οι κάλλες του Ευαγγελισμού

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω κάποιο λουλούδι. Ολα τα αγαπώ εξίσου, αλλά η κάλλα είναι συνδεδεμένη με τα παιδικά μου χρόνια. Είχε στον κήπο της πολυκατοικίας ένα παρτέρι με εκατοντάδες πανέμορφες κάλλες. Μιά δυό φορές έκοψα γιά να τις μελετήσω και γέμισα τύψεις. Τις κοιτούσα νεκρές στα παιδικά μου χεράκια και αισθανόμουν πως είχα διαπράξει τρομερή ιεροσυλία. Και δεν έκοψα ποτέ ξανά. Kαι όλο εκεί γύρω από αυτό το παρτέρι περιφερόμουν μαγεμένη. Καθόμουν σε κάτι σκαλάκια που είχε απέναντι και χανόμουν σ' αυτήν την υπέροχη αίσθηση αγάπης.
Την μέρα που ξυλώσανε το παρτέρι κόντεψα να μείνω. Γύρισα από το σχολείο και βρήκα τα χαλάσματα και τις κάλλες ξεριζωμένες. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Και βέβαια σπάραξα στο κλάμα. Μου είπαν πως έπρεπε να τις βγάλουν γιατί δημιουργούσαν προβλήματα με τις ρίζες τους. Και ήμουν απαρηγόρητη γιά πολύ καιρό. Πως μπόρεσαν και σκότωσαν τόση ομορφιά; Μα καλά, οι μεγάλοι δεν έχουν ψυχή; Εγώ δεν θα γίνω ποτέ σαν αυτούς.
Ψάχνω να βρω τι συμβολίζουν και βρίσκω πως είναι σύμβολο μετάβασης και ανάπτυξης. Οκ αυτό δεν είναι διόλου κακό. Διαβάζω επίσης ότι αντανακλούν την ομορφιά και την υπερηφάνεια που αποκτήθηκε από την κοινή σοφία στην πάροδο του χρόνου. Μακάρι να βάλω μυαλό και να μην επαναλάβω τα ίδια λάθη.
Αυτές τις κάλλες τις φωτογράφισα την μέρα του Ευαγγελισμού που έπαθα το διαβητικό σοκ. Βαριόμουν να πάω στο κάλεσμα της φίλης της μαμάς μου. Και σε καμία περίπτωση δεν θα πήγαινα. Αλλά σκέφτηκα πως άνοιξη είναι, όλο και κάποιο λουλούδι θα βρω να φωτογραφίσω στον κήπο της. Θυμήθηκα και τις κάλλες της. Λες να είναι ανθισμένες; αναρωτήθηκα. Και ήταν.