Ανω Σύρος

Η Λένα ξεροψηνόταν στην ξαπλώστρα. Η Ειρήνη δούλευε το απόγευμα και έπρεπε να ξεκουραστεί. Κι' εγώ είπα να πάρω τους δρόμους μόνη μου να το ευχαριστηθώ. Ζήτησα από την Ειρήνη να με αφήσει στην Ανω Σύρο και θα κατέβαινα με τα πόδια. Δεν ήξερα, δεν ρώταγα, ήτο αρκετά επίπονο τελικά και όπως απεδείχθη η κάθοδος μπορεί να είναι εξίσου κουραστική, κυρίως αν δεν πάρεις τον σύντομο δρόμο. Αν το ήξερα δηλαδή, μάλλον θα είχα βρει έναν βράχο να πηδήξω και να το γλύτωνα λέμε! Ασε που πόναγαν τα γονατάκια μου βδομάδες μετά αφού πήγα ακόμα δύο φορές.
Με συνεπήρε η γλύκα της, οι εκκλησιές της,τα υπέροχα σπίτια στα χρώματα της γης, η ησυχία στα δαιδαλώδη δρομάκια (ή μήπως θα έπρεπε να πω σκαλάκια). Είναι εντελώς διαφορετική το καλοκαίρι μου είπαν. Περασμένα τα μέσα του Σεπτεμβρίου οι επισκέπτες ήταν σχεδόν ανύπαρκτοι. Ετσι όπως ακριβώς μου αρέσει. Τα συναισθήματα ήταν έντονα, μα νομίζω το πιό έντονο ήταν ο σεβασμός. Κι' ενοχλήθηκα αφάνταστα όταν έφτασα ψηλά στην εκκλησία του Αη Γιώργη που είναι και η καθολική επισκοπή και βρήκα ένα γκρουπάκι Ελλήνων κάφρων τουριστών να διαφωνούν έντονα γιά θρησκευτικά ζητήματα. Μου φαίνεται αδιανόητο να μαλώνουμε το 2010 γιά το αν υπάρχει ή όχι Θεός, πόσο μάλλον γιά το ποιά είναι η ορθή πίστη. Δεν είμαι Καθολική, δεν είμαι Ορθόδοξη, δεν ξέρω καν αν πιστεύω αλλά σέβομαι τα πιστεύω των άλλων. Και στο κάτω κάτω γιατί πρέπει πάντα να ψάχνουμε αυτά που μας χωρίζουν και όχι αυτά που μας ενώνουν. Εν προκειμένω η αγάπη. Αυτό δεν είναι το ζητούμενο (πιστών και άπιστων) όλων μας;
Αυτά και άλλα πολλά σκεφτόμουν εκείνο το υπέροχο πρωινό στην Ανω Σύρο. Την οποία λάτρεψα.