Μιά ζωή υπήρξα υποχωρητική σ' αυτούς που αγαπούσα. Και τι κέρδισα; Γιατί να αισθάνομαι άσχημα όταν ανταποδίδω; Γιατί να έχω τύψεις όταν κάνω αυτό που θέλω; Οι άλλοι το κάνουν μιά χαρά. Γιατί πρέπει να είμαι καλή και υπεράνω; Αυτή η γαμημένη συμπόνια μ'έφαγε και όλοι μ' εκμεταλλεύονται τελικά. Ρουφάνε ρουφάνε ρουφάνε και τον αχόρταγο έχουν. Αει σιχτίρι!
Πάντως τελικά ο αγαπημένος Φράνκυ έχει πάντα όλες τις απαντήσεις.
For what is a man? What has he got?
If not himself - Then he has naught.
To say the things he truly feels
And not the words of one who kneels.
The record shows I took the blows
And did it my way.
Yes, it was my way.
Θα το ακούσω εκατό φορές γιατί ξεχνιέμαι.
3 σχόλια:
Προφανώς μιλά η αγανάκτηση και η οργή για κάτι προσωπικό. Ωστόσο, η υποχώρηση σε όσους αγαπάμε, όσο και να μη βλέπουμε την ανταπόκριση που θέλουμε, είναι κάτι φυσιολογικό. Πάλι εκεί θα κυλήσεις, επειδή ακριβώς τους αγαπάς. Και αυτό είναι τόσο όμορφο, τόσο ευχάριστο.
Μιλάω γιά το ποιά ήμουν και γιά τις προσπάθειες που κάνω ν' αλλάξω.
Οσο γιά την αγάπη, το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι περισσότεροι είναι να την θεωρούν δεδομένη.
Επί του τελευταίου συμφωνούμε μέχρι οξείας.
Δημοσίευση σχολίου