Από έφηβη με θυμάμαι να ζωγραφίζω δύο συγκεκριμένα μοτίβα. Κάτι σαν δρόμους που μπλέκονται και νησάκια με κοκοφοίνικες. Κυρίως το δεύτερο, όποιο λευκό χαρτί έβρισκα το στόλιζα μ' ένα νησί . Αν δεν βαριόμουν ν' ανοίξω το χαρτομάνι που έχω φυλαγμένο, σίγουρα θα έβρισκα μπόλικα νησιά. Και είχα γίνει σπεσιαλίστας στους φοίνικες πλέον.
Τους δρόμους. κάποια στιγμή σταμάτησα να τους σχεδιάζω, πρώτον γιατί ήθελαν πάρα πολύ χρόνο και δεύτερον έπρεπε οπωσδήποτε να έχω πένα γιατί μισώ τα στυλό. Τα νησιά δεν σταμάτησα ποτέ, απλά τα ζωγραφίζω πιά σπάνια. Αλλωστε οι υπολογιστές έχουν αντικαταστήσει πλέον πένες, στυλό, μολύβια, το μόνο που γράφω πλέον είναι κάποια σκέψη μην τυχόν και την ξεχάσω και λίστες γιά το σουπερμάρκετ.
Μιλούσα με την Αννα πριν λίγο καιρό και μου έλεγε ότι από μικρή ζωγράφιζε διάφορα αντικείμενα που έμοιαζαν τρομερά με τους όγκους που της αφαίρεσαν. Ζωγράφιζα την αρρώστεια μου, είπε. Κι' εγώ το ίδιο, της απάντησα. Γιατί και η δική μου με μπερδεμένους δρόμους μοιάζει. Και τώρα ένα βήμα πριν την πέμπτη δεκαετία της ζωής μου, κι' αυτό είναι κάτι που μου κοστίζει αφάνταστα, ακόμα μιά φορά σε τέλμα, πνίγομαι, δεν θέλω να συνεχίσω να ζω έτσι. Η υγεία μου έχει σχετικά βελτιωθεί, αλλά Θα καταφέρω να λύσω, έστω ένα μέρος, από τα υπαρξιακά μου;
Αξίζουμε άραγε τα όνειρα μας; Γιατί δεν τ' ακολουθούμε; Μήπως επειδή δεν θα έχουμε τίποτα να ονειρευόμαστε απ' την στιγμή που θα πραγματοποιηθούν; Μήπως φοβόμαστε την διαπίστωση πως είμαστε ανικανοποίητα όντα; Μήπως είμαι αχάριστη;
Κι' ακόμα μιά φορά βρίσκομαι αντιμέτωπη με το ερώτημα. Ποιοί είμαστε τελικά; Τα όνειρα μας ή η πραγματικότητα;
Μήπως όλα αυτά τα ερωτήματα (γιατί έχω και άλλα τόσα αλλά νυστάζω φρικτά γιατί δεν κοιμήθηκα χθες και κουτουλάω) κρύβουν την πρώτη αλλά και πιό απλή απάντηση.
Μήπως λοιπόν πιστεύουμε πως δεν αξίζουμε τα όνειρα μας;
Μήπως η φυγή στους τροπικούς δεν είναι φυγή και είναι ζωή; Η ζωή που πάντα ονειρευόμουν. Η ζωή που δεν τόλμησα να διεκδικήσω.
Πάω γιά ύπνο μ' αυτές τις νότες. Ετσι ακριβώς, τέλειες γι' αυτό που είναι, κι' όχι γι' αυτό που θα μπορούσαν να είναι.
2 σχόλια:
δεν έχω να σου απαντήσω ή δεν ξέρω να απαντήσω;
ίσως και να μην θελω
γιατί όμως;
επειδή φοβάμαι την αλήθεια ή επειδή δεν θέλω να λέω παραμύθια;
ίσως επειδή είναι πρωί Κυριακής και νυστάζω :))
όσα είναι τα γιατί είναι και τα διότι..
εγώ ένα έχω να σου πω, καθότι..
από καιρό έπαψα να ονειρεύομαι, διότι
η πραγματοποίηση είναι τόσο πολυπαραγοντική, ωσάν
τα νέα σαμπουάν!
Ελληνίδα, έφτασα στο φ-μπ την στιγμή που "ανέκραζες" την επιστροφή σου στα μπλογκς και χάρηκα σφόδρα γιατί εδώ θαρρώ κι ίσως κάνω λάθος ίσως κι όχι, πως η επικοινωνία απλώνεται πιο μεστά
ένα θα σε ρωτήσω
θα ήταν όνειρα αν δεν ξεφεύγαν σταλλιά απο αυτό που μας αναλογεί θα πω κι όχι μας αξίζει, αλλά πορεύοντουσαν στα στενά σοκάκια της πραγματικότητας του καθενός;
πολλά φιλιά
καλημέρα :)
Είναι χρόνια πολλά που αποφεύγω να ονειρεύομαι. Και έρμαια έχω αφεθεί στην μοίρα. Ας με πάει όπου θέλει.
Είναι όμορφο να ζεις το όνειρο σου, αυτό μόνο ξέρω.
Καλημέρα.
χχχ
Δημοσίευση σχολίου