ένα μικρούλι αχ

Οπου και να κοιτάξει κανείς γεμάτος γατιά ο τόπος. Μιά βδομάδα τώρα ταίζουμε, και όχι μόνο εμείς ευτυχώς. Με την Ειρήνη αρχίσαμε θεραπείες στα γατιά της γειτονιάς. Πήγαμε σήμερα και αγοράσαμε vibramycin σιρόπι γιατί πολλά έχουν ρινοτραχιλίτιδα και κολλύριο tobrex γιά τα ματάκια τους. Κατάφερα να πιάσω κι'αυτό το πιτσιρίκι που δυό μέρες προσπαθούσα να το ταίσω και δεν μπορούσα να το πιάσω. Ηταν όμως πλέον τόσο αδύναμο που σήμερα κάθισε. Μόλις το ακούμπησα στο στήθος μου ηρέμησε. Είναι το πιό μικρό γατάκι που έχω δει ποτέ μου, ένα κοκκαλάκι είναι. Το πήραμε πάνω στο σπίτι, το βάλαμε σ' ένα κουτάκι και προσπαθούμε.

Πίστευα πως είναι ξεγραμμένο αφού δεν έτρωγε. Ημουνα προετοιμασμένη να το βρω ψόφιο σήμερα ή αύριο. Κατάφερα και του έδωσα γάλα με αντιβίωση. Μου φαίνεται πως ίσως υπάρχει ελπίδα πλέον. Κι' εγώ άρχισα ήδη και δένομαι. Και ν' αναρωτιέμαι. Τι θ' απογίνει όταν θα φύγω; Πως θα το αποχωριστώ;