Ησουν γιά μένα το παράδειγμα προς αποφυγήν, της είπα. Επειδή αγαπούσε (ήταν αγάπη αυτό άραγε;) τρελλά τον πρώτο της κι' έτρεχε από πίσω του ότι κι' αν της έκανε. Αρεσκόταν να την χρησιμοποιεί γιά να κάνει τον σπουδαίο στην παρέα, να την ταπεινώνει σε κάθε ευκαιρία. Κι' εκείνη έτρεχε πίσω του σαν το σκυλί ή σαν το σκατό στο παπούτσι. Επιανε φιλίες με τους φίλους του και τις άλλες γκόμενες που κατά καιρούς έβγαινε εκείνος, τίποτα δεν της ξέφευγε, δορυφόρος. Ολη της η ζωή, όλες της οι ενέργειες είχαν να κάνουν μ' εκείνον.
Δεν ξέρω αν του ήταν τελείως αδιάφορη γιατί που και που της πέταγε κάποια ψιχουλάκια τρυφερότητας, τόσο ώστε να συντηρείται η νοσηρή αυτή κατάσταση που έτρεφε τον ναρκισσισμό του. Μέχρι που έμεινε έγκυος και την ρώτησε αν είναι δικό του το παιδί. Οι μόνοι που στάθηκαν δίπλα της ήταν οι γονείς της και χρειάστηκε να γίνει χειρουργείο γιατί η εγκυμοσύνη ήταν προχωρημένη. Και ήταν τόσος ο πόνος της ψυχής της που επιτέλους το πήρε απόφαση.
Μετά απ' αυτό γνώρισε έναν πανέμορφο, μορφωμένο άντρα με τις ιδανικές συνθήκες, ήτοι με καλή δουλειά και ωραίο αυτοκίνητο και τον παντρεύτηκε παρά το νεαρό της ηλικίας της. Η αλήθεια είναι ότι της φερόταν καλά και είχε κάτι από Αρλεκιν. Δεν ξέρω αν πραγματικά τον ερωτεύτηκε γιατί στην πραγματικότητα ποτέ δεν ξεπέρασε τον άλλον. Ο γάμος ήταν η διέξοδος. Και αδιέξοδος φυσικά.
"Τι κρίμα που δεν κράτησες το παιδί μας" της είπε.
Και να' μαι λοιπόν να παρακολουθώ μετά από τόσα χρόνια μιά ακόμα συνάντηση με την πρώτη αγάπη της. Πρόσεχε, της είπα, γιατί σε βάζει στο τριπάκι και θα πνιγείς πάλι στο συναίσθημα. Πρόσεχε μην κάνεις πάλι τα ίδια λάθη. Να έχεις αξιοπρέπεια αυτή τη φορά γιατί την αγάπη την θεωρούσε αδυναμία, ποτέ δεν την εκτίμησε.
Κι' ενώ της τα έλεγα ένοιωθα μέσα μου ένα σκίρτιμα. Γιατί είναι ρομαντικό όλο αυτό. Αν έχω όμως άδικο; Αν η αδυναμία της αγάπης είναι τελικά η δύναμη της και απλά δεν μπορούμε να την διαχειριστούμε; Και στο κάτω κάτω ή αγάπη ή εγωισμός, γιατί και τα δύο δεν συμβαδίζουν. Και στο κάτω κάτω είναι ενήλικοι πλέον(παίζεται αυτό).
Και με ποιό δικαίωμα λέμε στους άλλους τι πρέπει να κάνουν; Δεν θα ήθελα να πληγωθεί ξανά, επειδή κιόλας περνάει πολύ δύσκολα και υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα στην ζωή της, αλλά από την άλλη μήπως ο πόνος είναι απαραίτητο συστατικό της ζωής;
Τα έχει κάνει σκατά στην ζωή της, και δεν μιλώ γιά τα αισθηματικά που αυτή την στιγμή είναι ελάσσονος σημασίας. Μιλούσαμε χθες και κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι σήκωσα τον τόνο της φωνής μου. Κι' αισθάνομαι άσχημα έκτοτε. Με ποιό δικαίωμα επεμβαίνω στην ζωή μιάς άλλης; Με ποιό δικαίωμα την κρίνω με τα δικά μου μέτρα και σταθμά; Και το κυριώτερο: Είναι τελικά αγάπη ή εξουσία; Γιατί θυμώνουμε όταν οι άλλοι δεν κάνουν αυτό που τους προτείνουμε; Κι' εγώ θυμώνω, έξαλλη γίνομαι πιά όταν επεμβαίνουν στην ζωή μου. Εν προκειμένω της έλεγα ότι δεν θα ωριμάσει ποτέ. Με ποιό δικαίωμα την πληγώνω την στιγμή που μου εμπιστεύεται τα πάντα και είναι στα χέρια μου απροστάτευτη ψυχή ανοιχτή; Και στο κάτω κάτω, ωρίμασα εγώ ποτέ γιά να περιμένω από εκείνην το ίδιο;
Και είμαι τρομερά προβληματισμένη έκτοτε. Από την μία σκέφτομαι ότι χαλάω χρόνο και φαιά ουσία προσπαθώντας να την στηρίζω σε καθημερινή βάση και από την άλλη η οδυνηρή διαπίστωση ότι ξεδιπλώνοντας την ζωή της βλέπω το είδωλο μου στον καθρέφτη και δεν είμαι σίγουρη αν το αντέχω. Οι ζωές μας δεν είχαν κάτι κοινό και σε γενικές γραμμές ούτε και οι χαρακτήρες μας, όμως αρκετά λάθη και ελαττώματα είναι κοινά. Κι' ίσως δεν είμαι κι' εγώ σε φάση αυτοκριτικής.
Ουφ δεν ξέρω, είμαι μπερδεμένη. Συγχώρεσε με. Είναι πολύ έντονα τα συναισθήματα που πρέπει να διαχειριστούμε, τα δικά σου, τα δικά μου, έχουν μπερδευτεί πλέον. Προσπαθώ να ξεχωρίσω τα δικά μου και δεν γίνεται. Συγχώρεσε με. Γιατί κι' εγώ τελικά δεν ξέρω τι μου γίνεται. Και φοβάμαι. Γιά σένα, γιά μένα. Και βλέπω και ένα όνειρο τελευταία. Οτι είναι βράδυ και είναι θεοσκότεινα και είμαι σ' έναν μώλο και προσπαθώ να μπω σε μιά βάρκα, και τείνω το χέρι μου να την πιάσω, κι' εκείνη μετά απομακρύνεται και το χέρι μου γλυστράει, και μένω μετέωρη πάνω από το νερό. Κι' εκεί ξυπνάω και μένω με την αγωνία αν θα πέσω στην θάλασσα.
Ηλίθιο, αν σκεφτεί κανείς πόσο καλά κολυμπάω.
5 σχόλια:
πολύ αληθινό αυτό το κείμενο
"έκοψα" φιλίες παιδικές γιατί η κριτική που μου γινόταν ήταν μονίμως επικριτική
δεν βοηθούσε\αντίθετα
πρόσθετε στα ήδη υπάρχοντα προβλήματα και αδυναμίες μου μια προσθετη ενοχή για το ποιόν μου το οποίο χίλιες ψυχαναλήσεις να κανει κανείς,δεν αλλάζει λέει η ... σοτ βιβλίο της "Παλιάτσος και άνιμα"
κι ακόμη, εκατό χρόνια να μείνω στα σχολεία, νομίζω πως κάθε φορά θα προκύπτει ένα θέμα που δεν θα μπορώ να χειριστώ σωστα όσο κι αν το σπουδάζω με την ευρύτερη έννοια, την έννοια του ψάχνω, μελετώ, προσέχω, προσπαθώ, συναισθάνομαι
το πράγμα ειναι πολύπλοκο και δύσκολο
τουλάχιστον όμως ας μην είμαι-είμαστε επικριτικοί
εξαιρετικό στην αλήθεια του
καλό ξημέρωμα
Είναι τόσο δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις! Προσπαθώ να βάζω τον εαυτό μου στην θέση των άλλων αλλά δεν είναι πάντα εφικτό.
Γλυκιά μου,
Ίσως είναι σοφό από εδώ και πέρα να σε κρατάω λίγο πιό μακριά από την καθημερινότητα μου :)
Έπρεπε να το φανταστώ πως τόσο ευαίσθητη που είσαι θα την έβαζες μέσα σου, αλλά από την άλλη είσαι από τους λίγους ανθρώπους από το παρελθόν μου που μπορώ να μοιραστώ τόσα πολλά και δεν μου είναι εύκολο οταν μιλάμε να οριοθετώ τα λόγια μου.
Μην ζητάς συγγνώμη, γιατί όπως σου είπα μπορεί να σε ακούω προσεκτικά αλλά τα πάντα διυλίζονται μέσα μου και δυστυχώς ή ευτυχώς το τελικό απόσταγμα βγαίνει από τον χαρακτήρα μου.
Το μόνο σίγουρο είναι πως όσο μπορώ να νοιώθω δεν με νοιάζει αν θα πέφτω ή θα σηκώνομαι γιατί αυτό μου επιβεβαιώνει ότι είμαι ζωντανή!
Τρέμω μονάχα την στιγμή που θα γίνω "άνετα αδιάφορη" και θα μου φαίνονται όλα ίδια!
Μπορεί να έζησα μία ζωή με λάθη που είμαι σίγουρη ότι θα συνεχίσω να κάνω γιατί είναι στο κάρμα μου αλλά κατά βάθος ξέρεις κάτι φιλενάδα; Μου αρέσω όπως είμαι και ακόμα κι αν φτάσω στο τίποτα ή το καθόλου τουλάχιστον θα έχω τις πλούσιες αναμνήσεις μου κι ένα ζευγάρι Prada για να πορεύομαι με στύλ.
Σε αγαπώ
Χα δεν έχω κάτι άλλο να πω! Νομίζω πως αρκετά σε "μάλωσα" τελευταία! Επειδή νοιάζομαι και σ' αγαπώ. Και νομίζω πως σου χρωστούσα μιά συγνώμη.
Τα λόγια είναι περιττά γι αυτό το κείμενο, και έχεις δίκιο η οδύνη και ο πόνος είναι το τίμημα της ζωής όλοι θα το νιώσουμε ή θα το δούμε μπροστά μας.
Για τις ανθρώπινες σχέσεις ένα είναι το καλό πως υπάρχουμε για τους άλλους όταν αυτοί είναι ευτυχισμένοι άρα τότε μόνον και εμείς.
Δεν λέω άλλα τα είπες μόνη σου...και δεν μπορώ να κρίνω και πολλά είμαι πολύ μικρός και δεν έχω πολλές εμπειρίες αν και πέρασα αρκετά...
Δημοσίευση σχολίου