγιάσει. Οι ενοχές το ίδιο. Θέλω να βρω την δύναμη να την συγχωρήσω πάλι. Δεν μπορώ. Φοβάμαι μην πεθάνει και έχω τύψεις μετά.

"Εχω γράψει κάποια πράγματα και δεν μπορώ να βρω που τα έχω γιά να τα σκίσω" μου είπε την τελευταία φορά. "Θα πονέσεις πολύ αν τα βρεις όταν πεθάνω".
Να μην έχω και παράπονο. Με σκέφτηκε στην διαθήκη της... μου αφήνει ενοχές.

Θα προτιμούσα να την αποκαλώ μητέρα που είναι ψυχρό. Η Μήδεια... Μπορεί να είναι όλα θέατρο, και να παραμυθιάζουμε και τον εαυτό μας πολλές φορές, αλλά δεν μπορείς πάντα να τον ξεγελάσεις. Οχι δεν είναι όλα καλά αυτή τη φορά. Αυτή την φορά είμαι μιά ψυχρή ξένη κι' εκείνη είναι η γυναίκα δίχως όνομα, η εχθρός μου.

"Σιγά την αρρώστεια" μου είπε.
"Σου εύχομαι να πάθω καρκίνο και να πεθάνω στα χέρια σου" της απάντησα και σηκώθηκα κι' έφυγα γιατί θα έκανα εμετό εκεί μπροστά της.
Δεν μπορώ να την συγχωρώ συνέχεια. Δεν μπορώ όμως και να είμαι κακιά. Νοιώθω απαίσια.

Πως θα βγάλω όλη αυτή την χολή της τελευταίας σου επίσκεψης από μέσα μου; Γιατί μου το έκανες αυτό; Γιατί πρέπει να καταστρέφεις τα πάντα;

μία κόκκινη ζέρμπερα

Σεπτέμβριος μπήκε, μήνας γενεθλίων και όπως κάθε χρόνο πρέπει να κάνω απολογισμό της χρονιάς. Ελεγα πως θα τον γλυτώσω φέτος αλλά τελικά μάλλον ήρθε η ώρα να ξύσω τις πληγές να φύγει το κακό το αίμα. Μην με διαβάζετε γιατί θα είμαι εντελώς "κόψει κόψει φλέβα", αλλά δεν γίνεται αλλιώς, δεν μπορώ να τα κρατάω άλλο μέσα μου. Δεν πρόκειται να επιστρέψω στο ροζ αν δεν ξεπλύνω το βαθύ κόκκινο.
Αυτή είναι μιά φωτογραφία από το desktop του laptop. Tην έβαλα τον Οκτώβριο, τότε που ήμουν ο Εσταυρωμένος στο κρεββάτι και ούτε καθιστή δεν μπορούσα να κάθομαι. Ξαπλωτή και με μαξιλάρια κάτω απ' τα χέρια μου γιά ν' ανασηκώνεται λίγο το σώμα μου, το laptop πάνω στην κοιλιά μου, μουσική, πολλή μουσική και πολλά συναισθήματα. Ο θάνατος που πληροφορήθηκα πέρισυ το καλοκαίρι, το πένθος που βίωσα, οι αναμνήσεις, ο πόνος, η ανία, η ντροπή που δεν μπορούσα να αυτοεξυπηρετηθώ, τα παράπονα που είχα απ' όσους με φρόντισαν, οι ενοχές μήπως ήμουν αγνώμων, ο φόβος ότι δεν θα συνέλθω, εγώ διπλωμένη στα δύο να μην ξέρω αν θα ισιώσει ξανά το σώμα μου, το μπαστούνι που κρατούσα γιά να αισθάνομαι ασφάλεια και γιά να μην με τραυματίσουν τα σκυλιά.
Και μιά μέρα ανακάλυψα αυτή την φωτογραφία, μιά ζέρμπερα στο χρώμα του αίματος. Θα την βάλω στο desktop μου γιά να θυμάμαι, σκέφτηκα. Την αντικατέστησα πριν λίγες μέρες μ' ένα υπέροχο φωτεινό τριαντάφυλλο. Ισως είναι καιρός να τραβήξω τις κουρτίνες να μπει το φως. Ολο το καλοκαίρι είχα το δωμάτιο μου στο σκοτάδι. Γιά να μπορώ να καταφεύγω εκεί όταν δεν αισθάνομαι καλά.
Δεν ξέρω αν ήταν ο ανταγωνισμός με τον αδελφό μου που μ'έκανε από μικρή να μην το φοβάμαι, ίσως επειδή εκείνος το έτρεμε, αλλά σπάνια το έχω φοβηθεί. Και κάποτε το νίκησα εντελώς. Τώρα νοιώθω μιά γλυκειά θαλπωρή σ'αυτό. Ναι, είναι φίλος μου το σκοτάδι.

Πάντα μου άρεσαν οι ζέρμπερες, επειδή έχουν συνήθως χαρούμενα χρώματα. Και ιδού που την έχρισα ως σύμβολο του πόνου. Επειδή ο πόνος ήταν το μόνο αληθινό συναίσθημα της χρονιάς...

πικρό καλοκαιρινό

"Πως είσαι;" την ρώτησα.
"E, πως να είμαι;" μ' εκείνο το ύφος του θύματος που προσπαθεί να σε γεμίσει ενοχές. "Ας τα λέμε καλά. Εσύ πως είσαι; Συνήλθες καθόλου;".
Κι' έχωσα τα νύχια στις παλάμες μου γιά να μην απαντήσω. Επειδή την τελευταία φορά που ήρθε μου δηλητηρίασε ακόμα μιά φορά την ζωή. Δεν έκανα υπομονή. Από πέρισυ που είπα ότι θ' αφήσω ελεύθερη την τίγρη, βγάζω νύχι με την πρώτη ένδειξη. Δεν είμαι πιά ο ίδιος άνθρωπος.
"Σαν δαιμονισμένη έκανες" συνέχισε τον μονόλογο της.
Σαν δαιμονισμένη δεν θα το έλεγα αλλά φώναζα. Και πάλι δεν παρεκτράπην να πω όσα ίσως θα έπρεπε. Σκέφτομαι την ηλικία της. Σκέφτομαι το ανεύρυσμα. Σκέφτομαι ότι δεν πρέπει επ' ουδενί να γίνω σαν εκείνην. Δεν έχει νόημα πιά, δεν θ'αλλάξει τίποτα και επιτέλους μου φαίνεται πως το πήρα απόφαση. Οταν είμαι κάτω θα με πατήσει να πάω λίγο ακόμα παρακάτω.

"Και στο κάτω κάτω σιγά την αρρώστεια..."
Σερνόμουν την τελευταία φορά που ήρθε, όπως σέρνομαι όλο το καλοκαίρι. Δεν έχω συνέλθει ακόμα και η ζέστη με εξάντλησε ακόμα περισσότερο. Την είδα ότι ήταν φορτωμένη από την μέρα που ήρθε. Αρχισε να μου κατηγορεί τους πάντες και μετά τον Μιχάλη. Μου την έδωσε. Ο Μιχάλης μπορεί να έχει τα δικά του αλλά μου στάθηκε τόσο πολύ που δεν ξέρω αν θα μπορέσω να του τα ξεπληρώσω ποτέ. Ο Μιχάλης μου έφερνε το φαγητό στο κρεββάτι, ο Μιχάλης με έκανε μπάνιο και με έλουζε, μου ξεμπέρδευε τα μαλλιά όταν δεν μπορούσα να κουνήσω τα χέρια μου, ο Μιχάλης έκανε αλλαγές στις πληγές μου δυό φορές την ημέρα, ο Μιχάλης... με σκούπιζε όταν πήγαινα τουαλέτα!!! Στην ζωή μου δεν έχω ντραπεί πιό πολύ, κι' αυτό ήταν κάτι που μου κόστισε αφάνταστα, και ειλικρινά δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το κάνω εγώ σε άλλον άνθρωπο. Και κάθε φορά που χρειαζόταν να το κάνει ήθελα να πεθάνω. Δεν νομίζω πως υπάρχει μεγαλύτερος εξευτελισμός. Χάνεις εντελώς την αξιοπρέπεια σου.
Πως τολμάει να μου μιλάει γιά τον Μιχάλη; Ο Μιχάλης ήταν εδώ. Εσύ που ήσουν μητέρα; Δεν έβλεπες την ώρα να φύγεις. Δεν έβλεπα την ώρα να φύγεις. Επειδή κάθε φορά η συμβίωση είναι ένα μαρτύριο αφόρητο. Και τελικά εσύ με κάνεις χειρότερα με την "φροντίδα" σου.

Είχαμε μέρες να μιλήσουμε και ήμουν καλά. Τώρα πρέπει να υποστώ πάλι τα τυπικά, το καθημερινό τηλεφώνημα, την προσπάθεια δημιουργίας ενοχών, τα παράπονα, τις κακίες, το διαίρει και βασίλευε και τέλος τις συμβουλές. Της ζήτησα ακόμα μιά φορά να μην επεμβαίνει.
"Εγώ επεμβαίνω; Μα δεν σου είπα τίποτα; Την γνώμη μου σου είπα. Δεν θες ν' ακούς την γνώμη μου;"
Οχι δεν θέλω ν' ακούω την γνώμη της, ούτε τις συμβουλές της, κι' ακόμα περισσότερο το δηλητήριο της. Η πλάκα είναι ότι τα ξεχνάει ή σου λέει τα εντελώς αντίθετα, δεν θέλει να σου χαλάσει και εντελώς τις σχέσεις, απλά να τις κάνει γλυκόπικρες. Οπως την αγάπη της. Πότε γλυκειά, πότε πικρή, πότε οδυνηρή, κατήντησε πιά ανεπιθύμητη.
"Μα εγώ δεν είπα τίποτα και σου ορκίζομα πως δεν θα ξαναπώ τίποτα".
Και η αμέσως επόμενη πρόταση είναι ακόμα μιά διαταγή. Αν δεν εισακουστεί θα πληρώσετε τις συνέπειες.

Δεν θέλω πιά να μ' αγαπάς μητέρα.