η τέως κλειδοκράτωρ

Μέχρι τα 24 που έμεινα μόνη μου είχα ρεκόρ και συναγωνισμό με την μάνα μου. Ποιά ξεχνάει ή χάνει πιό συχνά τα κλειδιά της. Μέχρι που ξαφνικά άλλαξα. Εγινα υπεύθυνη!
Κι'είχα φτάσει κάποια στιγμή να έχω μιά τριανταριά κλειδιά στο πορτκλέ μου, τρία πορτκλέ γιά την ακρίβεια, όλα μαζί πιασμένα γιατί σιγά μην έφτανε ένα. Και μ’ άρεσε αυτή η αίσθηση δύναμης και υπευθυνότητας. Κάποια κλειδιά είχαν ένα ιδιαίτερο βάρος γιά μένα, όπως το κλειδί του εργοστασίου ή το κλειδί από το χρημοτοκιβώτιο. Ασε δε που εγώ που ξέχναγα μέχρι και την τσάντα μου, τα κλειδιά μου είχαν γίνει η προέκταση του χεριού μου. Που να ξεχάσεις τέτοιο μπόγο!
Κάποτε μάλιστα από το βάρος στράβωσε εκτός από το κλειδί και η κλειδαριά της μίζας του αυτοκινήτου μου και αναγκάστηκα να την αλλάξω γιατί δεν έπαιρνε μπροστά...
Αυτά δύο δεκαετίες πίσω, ίσως και περισσότερο. Τώρα υπάρχουν ελάχιστα κλειδιά και ακίνητα από αυτά και δεν μ’ ενδιαφέρει ούτε με πονάει πιά εκτός από μερικές στιγμές που με πιάνει το παράπονο. Μετά σκέφτομαι τις ευθύνες και τα άγχη της εποχής εκείνης και αναστενάζω ανακουφισμένη και πολύ ελαφρύτερη.
Ηταν ωραία να είμαι πλούσια, να ξοδεύω χωρίς να σκέφτομαι, ν' αγοράζω όμορφα ρούχα, να ταξιδεύω. Αλλά όλα αυτά είχαν ένα κόστος άγχους που δεν ξέρω αν θα ήθελα να το ξαναβιώσω. Προτιμώ έτσι, όσα λιγότερα έχεις, τόσο λιγότερο ανησυχείς μην τα χάσεις. Και συνήθισα.
Τα κλειδιά που κληρονόμησα χάθηκαν, αντίθετα αυτά της αυτογνωσίας που απέκτησα μόνη μου ήταν πιό πολύτιμα τελικά. Βλέπω γύρω μου όλους τους φίλους, γνωστούς, συγγενείς που χρωστάνε σε κάρτες και τράπεζες και θα ήθελα να τους πω πως δεν είναι το τέλος του κόσμου. Αλλά ξέρω πως δεν μπορούν να το δουν αυτή τη στιγμή.
Αφορμή γι'αυτό το ποστ ήταν ένας συμπαθέστατος μαγαζάτορας. Πάντα χάζευα τα καλόγουστα πράγματα που είχε στο μαγαζί του, κάποιες φορές αγόραζα κάτι, πάντα είχε κι' άλλους πελάτες το μαγαζί, δεν είχαμε μιλήσει ποτέ. Και ξαφνικά πριν λίγες μέρες μπήκα να πάρω ένα δωράκι και πιάσαμε την κουβέντα. Πρώτη φορά είδα το μαγαζί με τα υπέροχα πράγματα τόσο άδειο. Στεναχωρήθηκα. Μόλιστα στο μυαλό μου αυτόματα διπλασίασα το ποσό που είχα σκοπό να ξοδέψω. Εψαχνα οπωσδήποτε να βρω κάτι ν'αγοράσω. Είναι κρίμα να κλείσει, σκεφτόμουν. Εχουν κλείσει τόσα μαγαζιά στο Φάληρο, όπως παντού. Εχουν κλείσει μέχρι και τα τρία ζαχαροπλαστεία της πλατείας, ανάμεσα σ' αυτά και ο Παχός. Ο Παχός!
Περιφερόμουν ανάμεσα στα όμορφα αντικείμενα και δεν ξέρω πως, πιάσαμε την κουβέντα. Και ξεδιπλώθηκαν οι ζωές μας μέσα σε ένα μισάωρο. Και μου μίλησε γιά την κόρη του, γιά τους φόβους του, γιά τα χρέη του και με ρώταγε συνέχεια.
"Πες μου πως φτάσαμε ως εδώ χωρίς να το καταλάβουμε;"
"Lifestyle, τα θέλαμε όλα κι'ακόμα περισσότερα".
Μετά του είπα πως έχω μπλογκ (δεν ξέρει ποιό) και μου ζήτησε να γράψω την ζωή μου. Δεν μπορώ του είπα, με πονάει ακόμα.
"Γράφτα να μάθουμε κι' εμείς πως θα ζήσουμε χωρίς όλα αυτά" ήταν η τελευταία κουβέντα του.
"Μα ποτέ δεν τα είχαμε ανάγκη" του είπα και τον αποχαιρέτισα γιατί μπήκε πελάτης και είχα ήδη αργήσει. Ανταλλάξαμε τις εμπειρίες μας και τις ζωές μας αλλά όχι τα ονόματα μας. Γειά σου φίλε! Να είσαι πάντα καλά! Και όλα θα πάνε καλά, θα δεις.