...............

Με πήρε σήμερα η Ε και μου είπε ότι την κακομεταχειρίστηκε ο αδελφός της κι' ότι μάλιστα χρησιμοποίησε βία. Δεν την χτύπησε αλλά την φώναζε πουτάνα (χωρίς λόγο απλά γιά να την πληγώσει) και ότι την πέταξε πάνω σε μιά πόρτα και την τράνταζε μέχρι που έσπασε η τζαμαρία. Κι' όσο διαρκούσε η αφήγηση είχαν γεμίσει τα μάτια μου δάκρυα. Την Ε την κακομεταχειρίζεται ο άντρας της, η κόρη της και ο αδελφός της. Και μετά όλα καλά και έλα μωρέ δεν τρέχει τίποτα. Κι' εκείνη πρέπει να ανέχεται, να συγχωρεί, να ξεχνάει. Ξεχνάς άραγε;
Οχι δεν ξεχνάς γιατί οι κακοποιητικές συμπεριφορές θα επαναλαμβάνονται μέχρι ... να κοπούν τα δεσμά ίσως.
Κάνε υπομονή, της λέω, και θα σε πάρω μιά μέρα και θα φύγουμε να πάμε να ζήσουμε σ' ένα νησί. Μοιάζει τελικά η ζωή να είναι μόνο υπομονή και μιά ατέλειωτη αναμονή ενός καλύτερου μέλλοντος που δεν θα έρθει ποτέ.
Να φύγω, να πάω κάπου που τίποτα και κανείς δεν θα μπορεί να με πληγώσει.
Τα χρόνια περνάνε, γερνάω κι' αντί να σκληραίνω γίνομαι όλο και πιό ευαίσθητη. Αηδία!
Εχω να μιλήσω στην μάνα μου πάνω από μήνα. Και δεν νοιώθω τίποτα γιά εκείνη. Και νοιώθω δέος που το λέω αλλά νομίζω πως δεν θέλω να την ξαναδώ. Νομίζω πως δεν θα μπορέσω να την συγχωρήσω αυτή την φορά. Νομίζω πως έφτασα στα όρια μου.
Με παίρνει ο αδελφός μου που και που να με γεμίσει ενοχές. Οτι δεν είναι καλά η μαμά, ότι έβαλε γύψο, ότι το χέρι της δεν διορθώνεται, ότι πονάει και άλλα διάφορα τα οποία μου είναι εντελώς αδιάφορα. Και του το είπα γιατί ξέρω ότι θα της το πει. Και αν εκείνη τον χρησιμοποιεί γιά πιόνι το ίδιο μπορώ να κάνω κι' εγώ και να στείλω τα μηνύματα που θέλω να λάβει. Αλλά τα σιχαίνομαι όλα αυτά. Εδώ και χρόνια έχω επιλέξει το ποιά θέλω να είμαι. Και δεν θέλω να λαμβάνω μέρος σε ηλίθια παιχνίδια εγωισμού κι'εξουσίας.
Δεν θέλω κανέναν. Δεν θέλω να έχω οικογένεια τελικά. Φτάνει. Αν τα οικονομικά μου ήταν καλά και δεν φοβόμουν το μέλλον, θα σηκωνόμουν και θα έφευγα και θα έριχνα μαύρη πέτρα πίσω μου.