έχω ανάγκη να γκρινιάξω

Γιά την ημικρανία που κρατάει γερά 6 μέρες τώρα, ακόμα κι' εδώ στο νοσοκομείο ότι κι' αν μου έχουν δώσει δεν λέει να μ' αφήσει ήσυχη.
Γιά την ηλίθια που ευτυχώς θα φύγει σήμερα, που γλώσσα δεν έχει βάλει μέσα της και έχει μιά φωνή αντιπαθητική ένρινη σαν της Αβας Γαλανοπούλου, εξίσου δυνατή, και δεν λέει να βγάλει τον σκασμό, κόντεψε να με τρελλάνει χθες. Σιγά που θα μου κατέβαινε το ζάχαρο μ' αυτήν. Εκτός αν την έβαλαν γιά να με ξεκάνουν.
Να πιάσω και το θέμα τρυπήματα; Εγώ που ένεση ούτε στο σινεμά δεν βλέπω, κλείνω τα μάτια μου, έχω πιό πολλές τρύπες πλέον από το σουρωτήρι γιά τα μακαρόνια. Δεν φτάνει που δεν μου βρίσκουν φλέβα ή μόλις βρουν (τρυπώντας κι' ελπίζοντας πως θα πέσουν τυχαία πάνω σε κάποια νομίζω), μόλις βρουν λέγω, σπάει. Και δεν έφτανε αυτό αλλά μου πήραν δυό φορές και από αρτηρία, που πάλι τρύπαγαν μέχρι να πετύχουν μία, και αυτό ειλικρινά δηλαδή ΠΟΝΑΕΙ ΑΦΟΡΗΤΑ, ούτε στον εχθρό μου να σου παίρνουν αίμα από εκεί. Μου φαίνεται πως τρίτη φορά δεν θα κάτσω να μου πάρουν, θα υπογράψω και θα φύγω γιατί μου την έχει δώσει. Και σ' όλα αυτά ας προσθέσουμε και τα τρυπήματα στα δαχτυλάκια μου, κόσκινο τα έχουν κάνει. Αλλά το ζάχαρο εκεί ψηλά, όχι στα Ιμαλάια αλλά ένα Κ2 το' χουμε.
Γαμότο! Τι αγγούρι ήταν αυτό! Αλλες αλλαγές είχα υπ' όψιν μου κι' άλλες με βρήκαν. Επί της ουσίας δεν ξέρω καν τι είναι αυτό που με βρήκε γιατί οι γιατροί δεν ξέρουν ακόμα και δεν μου φαίνεται παρήγορο αυτό. Από την μία λέω, ν' αργήσει η αλήθεια μέχρι να μπορέσω να την χωνέψω αν είναι δυσάρεστη κι' από την άλλη να λέω δώσε τώρα να τελειώνουμε να πάμε παρακάτω.
Ενα μόνο ξέρω, ότι τόσα τρυπήματα άνθρωπος δεν τα αντέχει, απορώ με την υπομονή μου, και ότι αν είναι να ξανατραβήξω τέτοιο γ... εγώ γλυκό στο στόμα μου δεν ξαναβάζω ποτέ.
Ετσι το θρίλλερ στον πλανήτη με τις σύριγγες συνεχίζεται. Και δεν είναι διόλου αστείο. Γαμώ την ατυχία μου γαμώ!