
Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω
Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα ‘χα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρη η τρέλα
αν είχε σώμα θα ‘ ταν πάλι ψέμα
Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο
σα’ να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να ‘χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει
Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ
Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει
Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ‘τανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ‘ταν σαν κι εμένα
Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε σ’το πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν ‘ανέβεις
Και σε λυπούνται που δεν το ‘χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος
Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτόν το τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να ‘ναι σαν κι εμένα
Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ
Δεν είμαι καλά σήμερα. Τα νέα είναι τρισάθλια. Το να κάνω εγώ ενέσεις στον εαυτό μου και να τρυπιέμαι γιά να μετράω το ζάχαρο μάλλον απίθανο μου φαίνεται. Ακόμα μέσα στο νοσοκομείο είμαι και έχω αρχίσει και αισθάνομαι πειραματόζωο. Τουλάχιστον πέταξα τον ορό και αρνήθηκα να ξαναβάλω. Επειδή κάποιες φορές, όπως τους είπα, δεν είναι ιατρική αλλά σαδισμός. Υπέγραψα ότι αναλαμβάνω την ευθύνη και τουλάχιστον είναι λίγο πιό ανθρώπινη η νοσηλεία. Μου είπαν ότι μάλλον θα κάνω Πάσχα σπίτι μου. Κι' αυτό μετά από φασαρία που έκανα σήμερα, επειδή θεωρούσαν πως είναι καλό να μην με στεναχωρούν και δεν μου έλεγαν τα δυσάρεστα, παρά μόνο μισόλογα. Κι' ακόμα δεν ξέρω αν έχω πάθει κάποια βλάβη, όλο να δούμε τα αποτελέσματα λένε. Τους εξήγησα ότι είναι χειρότερο να μην ξέρω τι γίνεται και ότι στο τέλος θα μου το πάνε το ζάχαρο χίλια.
Ναι οκ κόβω φλέβα απόψε (που να την βρω όμως η δόλια που μου τις έχουν σπάσει όλες). Κοιμόμουν όλη μέρα γιά να μην αισθάνομαι και τώρα θα μείνω άγρυπνη να χτυπιέμαι.
Δίπλα μου είναι μία πανέμορφη γυναίκα με καρκίνο που της έχουν πέσει τα μαλλιά. Σκατά. Ντρέπομαι που κλαίω.
Σ' ευχαριστώ Βίκυ γιά το τραγούδι και το λουλούδι. Με συγκίνησες πολύ.
3 σχόλια:
Πολύ ωραίοοοο.
Χμ.. κάποια χρειάζεται πολύ γκλίττερ..
Κουράγιο Σίστα Χάττι, σ'αγαπώ και σε περιμένω όπως πολλοί πολλοί ακόμα, μην το ξεχνάς αυτό.
xx
Εβινάκι μου θα βγείς κοπέλα μου
ελα λίγο κουράγιο ακόμη...
http://www.youtube.com/watch?v=npcOEdPD2fw
Χαρισμένο!
Φιλί κι αγκαλιά μεγάλη.
Δημοσίευση σχολίου