Το οικοπεδάκι είναι δίπλα στο σπίτι μου και πωλείται και πολύ μου την έχει δώσει. Είναι στον αιγιαλό αλλά θα κτιστεί, θα πάρει ρεύμα-τηλέφωνο-νερό και θα έχουμε ακόμα ένα αυθαίρετο. Σ' αυτήν την χώρα όλα έχουν μιά τιμή. Φτάνει πιά, όχι άλλο τσιμέντο γμτ!
Θαλπωρή, ειλικρίνεια, χιούμορ και εκ βαθέων εξομολογήσεις. Πόσο υπέροχα ευαίσθητες μπορεί να είναι οι γυναίκες! Μ' αυτήν την σκέψη ξύπνησα σήμερα. Σ' έναν κόσμο που προσπαθώ να κρατάω σε απόσταση, σ' έναν κόσμο που μου φαίνεται ολοένα και πιό απογοητευτικά ρηχός, απρόσμενη συντροφικότητα. Η... συντρο-φρικότητα... :PPP Ηταν πραγματικά όμορφα χθες το βράδυ. :))
Ξύπνησα με ελαφριά τσαντίλα. Συγχίστηκα χθες. Ολα άρχισαν την Κυριακή που λαμβάνω ένα μήνυμα συγχαρητηρίων! Ωπα, σκέφτηκα, τι σπουδαίο έκανα πάλι! Και γιά να μην μακρυγορώ μαθαίνω ότι με είχαν βάλει στην Realnews. Που καθόλου δεν χάρηκα διότι το μπλογκ μου πάντα ήθελα να είναι χαμηλών τόνων. Εψαξα να βρω την εφημερίδα, δεν την βρήκα πουθενά, δεν είχα ιδέα τι έγραφε. Μέχρι χθες που συνάντησα τον φίλο που με ειδοποίησε και την πήρα στα χέρια μου και κόντεψα να το πάθω το εγκεφαλικό. Επειδή η στήλη γράφει τα εξής:
...Η στήλη μας έχει αποκτήσει εκατοντάδες θαυμαστές. Δεκάδες τα e-mails που παίρνουμε και μας ζητάνε να σχολιάσουμε την επικαιρότητα και, γενικότερα, να διεισδύσουμε στον μαγικό κόσμο του διαδικτύου. Κρατάμε σειρά προτεραιότητας, καθώς δεν θέλουμε να αδικήσουμε κανέναν από τους αναγνώστες μας. Θα παρουσιάζουμε πολλά από τα ιστολόγια που μας στέλνετε, αλλά θα παρουσιάζουμε και τις δικές μας επιλογές μέσα από την αναζήτηση που κάνουμε στο διαδίκτυο... μπλα μπλα μπλα... Συνεχίστε να στέλνευε e-mails και να είστε σίγουροι ότι το ιστολόγιο σας θα προβληθεί όταν έρθει η σειρά του...
Η αρχική μου αντίδραση ήταν να μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι, διότι ως γνωστόν καλή καλή είμαι αλλά και ζόρικη όταν θυμώσω. Και ερωτώ: Το κειμενάκι αφήνει ή δεν αφήνει υπονοούμενο ότι μπορεί και να έχω στείλει μαιλ γιά να προβληθεί το μπλογκ μου; Κάτι που ποτέ δεν θα έκανα διότι και low profile μ' αρέσει να είμαι όπως προείπα και δεν είναι και του χαρακτήρα μου κάτι τέτοιο, συν του ότι περνάω μιά τρομερή κρίση (ναι πάλι) αυτοαμφισβήτησης γιά το αν πραγματικά χρειάζομαι το μπλογκ, γιά το γεγονός ότι έχω εκτεθεί τόσο πολύ κλπ. Διότι ναι μεν καλή η ομαδική ψυχοθεραπεία που έκανα τόσο καιρό, καλή και η κάλυψη της ανάγκης γιά έκφραση αλλά τελικά υπάρχουν και συνέπειες που δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να τις υποστώ. Το μπλόγκινγκ είχε πλάκα όταν δεν μας ήξερε κανείς και όταν δεν γνωριζόμασταν μεταξύ μας. Οι συνθήκες πλέον έχουν αλλάξει. Θέλει μεγάλο σθένος το ν'αντέχεις τον εαυτό σου και να γράφεις τις αλήθειες σου επώνυμα πλέον. Με διαβάζουν φίλοι και γνωστοί και όλο μου το σόι, και έχω και πολλά ανήψια πανάθεμα με, και δεν είναι εύκολο. Ηταν τελικά πολύ πιό ανώδυνο να μοιράζεσαι με αγνώστους παρά με ανθρώπους που αγαπάς. Οσο γιά τον κύριο που κάνει το ρεπορτάζ γιά τα μπλγοκ στην Realnews (ανώνυμα) τον ευχαριστώ πολύ και με τιμά η επιλογή του και ίσως και να το χαιρόμουνα αν δεν υπήρχε το κειμενάκι. Επειδή το θεωρώ εντελώς υποτιμητικό να στείλω μαιλ "βάλτε με σας παρακαλώ στην εφημερίδα σας".
Και τώρα που έγραψα όσα είχα να πω και μου έφυγε η ξυνίλα, ας είναι καλά ο ήλιος, γαλήνεψα. Είμαι στο μπαλκόνι μου και λιάζομαι και ακούω και αυτό το υπέροχο τραγούδι που μου θυμίζει τον πατέρα μου. Μου το τραγουδούσε όταν ήμουν μικρή και μετά με έστελνε να ρίξω βουτιά από την πλώρη γιά να με θαυμάσει. Και γέμισα μ' αυτήν την γλυκειά ενέργεια και έχω φτιαχτεί εντελώς και δεν αξίζει να χαλιέμαι γιά μαλακίες. Σε λίγο θα πάω και γιά βουτιά. Γουστάρω που είναι 21 Οκτωβρίου και είναι ακόμα καλοκαίρι!
Δεν υπάρχει αρχή άλλη για τη φιλοσοφία από το θαυμάζειν. Πλάτωνας
Πότιζα ξυπόλητη κοίταζα τον ήλιο που έδυε και ξαφνικά την είδα. Μιά μικρή γαρδένια έτοιμη να ξεδιπλώσει την ομορφιά της. Ετρεξα να φέρω την φωτογραφική μηχανή, ίσα που προλάβαινα πριν χαθεί το φως. Το ραδιόφωνο έπαιζε το Long and winding road. Πάντα αγαπούσα πολύ αυτό το τραγούδι. Ομορφιά, κι' άλλη ομορφιά! Ανεξάντλητη είναι και έρχεται απροσδόκητα και κρύβεται στα μικρότερα πράγματα, στα απλά, τα καθημερινά. Απλά πρέπει να την δεις. Ηταν μιά υπέροχη μέρα. Κατάφερα να δημιουργήσω κάτι όμορφο, έστω κι' αν ήταν αυτή η φωτογραφία. Δεν έφυγε η μέρα δίχως νόημα. Μιά στιγμή ευτυχίας που διάπλατα ανοίγει το μυαλό σου και βλέπεις... βλέπεις... βλέπεις... Δεν βρίσκω λέξη να το περιγράψω. Να κάτι γιά να σκεφτώ λοιπόν.
Μία μέρα, ένας σκοπός, χιλιάδες φωνές. Διαλέξτε το μήνυμα που σας ταιριάζει. Αφιερώστε λίγα λεπτά γιά να το προωθήσετε. Εγώ επιλέγω πάλι τη άγρια ζωή. Επειδή νομίζω πως εκείνη είναι που έχει μεγαλύτερη ανάγκη να προστατέψουμε, όχι μόνο από την κλιματική αλλαγή αλλά και από τους κυνηγούς που δολοφονούν γιά λόγους αναψυχής. Επειδή κάποτε πρέπει να σταματήσει αυτή η αρρώστεια.
Η μέρα ήταν εκπληκτική σήμερα. Ενοιωθα γεμάτη θετική ενέργεια από την ομορφιά που αντίκρυζα. Ηταν ένας από αυτούς τους υπέροχους γαλάζιους ουρανούς που χαρίζουν αι εξοχαί. Ηταν η θάλασσα γαλήνια και εντελώς Carribean, δεν χόρταινα να την βλέπω και μου ήταν αδύνατον να βγω από το νερό. Και ήταν και ο Jimmy Cliff, εντελώς αδελφή ψυχή σ'αυτό το τραγούδι, που πολύ μου θύμισε τον εαυτό μου γιατί κάτι τέτοια κάνω κι'έγώ στα χορευτικά μου στο μπαλκόνι. Καλέ όχι, δεν πήρα τίποτα, εξάλλου το κάπνισμα το έχω κόψει, ήτο αυτό το natural high που έκανε την επανεμφάνιση του και το χάρηκα όσο τίποτα αυτό το μεθύσι. Ε λοιπόν ναι, ήμουν μεθυσμένη από ευτυχία, έτσι μόνη μου και χωρίς λόγο. Απέφευγα να σηκώνω τηλέφωνα, δεν άνοιξα να δω ειδήσεις γιά να μην χάσω την αίσθηση. Δεν μ΄ενδιαφέρει τι γίνεται στον κόσμο. Ηθελα να το νοιώσω ως το βάθος. Ηταν μιά από αυτές τις ημέρες που σε αποζημειώνουν γιά όλα όσα έχεις περάσει. Αυτές οι μέρες που δικαιώνουν την ύπαρξη σου.
Look all around, there's nothing but blue skies Look straight ahead, there's nothing but blue skies!!!
Εδώ κι' ένα μήνα έχουμε καινούργιο αδέσποτο γατούλη που έρχεται και τον ταίζω. Μερικά βράδυα κοιμάται και στο κρεββάτι στο μπαλκόνι. Τον έχω πετύχει και στον καναπέ κάποιες φορές. Μάλλον είναι γιός της Νεφέλης μου. Νεφέλη, Χοντρούλης και Ερωτας δεν ξαναφάνηκαν ποτέ. Και δεν συζητώ την Μπεμπέ μου που σπάραξα. "Θα κλαις πάλι" μου λένε. Ε ας κλαίω πάλι. Απλά δεν γίνεται... Πως να τον βαφτίσω; Μαγκωμένη είμαι ακόμα, φοβάμαι μην του δώσω όνομα και τον χάσω κι' αυτόν. Σκέφτομαι πως ο Χοντρούλης ποτέ δεν απέκτησε όνομα. Γατομπελάδες...
