το κεντρί

Η γαλήνη απουσίαζε από την παραλία σήμερα

Κυριακή οικογένειες παιδάκια φασαρία

δύο μικροί Βίκινγκς πέταγαν λασποκεφτέδες

και στις διπλανές ξαπλώστρες το γνώριμο ζευγαράκι

στην ίδια ομπρέλλα που της έκανε χθες πρόταση γάμου

το γιόρτασαν με λουκουμάδες το βράδυ στο μπαράκι.

Κοίταζα τον πιό ζωηρό ουρανό που έχω δει

καθαρά που είναι τα χρώματα του Σεπτεμβρίου

όχι εκείνα τα θολά του δυνατού ήλιου

ούτε τα γκρίζα του χειμώνα

αληθινά χρώματα

διαύγεια.

Είχα ξεχάσει την πετσέτα μου

σπάστηκα

η άβολη αίσθηση του πλαστικού της ξαπλώστρας

σιχαίνομαι τα πλαστικά όπως κάθε τι ψεύτικο

κυνήγησα το καλοκαίρι ως εδώ

τίποτα δεν θα μου χαλούσε την διάθεση.

Στο βιβλίο που διάβαζα μιά γυναίκα περιγράφει

την ντροπή γιά τα συναισθήματα της

την αμηχανία

τους φόβους

τον πόνο

την απόφαση της.

Την καρδιά της ξερίζωσε νοερά

την περιεργάστηκε

έτσι ακριβώς το είχα φανταστεί κι' εγώ

μόνο που εγώ χρησιμοποίησα την λέξη ψυχή.

Η καρδιά είναι απλά ένα όργανο.

(Ισως και η ψυχή και είναι απλά αόρατη)

Μετά έτσι απλά την ξεφορτώθηκε.

Λύτρωση, τώρα δεν θα ένοιωθε τίποτα πιά.

Υστερα μιά σφήκα με τσίμπησε

δύο φορές

γνώριμο βρήκα τον πόνο.

Η σφήκα έπεσε ζαλισμένη στην άμμο

αυθόρμητα μου ήρθε να την σκοτώσω με την ροζ σαγιονάρα μου

αλλά τότε θα γινόμουν σαν εκείνη.

Ξάπλωσα μπρούμυτα κι' έκρυψα το πρόσωπο μου.

Κοιμάσαι; με ρώτησε η Λένα μετά από λίγο.

Της έγνεψα καταφατικά.