Τόποι

Το ερώτημα αν ο άνθρωπος κατακτά τους τόπους ή το αντίστροφο έχει ήδη απαντηθεί. Εδώ η θέα από το σπήλαιο του Ευριπίδη (κλικ πάνω στην εικόνα οπωσδήποτε). Το πρώτο μου ελεύθερο Σάββατο, ήταν τα γενέθλια της Ελένης αλλά προτίμησα να μείνω εδώ, εξάλλου είμαι πτώμα, ένας μαραθώνιος νοικοκυριού από την μέρα που έφυγε ο Μιχάλης. Καθαρίζω, καθαρίζω, καθαρίζω, σηκώθηκα επιτέλους από το κρεββάτι που ήμουνα μήνες, διά μαγείας μου πέρασε η κατάθλιψη. Δεν ξέρω αν ήταν η αντίδραση στον θάνατο του Ποντικιού μου. Εργασιοθεραπεία να μην σκέφτομαι, τίποτα δεν θέλω να σκέφτομαι εκτός από δουλειές. Και ανάσες, βαθειές ανάσες, ξαφνικά υπάρχει επάρκεια οξυγόνου. Είμαι καλά αν και κοντεύω να εξοντωθώ από την εργασιομανία μου, τέτοια κρίση υπερενεργητικότητας είχα χρόνια να νοιώσω. Απόψε μόνο λίγη μελαγχολία, είμαι πτώμα αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ. Ανοιξα ένα λευκό κρασί και πίνω από το μπουκάλι, μάλλον έχω μεθύσει αφού έχω εντελώς ξεσυνηθίσει το ποτό. Εχω βάλει Μαρινέλλα και ήταν το συγκεκριμένο τραγούδι, από τ'αγαπημένα μου, που πως να το κάνουμε ζητούσε το κάτι τις του. Αντε γειά μας!



Y.Γ.
Αυτό που με κάνει χίλια κομμάτια είναι ο Καρίμ, ο οποίος ήταν ζευγάρι με το Ποντικάκι. Κοιμάται πάνω στην κουβέρτα της και έχει το πιό θλιμένο ύφος που έχω δει ποτέ. Μου λείπει το μωρό μου. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, και τα καταφέρνω εν μέρει, και μετά ξεχειλίζει ο πόνος. Αφήνομαι γιά λίγα λεπτά, δεν μπορώ περισσότερο. Δεν αντέχω. Θα έρθουν καλύτερες μέρες;