Θυμάμαι την πρώτη φορά που τις αντίκρυσα. Παραμιλούσα! Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιο μέρος, έλεγα, σαν παραμύθι! Κι' ευχήθηκα μιά μέρα να ζήσω εκεί. Η ευχή μου πραγματοποιήθηκε τελικά. Εφυγα γιά καθαρά πρακτικούς λόγους, πολλές ώρες εργασίας, η διαδρομή ανέβα κατέβα στο βουνό μέσα στην νύχτα μ' αυτήν την κούραση ήταν ένα φορτίο αβάσταχτο. Και κάθε τρεις και λίγο να και μιά γιορτή, να οι μουσικές, να μην μπορείς να κλείσεις μάτι. Και μετά ήρθε το τριήμερο πανηγύρι. Ε αυτό δεν το άντεξα! Επειδή το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά κι' εμείς μέναμε ψηλά, νόμιζα πως τα νταούλια έπαιζαν μέσα στο υπνοδωμάτιο. Την ίδια μέρα άρχισα να ψάχνω σπίτι.
Ομως τις λατρεύω τις Λεύκες. Ανάταση ψυχής!
1 σχόλια:
Και εμένα μου είχαν αρέσει οι Λεύκες. Θα μου μείνει αξέχαστο ένα ελληνικό καφεδάκι με γλυκό κουταλιού που πήραμε σε ένα καφενεδάκι στην πλατεία κάποιο απόγευμα φθινοπώρου.
Δημοσίευση σχολίου