Dal Buco Della Serratura

Επειδή όταν μ' αγγίζεις δεν μπορώ παρά να σου πω την αλήθεια.

Επειδή ήθελα να σου δωρίσω κάτι όμορφο.

Επειδή δεν αξίζεις κάτι λιγότερο

Γιά τα γενέθλια σου

ήθελα να σου δωρίσω κάτι δικό μου

μιά ματιά

χρυσές στιγμές

ένα θεικό απόγευμα στην Ρώμη που λατρεύω.

Ακου λοιπόν

στον λόφο του Αβεντίνο

υπάρχει το στόμα της αλήθειας

(αν και προς στιγμήν φοβήθηκα μην με δαγκώσει)

έβαλα κάποτε το χέρι μου μέσα

βλέπεις, προσπαθώ πάντα να λέω την αλήθεια

άσχετα αν την διακρίνουν οι άλλοι.

Και λίγο πιό ψηλά στον κήπο με τις πορτοκαλιές

υπάρχει η πλατεία των ιπποτών της Μάλτας

και μιά πόρτα πάντα κλειστή

και όλα η πλατεία, ο κήπος και η πόρτα

σχεδιάστηκαν γιά να μπορείς να βλέπεις

μέσα από την κλειδαρότρυπα όλη την Ρώμη

τον τρούλο του Αγίου Πέτρου συγκεκριμένα

αλλά στην ουσία εκείνος περιέχει όλη την πόλη

έτσι δεν είναι;

Ετσι κι' εσύ γιά μένα περιέχεις όλη την ποίηση

κι' αν ποτέ ξαναγράψω σε σένα θ' απευθύνομαι

αλλά να είναι που δεν ξέρω

αν μιά πόρτα να κτίσω χρειάζεται

ή στο μυαλό μου ν' αφήσω να περιστρέφονται

ασύνδετες λέξεις και ιδέες.

Ισως την ποίηση δεν χρειάζεται να την γράφεις

αλλά να την ζεις

να την νοιώθεις έστω και να είναι αρκετό

να μην είσαι ο ποιητής

αλλά το ποιήμα.

Σε έβλεπα που μιλούσες

-ν'ακτινοβολείς-

τόσο οικείος

-σε έχω διαβάσει-

σ'έχω κοιτάξει κατάματα ως το βάθος

και μου ερχόταν να κλάψω.

Τόση ομορφιά δεν την αντέχω

κι' εσύ σίγουρα δεν αντέχεις τόσο συναίσθημα.

Ομως σ'αγαπώ πολύ και θέλω να το ξέρεις.

Ηταν ένας φαντασμαγορικός ρόδινος ουρανός όταν είδα την Ρώμη

και ξέρω πως δεν σ' αρέσουν τα επίθετα αλλά

δεν ήταν ένα συνηθισμένο απόγευμα

και δεν ήταν ένας απλός ουρανός

-επειδή τόση τελειότητα ήταν εξωπραγματική-

μέσα από μιά κλειδαρότρυπα γιά λίγα δευτερόλεπτα

όλος ο κόσμος.

Οσο ζω ποτέ δεν θα ξεχάσω την θέα.-

---

Καιρός να βγει στο φως κι' αυτό το ποιήμα.