γατάκια

Αυτό που κυριάρχησε σ' αυτές τις διακοπές ήταν οι γάτες τελικά. Χαρά από την μία γιατί τελικά καταφέραμε και σώσαμε όλα τα άρρωστα μωρά, τα παχύναμε και ελπίζω ότι θα καταφέρουν να βγάλουν τον χειμώνα. Μου είπε η Ειρήνη χθες ότι όλα είναι μιά χαρά. Και οι μάνες επίσης. Και ο αρραβωνιαστικός της Λένας που είχε γρατζουνιστεί σε κάποιον καυγά. Η Λένα κάθισε μιά βδομάδα μόνο, μέχρι την μέρα που έφυγα ο γάτος την περίμενε έξω από το παράθυρο της.

Απελπισία σε πιάνει στην Σύρο με τόσα γατιά. Τα περισσότερα βέβαια είναι καλοθρεμένα αλλά γίνεται να μην αναρωτηθεί κανείς τι γίνεται τον χειμώνα;

Αυτό το μωρό το έφερε η Ειρήνη το ίδιο βράδυ που χάσαμε το άλλο. Φρίκαρα όταν το είδα. Ηταν ακόμα με τον ομφάλιο λώρο, η γάτα που το γέννησε το είχε παρατήσει και δεν το δεχόταν με τίποτα. Δεν είχε καμία ελπίδα αλλά έζησε δυόμιση μέρες. Ευτυχώς αυτό δεν το είδα, ξεψύχισε όταν έλειπα, το πήρε το Ειρηνάκι και πήγε το έθαψε γιά να μην το δω.

Θαυμάζω αφάνταστα όσους μπορούν και αντέχουν το ψυχικό φορτίο της φροντίδας αδέσποτων ζώων. Εγώ δεν το έχω. Εχω μεγαλώσει στρατούς από γατιά, δεν αντέχω άλλες απώλειες πιά. Μακάρι να μην ξαναγαπήσω πιά, τίποτα και κανέναν. Γίνεται;

Εδώ και καιρό σκέφτομαι ότι δεν έχω κανένα κίνητρο γιά να ζω. Στην Σύρο συνειδητοποίησα ότι αυτό που θα ήθελα τελικά θα ήταν να είχα την οικονομική δυνατότητα να μπορούσα να φροντίζω γατιά. Τροφή, στοργή, ασφάλεια.