Εγραφα την άλλη φορά "η οδυνηρή διαπίστωση ότι ξεδιπλώνοντας την ζωή της βλέπω το είδωλο μου στον καθρέφτη και δεν είμαι σίγουρη αν το αντέχω. Οι ζωές μας δεν είχαν κάτι κοινό και σε γενικές γραμμές ούτε και οι χαρακτήρες μας, όμως αρκετά λάθη και ελαττώματα είναι κοινά. Κι' ίσως δεν είμαι κι' εγώ σε φάση αυτοκριτικής."
Και το πρόβλημα έγκειται σ' αυτήν την διαπίστωση. Τώρα που είδα ξανά τα ελαττώματα που γνωρίζω αλλά έχω επιλέξει να παραβλέπω, πως θ' αγαπήσω ξανά τον εαυτό μου; Κι' αν μη τι άλλο αυτή η γαμημένη ερώτηση που τελικά κλείνει όλες μας τις συζητήσεις. Γιατί ερχόμαστε εδώ αν όχι γιά να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι;
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου