
Πετούσα φλούδες μανταρίνι στους βράχους.
-Γιατί τα πετάς;
-Δεν τα πετάω, τα επιστρέφω.
-Θα μαζευτούν ποντίκια.
-Ε και; Πλασματάκια κι' αυτά, έχουν ψυχή.
Αυτά τα λίγα
έστω αυτά τα λίγα
πάντα υπάρχει κάποιος που έχει ανάγκη.
The art of giving
is the art of living.
Φοβάμαι την μέρα που θα έχω χάσει αυτή την ιδιότητα.
Πως θα είναι η ζωή μετά;
4 σχόλια:
Δεν προκειται να την χασεις και το ξερεις!
Σίγουρα θα είναι χάλια!
Γι αυτό τάιζε...:))
Περπατώντας το πρωί ψηλά στον Υμηττό βλέπω απέναντι τον τόπο σου και σκέφτομαι σ΄αυτό το μέρος είναι η φίλη μου η Ελληνίδα
και σου στέλνω χάδι νοερό στα όμορφα μαλλιά σου...
Τι όμορφα σχόλια! Καλησπέρες!
φιλιά
Δημοσίευση σχολίου