Κυριακή, Ιανουάριος 31, 2010

η πανσέληνος, ο ναυτίλος και η φυγή στους τροπικούς



Από έφηβη με θυμάμαι να ζωγραφίζω δύο συγκεκριμένα μοτίβα. Κάτι σαν δρόμους που μπλέκονται και νησάκια με κοκοφοίνικες. Κυρίως το δεύτερο, όποιο λευκό χαρτί έβρισκα το στόλιζα μ' ένα νησί . Αν δεν βαριόμουν ν' ανοίξω το χαρτομάνι που έχω φυλαγμένο, σίγουρα θα έβρισκα μπόλικα νησιά. Και είχα γίνει σπεσιαλίστας στους φοίνικες πλέον.
Τους δρόμους. κάποια στιγμή σταμάτησα να τους σχεδιάζω, πρώτον γιατί ήθελαν πάρα πολύ χρόνο και δεύτερον έπρεπε οπωσδήποτε να έχω πένα γιατί μισώ τα στυλό. Τα νησιά δεν σταμάτησα ποτέ, απλά τα ζωγραφίζω πιά σπάνια. Αλλωστε οι υπολογιστές έχουν αντικαταστήσει πλέον πένες, στυλό, μολύβια, το μόνο που γράφω πλέον είναι κάποια σκέψη μην τυχόν και την ξεχάσω και λίστες γιά το σουπερμάρκετ.

Μιλούσα με την Αννα πριν λίγο καιρό και μου έλεγε ότι από μικρή ζωγράφιζε διάφορα αντικείμενα που έμοιαζαν τρομερά με τους όγκους που της αφαίρεσαν. Ζωγράφιζα την αρρώστεια μου, είπε. Κι' εγώ το ίδιο, της απάντησα. Γιατί και η δική μου με μπερδεμένους δρόμους μοιάζει. Και τώρα ένα βήμα πριν την πέμπτη δεκαετία της ζωής μου, κι' αυτό είναι κάτι που μου κοστίζει αφάνταστα, ακόμα μιά φορά σε τέλμα, πνίγομαι, δεν θέλω να συνεχίσω να ζω έτσι. Η υγεία μου έχει σχετικά βελτιωθεί, αλλά Θα καταφέρω να λύσω, έστω ένα μέρος, από τα υπαρξιακά μου;

Αξίζουμε άραγε τα όνειρα μας; Γιατί δεν τ' ακολουθούμε; Μήπως επειδή δεν θα έχουμε τίποτα να ονειρευόμαστε απ' την στιγμή που θα πραγματοποιηθούν; Μήπως φοβόμαστε την διαπίστωση πως είμαστε ανικανοποίητα όντα; Μήπως είμαι αχάριστη;
Κι' ακόμα μιά φορά βρίσκομαι αντιμέτωπη με το ερώτημα. Ποιοί είμαστε τελικά; Τα όνειρα μας ή η πραγματικότητα;
Μήπως όλα αυτά τα ερωτήματα (γιατί έχω και άλλα τόσα αλλά νυστάζω φρικτά γιατί δεν κοιμήθηκα χθες και κουτουλάω) κρύβουν την πρώτη αλλά και πιό απλή απάντηση.
Μήπως λοιπόν πιστεύουμε πως δεν αξίζουμε τα όνειρα μας;
Μήπως η φυγή στους τροπικούς δεν είναι φυγή και είναι ζωή; Η ζωή που πάντα ονειρευόμουν. Η ζωή που δεν τόλμησα να διεκδικήσω.

Πάω γιά ύπνο μ' αυτές τις νότες. Ετσι ακριβώς, τέλειες γι' αυτό που είναι, κι' όχι γι' αυτό που θα μπορούσαν να είναι.

Σάββατο, Ιανουάριος 30, 2010

Παρασκευή, Ιανουάριος 29, 2010

Πέμπτη, Ιανουάριος 28, 2010

ήρθες πάλι τρελλό καρναβάλι


Κι' εγώ αποφάσισα να ντυθώ τσεκούρι. Την βία την απεχθάνομαι ως γνωστόν, ωστόσο πολύ θα ήθελα να το σήκωνα το ρημάδι και να έσπαγα ότι υπάρχει μέσα στο σπίτι. Δεν χρειάζομαι τίποτα απ' όσα έχω. Κυρίως τις ρίζες μου. Υποψιάζομαι ότι οι αλλαγές μέσα μου θα είναι πολύ μεγάλες μετά από την φάση που περνάω. Τι στην ευχή θα γίνω ιδέα δεν έχω.
Σαν να ξεφλουδίζεις μήλο με τσεκούρι. Θα μείνει τίποτα;

Τετάρτη, Ιανουάριος 27, 2010

τα είπαν άλλοι καλύτερα.



Πώς μας θωρείς ακίνητος; Πού τρέχει ο λογισμός σου; Tα φτερωτά σου τα όνειρα;


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Τρίτη, Ιανουάριος 26, 2010

κολιμπρί





λευκός καμβάς

ένα ποιήμα δίχως λέξεις

ο ανάποδη μέρα του χρόνου


Ο Μιχάλης θα φοράει μπουφάν φλης το καλοκαίρι, φέτος κολύμπησε τρεις μόνο φορές γιατί κρύωνε και θα κυκλοφορεί με το μακώ όταν έχει ψόφο ή χιόνια. Μπορεί και να βγει και γυμνόστηθος έξω. Αναρωτιέμαι τι τον ωθεί σ' αυτές τις συμπεριφορές κι' αν το κάνει επίτηδες.
Παλιά του φώναζα να βάλει κάτι, αλλά βαρέθηκα πιά να είμαι η "Μιχαλάκη βάλε κάτι πάνω σου μην κρυώσεις". Τώρα του λέω ότι έτσι και οι τρελλοί δεν καταλαβαίνουν από κρύο και συμπληρώνω " Ε και δεν πα να κρυώσεις, χέστηκα".
Προσφάτως ίσα που σηκώνω τα μάτια μου απ' το λαπτοπ και σ' ότι μου λέει απαντάω με ένα μμμ κι' ανάθεμα αν ακούω τι μου λέει.
"Τώρα εσύ με γράφεις ε;"
"E ναι"
Ουπς την έχω ξαναπαίξει αυτή την σκηνή με την μάνα μου.
Ωρες ώρες βλέπουμε ο ένας στον άλλον τις μανάδες μας και τις πεθερές μας. Πόσοι μένουμε τελικά σ' αυτό το σπίτι!

Η Σελήνη μου




Αυτή αγαπάει πρώτα απ΄όλα τον αδελφό, εραστή της. Θέλει να κοιμάται πάνω του και τον δαγκώνει στον σβέρκο κατά την διάρκεια του ύπνου. Τελικά αυτά τα αδέλφια είναι τόσο δεμένα που δεν νομίζω πως χωράει κάποιος ανάμεσα τους. Ζουν ο ένας γιά τον άλλον.
Αυτή δεν τα θέλει καθόλου τα ζουλήγματα, δεν θέλει αγκαλιές, δεν θέλει φιλιά, δεν θέλει πολλά χάδια. Απλά να σ' ακουμπάει χωρίς πολλά πολλά. Οταν την σηκώνω αγκαλιά παθαίνει πανικό. Σπαστικό είναι να έχεις ψυχρή γάτα, πρώτη φορά μου έτυχε. Τουλάχιστον γυρνάει την κοιλιά της όταν έχει κέφια ή όταν ζηλεύει. Πάντως μ' ακολουθεί από πίσω όπου πάω, όχι από αγάπη νομίζω αλλά επειδή δεν της αρέσει να μένει μόνη της. Εντελώς παρτικολάρε γατί. Στην πρώτη φωτογραφία κοιμάται. Και τα δυό μικρά κοιμούνται ανάσκελα σε απίθανες στάσεις.

The body


O Αστερίξ ή Χάμστεριξ ή Χάμστερλιξ ή Αμστερλισκ ή αλλιώς το κορμί!
Κορμίιιιιιιιι του φωνάζω και δεν του αρέσει διόλου γιατί είναι η ώρα γιά ζούπηγμα, ζούληγμα, ηχηρά φιλιά, άγαρμπα και παθιασμένα χάδια μαμάς. Και φεύγει τρέχοντας. Ειλικρινά δηλαδή δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα μικρά μόλις δουν τα χέρια μου να σηκώνονται τους πιάνει πανικός. Ενώ η Ινάνα, το νανί μου, πλαστελίνη γίνεται.
Ο Χάμστεριξ κοιμάται πάντα κάπως έτσι. Ολο νάζι.

Δευτέρα, Ιανουάριος 25, 2010

Κυριακή, Ιανουάριος 24, 2010

Σε ποιά γλώσσα να μιλήσω;


Αν συναντήσεις έναν άνθρωπο που αξίζει να του μιλήσεις και δεν του μιλήσεις χάνεις τον άνθρωπο. Αν συναντήσεις έναν άνθρωπο που δεν αξίζει να του μιλήσεις και του μιλήσεις χάνεις τα λόγια σου. Σοφός είναι εκείνος που δεν χάνει ούτε τον άνθρωπο ούτε τα λόγια του.

Κομφούκιος


Σε ποιά γλώσσα να μιλήσω αφού δεν μιλώ την δεινοσαυρικήν; Και δεν μου έφτανε αυτό αλλά πλάκωσε και η βουδιστική καταραμένη συμπόνια και μου πήρε το τσεκούρι από το χέρι.
Αλλαξε εντελώς συμπεριφορά και με την απειλή μόνο μίας συζήτησης. Ισως προσπαθεί να την αποφύγει. Και τι να πω; Τα χιλιοειπωμένα; Δεν έχω κουράγιο ούτε γι' αυτό.
Παραμένω στο δωμάτιο μου εγώ και το λαπτοπ μου. Ακόμα και σήμερα που είναι Κυριακή εγώ ήμουν στον κόσμο μου και επ' ουδενί δεν μπορούσα να του παραχωρήσω ένα εκατοστό.
Οκ ξαναβρήκαμε το γελαστό παιδί, χθες μου έκανε χορευτικά γιά να γελάσω, αλλά γιά πόσο;
Ανησυχεί γιά το μέλλον, μου είπε. Οκ ξέρω ότι υπάρχει πιθανότητα ν' ανατραπεί η ζωή μας εντελώς. Οτι ίσως χρειαστεί να πάμε Πάρο να ξαναπαίξουμε τους αγρότες (τόση προπόνηση έχω κάνει στις εικονικές μου φάρμες, εδώ γελάνε). Οκ αν χρειαστεί να το κάνουμε, πλάκα θα έχει πάλι, μου αρέσουν οι προκλήσεις, αλλά το πακέτο επιβίωση στην φάρμα των δεινοσαύρων δεν με γοητεύει και τόσο. Τόσους κανόνες μου είναι αδύνατον να τους μάθω, πόσο μάλλον να τους ακολουθήσω. Και όπως και να το κάνουμε you can't teach an old dog. Οπου το ντογκ είμαι εγώ...
Νόμιζα πως η συμβίωση μαζί μου του είχε βγάλει τον τρυφερό εαυτό που έκρυβε μέσα του. Η φθορά όμως ξύπνησε τον δεινόσαυρο. Δεν υπάρχει αγάπη σ' αυτόν τον γάμο, μόνο συνήθεια. Δεν υπάρχει ψυχή, παρά μόνο κοινή πορεία. Βουβή.

Παρασκευή, Ιανουάριος 22, 2010

έβγαλε το φίδι από την τρύπα


Η λύση θα έρθει από τον Βορρά, είπαν οι γραφές. Μην σου πω από Μπουλγκαρία. Ηρθε ο Μπούλγκαρος πράιμ μίνιστερ, άνοιξε τα σύνορα κι' έλυσε τα τσάκρα του εθνικού δικτύου. Μπράβο βρε, και εις ανώτερα. Την άλλη φορά να έρθει κι' ο Ομπάμας.

δεινόσαυροι και μάθε παιδί μου γράμματα


Το πόσο διασκεδάζω όταν το Σύμπαν κατασκευάζει σουρεάλ σενάρια δεν λέγεται. Πήγα που λέτε καλά μου παιδιά να παίτσω λίγο στο φεις και έπεσα πάνω σ' αυτό το μήνυμα. Γμτ ποιός το έστειλε; Αγγελος ή δαίμων; Υπάρχουν συμπτώσεις ή όχι;
Τέσπα να μην το κουράζω το κεφαλάκι μου, πάω να διαβάσω γιά τους δεινόσαυρους στην wiki γιατί όπως είδα έχει αρκετές λεπτομέρειες.
Καλύτερα έτσι γιατί μ' εκνευρίζουν τα ντοκυμαντέρ του ΣΚΑΙ. Επειδή είναι όλα υποθέσεις. Να την χ... την επιστήμη σας μέσα παλιοπαλαιοντολόγοι!
Το πως καθαρίζεις έναν δεινόσαυρο δεν μας το λέει. Εναλλακτικές.

Α. Μ' εξορκισμό.
Β. Με διάλογο.
Γ. Μ' αποκεφαλισμό και από δω παν' κι' άλλοι, ωρεβουάρ ε μερσί.
Δ. Κάτσε στ' αυγά σου, οι καιροί είναι δύσκολοι. Θα καθόμουν αλλά φοβάμαι μήπως εκκολαφθούν.
Ε. Δεν ξεύρω/δεν απαντώ

το ξέθαψα το τομαχώκ



Οι διαφωνίες πρέπει να λύνονται πολιτισμένα



Ο άντρας ο σωστός

Το ξέθαψα το τομαχώκ και του το έδειξα. Κι' εκείνος γλύκανε.
"Εβινάκι θες τίποτα;" Αυτή την ερώτηση μου την κάνει κάθε μέρα και μάλιστα πολλές φορές. Πριν γυρίσει από την δουλειά αν χρειάζομαι να μου φέρει κάτι. Οταν πάει στον κάτω όροφο στην κουζίνα (γιατί δεν τρώμε μαζί πλέον), πριν πάει να πέσει γιά ύπνο (ούτε μαζί κοιμόμαστε). Αν έμενε και σ' άλλο σπίτι θα είχαμε τον τέλειο γάμο.
Ενας άντρας πάει στην οικογενειακή μάχη ως εξής. Παριστάνοντας τον τοίχο ή τον άντρα. Μιά γυναίκα πάει με την γλώσσα της ή απλά του τραβάει το χαλάκι κάτω απ' τα πόδια να έρθει στα ίσα του. Μου αρέσουν και οι δύο μέθοδοι περιττόν να πω. Την ερώτηση μου την έκανε κι' έσταζε μέλι. Θα μπορούσα να πέσω πάνω του και ν' αρχίζω να τεμαχίζω.
"Εχω τρομερό θυμό" του είπα "Ασε με λίγες μέρες να ηρεμήσω και θα συζητήσουμε".
Αναβολή της μάχης λοιπόν. Επειδή δύο σύντροφοι δεν πρέπει να μάχονται. Εχω πάψει από καιρό να προσπαθώ γι' αυτόν τον γάμο. Παντρεύτηκα έναν άντρα που μ' έκανε και γέλαγα και κάναμε πράγματα μαζί. Κατέληξα να ζω με την πεθερά μου σ' ένα σπίτι γεμάτο κανόνες. Αρρώστεια. Δεν μπορώ άλλο. Να πάει να ζήσει μαζί της. Εξάλλου το είπε και η ίδια φέτος που πήγαμε διακοπές στην Πάρο.
"Δεν ταιριάζετε". Δεν απάντησα παρά πήγα και έφτιαξα τις βαλίτσες μου και την ευχαρίστησα γιά την φιλοξενία. Μετά από 14 χρόνια σχέση (8 γάμου) άλλη υποκρισία δεν την αντέχω πιά. Η μάνα σου είναι μία κωλόγρια του είπα και αισθάνθηκα πολύ άσχημα γιατί πάντα προσπαθούσα να την δικαιολογώ. Πως φυσικό είναι, της πήρα το παιδί της, ζηλεύει, είναι ο αρρωστημένος χαρακτήρας της που φοβάται τα πάντα και τους πάντες.
Τελικά το καταραμένο το DNA ... παντρεύτηκα έναν άντρα που σιχαινόταν την μάνα του ... επειδή ήταν ίδιος στο βάθος τελικά. Και τώρα ζω μαζί της. Του το λέω, συνέρχεται γιά ένα μικρό διάστημα και φτου ξανά νάτο πετιέται. Αυτός είναι, αυτή είμαι, αλλάξαμε στην πορεία, δεν είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι πλέον.
Εβινάκι θες τίποτα; Ναι ρε, στο έχω πει εκατό φορές. Θέλω τον φίλο μου.
Δυό τρεις μέρες, να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και όχι πυρομαχικά. Δυό τρεις μέρες να ηρεμήσω.

Τετάρτη, Ιανουάριος 20, 2010

Oh mon amour



Το πόσο το σιχαινόμουν αυτό το τραγούδι δεν λέγεται. Επειδή το έπαιζε μέρα νύχτα ο αδελφός μου σ' όλη την εφηβεία μας. Είχε καταντήσει ο εφιάλτης μου. Οχι απλά το έβρισκα γλυκερό και σιχαμένο αλλά με έφερνε και σ' επαφή με το ρομαντικό ούφο που απεγνωσμένα προσπαθούσα να καταπιέσω ή να κρύψω πίσω από τις εξυπνάδες μου.
Με το που άκουγα τις πρώτες νότες μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι, έβγαζα σπυράκια, χτυπιόμουν σαν τον δαιμονισμένο που τον πάνε στην εκκλησία γιά εξορκισμό. Μου ερχόταν να πάω στο δωμάτιο του και να του κάνω λαμπόγυαλα τα στερεοφωνικά που ήταν το πάθος του όλη μέρα τα ξεσκόνιζε και κεντράριζε τα κουμπάκια και ουαί έτσι και τα μετακινούσε κάποιος ένα χιλιοστό (το ψώνιο). Ηθελα να ουρλιάξω ότι ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑ ΠΛΕΟΝ, να σπάσω τον δίσκο και να του τον δώσω να τον φάει.
Επαιρνα τον σκύλο μου τον Γκρούβυ και πηγαίναμε βόλτα. Μακριά, όσο πιό μακριά γίνεται από αυτό το αναθεματισμένο τραγούδι. Χειμωνιάτικα απογεύματα , εγώ, ο άνεμος, ο σκύλος μου και τα κύματα.

Η πλύση εγκεφάλου πέτυχε τελικά; Φταίει το τραγούδι;

Elle a des yeux qui voient la mer
A travers la pluie qui descend
Elle fait des rêves où elle se perd
Entre les grands nuages blancs
Elle ne sait plus le jour ni l'heure
Elle a des larmes au fond du cœur
Qui lui font peur

Η μήπως όχι; Γιατί ούτως ή άλλως παραλία μέναμε, όταν οι άλλοι έβλεπαν κάμπους ή πολυκατοικίες εγώ έβλεπα κύματα, ουρανούς και τον ορίζοντα. Και νησιά. Νησιά που ήξερα καλά. Νησιά που θα μπορούσα να πάω το σκάφος με δεμένα τα μάτια.

Εβρεχε κι' έβγαινα και περπατούσα ξυπόλητη στην Ποσειδώνος. Και γενικά πέρασα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου ξυπόλητη. Και παραμένω πάντα εκτός τόπου και χρόνου από παιδάκι, στον δικό μου κόσμο, με τους δικούς μου ρυθμούς. Να έρχομαι στον δικό σας κόσμο μόνο όταν εγώ θέλω.

Και πάντα η υπερευαισθησία μου, η αναπηρία μου αλλά και η άμυνα μου. Τρομοκρατούσα τους άντρες δείχνοντας την. Ηξερα πως θα φύγουν τρέχοντας. Είναι πολύ δειλοί οι άντρες ρε γαμότο. Και το λέω αυτό χωρίς θυμό, χαμογελώντας . Γιατί κι' εγώ αυτό κάνω. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που είναι.

Oh ! mon amour écoute-moi
Déjà la vie t'attends là-bas
Non n'ai pas peur il faut me croire
La vie est belle même sans mémoire
Tu sais je te raconterai
Avec le temps tu comprendras
Elle n'entend pas ce que je dis
Et sa main dans ma main s'endort
Je voudrais être ce pays
Où elle s'en va chercher encore
Dans le miroir de son passé
Ce rêve qui s'était brisé
Un soir d'été

Η ζωή φεύγει κι' εγώ την αφήνω. Κι' όλο περιμένω, δεν ξέρω τι ακριβώς, αλλά περιμένω, κι' οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνάνε. Και δεν σηκώνομαι να διεκδικήσω την ζωή μου γιατί δεν μ' ενδιαφέρει. Εκλαιγα πριν λίγες μέρες γοερά και έλεγα στον Μιχάλη πως αν είναι να ζήσω έτσι τα επόμενα είκοσι χρόνια της ζωής μου, δεν τα θέλω. Δεν θέλω.
Δεν είπε τίποτα. Ούτε μιά λέξη.
Και περιμένω βουλιάζοντας. Τι στην ευχή περιμένω; Mάλλον κάποιον που θα έρθει να με πάρει από το χέρι και θα με σώσει. Θα με πάρει και θα με πάει σ' άλλη γη κι' άλλα μέρη να ζήσουμε στο αιώνιο καλοκαίρι, στην ανεμελιά, σ' ένα μέρος που θα παραμείνουμε πάντα νέοι. (Μα τι ωραία που τα λέω!)
Οσο κρατήσει. Τίποτα δεν κρατάει αιώνια. Ερωτευόμαστε μάσκες, είδωλα, όπως θες πες το. Φοράμε τα καλά μας ρούχα και ορμάμε στον έρωτα και μετά μένουμε με τα λαδωμένα νυχτικά και τα τρύπια σώβρακα της καθημερινότητας. Ισως και ο τέλειος σύντροφος να καταντήσει κάποια μέρα ένα ρομπότ δίπλα σου που θα κάνει ζάπινγκ. Και θα ρεύεται ενίοτε. Τώρα πλέον ρεύομαι κι' εγώ μπροστά του. Γιατί να καταπιέζομαι; Αυτό όμως που θα μπορούσε να με ξεκάνει είναι ο βιολογικός πόλεμος. Και όποιος σοκαριστεί από αυτά που γράφω είναι μεγάλος υποκριτής!
Και ερχόμαστε σε ένα από τα μείζοντα θέματα (γιατί φοβάμαι ότι τα άλλα που είναι η γκρίνια και η κατήφεια είναι ανίατα) που ήτο το ροχαλητό. Αυτό τουλάχιστον το λύσαμε, κοιμάμαι πλέον στο άλλο υπνοδωμάτιο με την Ινάνα μου αγκαλιά και έπαψαν πλέον οι εφιάλτες με τα άγρια θηρία. Ε δεν γινόταν πιά, όλο λιοντάρια, τίγρεις, κροκόδειλους και πριόνια στον Αμαζόνιο έβλεπα και δεν έφταιγαν τα ντοκυμαντέρ του ΣΚΑΙ.
Αχ αυτά τα ντοκυμαντέρ, όλο ωραία νησιά δείχνουν και υποφέρω. Μα πιό πολύ υποφέρω που δεν έχω κίνητρο να ζήσω. Που δεν είναι ο εαυτός μου το κίνητρο και πρέπει πάντα να είναι κάποιος άλλος.
Oh mon amour λέει το άζμα αλλά πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει τίποτα τελικά. Maybe love is just a state of mind. Τρομερό κλισέ, αυτός που το σκέφτηκε είναι γιά Νόμπελ.

Oh ! mon amour écoute-moi
Un autre monde t'attend là-bas
Non n'ai pas peur il faut me croire
La vie est belle et notre histoire
Peut continuer quand tu voudras
Et tout sera comme autrefois

Εγώ μιλάω, κλαίω, θυμώνω αλλά δεν ακούει. Χρόνια τώρα φωνάζω τις αλήθειες, ότι ρε φίλε εγώ είμαι η νεκρή κι' εσύ ο φρουρός του τάφου, αλλά δεν θέλει να καταλάβει.
Ιανουάριος είναι, ε κάθε χρόνο δυό φορές, Ιανουάριο και Ιούνιο συνήθως χωρίζουμε. Τι στην ευχή συμβαίνει και τυχαίνει να πέφτει πάντα την ίδια εποχή, ετούτο το μυστήριον δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Το Ιούνιο που είχαμε πάει διακοπές μου τις έβγαλε από την μύτη τις πρώτες μέρες, οπότε του είπα καμιά εκατοστή φακόφς (αχ τι λύτρωση) και πήρα το κονέ στην Μύκονο. Τι κάνεις. πότε θα μας έρθεις. Στις μιάμιση φεύγει, απάντησα. Και σάλπαρα χωρίς δεύτερη σκέψη. Και ήμουν αποφασισμένη και δεν μ' ένοιαζε καθόλου τι θα γίνει. Και πήγα Μύκονο αλλά δεν ήμουν καλά, μ' έπαιρνε τηλέφωνο, του έλεγα μερικά φακόφς ακόμα κι' ότι εγώ πήγα στην κόλαση με τις 3 εγχειρήσεις και να πας στον διάολο. Τελικά ήρθε και με βρήκε μετά από δυό μέρες. Και η υγεία μου πήγαινε κατά διαόλου τελικά με τόσα νεύρα. Μου βγήκε εντελώς ξυνή και η Μύκονος, μόνο τσάρκες πάνω κάτω και μάλιστα όταν δεν είχε και ήλιο.
Φαρμάκι, ήταν μιά χρονιά σκέτο φαρμάκι, αυτή η γεύση στο στόμα... Θα κάνεις ρυτίδες, μου είπε η μάνα μου, θα σου μείνη η κατσουφιασμένη όψη.
Εκτοτε το παλεύω. Του οφείλω πολλά, το πόσο μου στάθηκε, υπομονή, υπομονή, θα μου περάσει, ίσως φταίω κι' εγώ, σίγουρα φταίω κι' εγώ, αλλά σώθηκε πιά η υπομονή.
Τout sera comme autrefois. Aυτό ακριβώς φοβάμαι. Δεν ξέρω αν είναι η οργή που αυτή την στιγμή είναι το κυρίαρχο μου συναίσθημα αλλά ψάχνω να βρω τις στιγμές που περάσαμε καλά και μου φαίνεται ότι ήταν σταγόνες στα χρόνια που ζήσαμε μαζί.
Και μιά ζωή περιμένω, περιμένω την μέρα που θα έχω γεράσει, θα μου έχει φύγει κάθε διάθεση γιά ζωή (αν δεν έχει φύγει ήδη εντελώς) και δεν θα με πειράζει τίποτα πιά.

Oh ! mon amour ouvre ton cœur
Tu m'entendras
Pardonne le mal que je t'ai fait
Je ne te quitterai plus jamais
Oui mais demain dans mes cheveux
Je vois des soleils dans tes yeux

Ν' ανοίξεις την καρδιά σου, να μοιραστείς, μιά κουβέντα είναι. Οι άλλοι θα δουν αυτό που θέλουν, οι πιό πολλοί θα μείνουν στα ρηχά. Προσοχή στα φύκια, γλιστράνε.
Χθες του είπα πως είναι άψυχος, άψυχος σαν την μάνα του. Πολύ σκληρό.
Τον είχα προειδοποιήσει τόσες φορές. Μην φτάσουμε στο σημείο που θα σε μισήσω. Και έκλαιγε την τελευταία φορά όταν το άκουσε.
Μήπως φτάσαμε σ' αυτό το σημείο; Πίστευα πως θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε σαν φίλοι αλλά μήπως είναι πλέον ο εχθρός μου;

Oh ! mon amour
Une autre vie t'attend là-bas
Je t'aime tant il faut me croire
Le monde est beau et notre histoire
Peut continuer quand tu voudras
Et tout sera...

Αυτά που λες mon amour. Αυτό το ποστ θα μπορούσε αλλά δεν απευθύνεται σε κάποιον, ένα απλό παραλήρημα είναι... Η ανάγκη μου να ξεσπάσω, να τα βγάλω από μέσα μου. Μήπως και ηρεμήσω. Δεν ξέρω αν μιλάει ο θυμός ή είναι τα πάγια αιτήματα που έχουν γίνει πλέον κόμποι στον λαιμό και δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Πνίγομαι.

Να έρθει κάποιος να με σώσει. Κανείς δεν μπορεί.
Να έρθει κάποιος να μου δώσει δύναμη. Πρέπει μόνη μου να την βρω.
Να έρθει κάποιος να με πάρει από το χέρι, όπου δίπλα του θα είμαι ένας άλλος τελείως άνθρωπος. Είναι πιά πολύ αργά. Εχω τόσο κουραστεί.
Να ζήσω μιά νέα, εντελώς διαφορετική ζωή. Υπάρχει ένας υπέροχος κόσμος εκεί έξω. Τόσα μέρη, τόσα νησιά, τόση ομορφιά να μοιραστείς. Μοιράζεται άραγε η ομορφιά; Μπορούν άραγε δύο άνθρωποι να νοιώσουν ακριβώς το ίδιο συναίσθημα την ίδια ώρα; Εγώ την απάντηση την ξέρω αλλά μ' αρέσει να θέτω το ερώτημα.

Θα ήθελα να μην είχα τόσο κουραστεί. Θα ήθελα να μπορούσα να πιστέψω στον εαυτό μου, σε κάτι, σε κάποιον. Δεν πιστεύω σε τίποτα πιά. Ούτε καν στην μαγεία των βραδυών του καλοκαιριού. Συνήθισα πιά να τα ζω μόνη. Εγώ, το φεγγάρι, η θάλασσα. το λαπτοπ και τα γατιά μου. Εχω τρεις φάρμες, δυό νησιά, ένα ενυδρείο και ένα πετ στο facebook. Εχω και πολλούς φίλους εκ των οποίων τους μισούς δεν έχω ιδέα ποιοί είναι. Κάπως έτσι περνάμε εδώ στας εξοχάς. Μερικές φορές φωνάζουμε την ποίηση κι' έρχεται και μας κάνει παρέα. Κι' άλλες φορές την διώχνω πεισματικά. Φύγε, θα με κάνεις κομμάτια.

Prendre un enfant par la main



Prendre un enfant par la main
Pour l'emmener vers demain
Pour lui donner la confiance en son pas
Prendre un enfant pour un roi

Prendre un enfant dans ses bras
Et pour la première fois
Sécher ses larmes en étouffant de joie
Prendre un enfant dans ses bras

Prendre un enfant pas le coeur
Pour soulager ses malheurs
Tout doucement sans parler sans pudeur
Prendre un enfant sur son coeur

Prendre un enfant dans ses bras
Mais pour la première fois
Verser des larmes en étouffant sa joie
Prendre un enfant contre soi

Prendre un enfant par la main
Et lui chanter des refrains
Pour qu'il s'endorme à la tombé du jour
Prendre un enfant par l'amour

Prendre un enfant comme il vient
Et consoller ses chagrins
Vivre sa vie des années et soudain
Prendre un enfant par la main

En regardant tou au bout du chemin
Prendre un enfant pour le sien


1
Να ξαναβρίσκεσαι μετά από χρόνια με μιά φίλη από την εφηβεία, να νοσταλγείς, να ξαναγνωρίζεσαι, να μοιράζεσαι τις αναμνήσεις από τα χρόνια που ζήσατε χώρια. Χωρίς πολλές λεπτομέρειες και με την γλυκύτητα που έχει προσθέσει η λήθη. Τα κοινά στοιχεία, οι διαφορετικοί δρόμοι, οι ποιότητες των χαρακτήρων. Γι' άλλη μιά φορά εγείρονται τα υπαρξιακά και ζητούν την λύση τους. Και πρέπει ν' αρκεστείς στο ότι η απάντηση θα είναι γι' άλλη μιά φορά αυτή που ορίζουν οι συνθήκες.
Δεν έχω κάποια απάντηση παρά μόνο μία στιγμιαία. Σου κάνει;

2
Ακούγοντας τα προβλήματα της μητρότητας που αντιμετωπίζουν οι φίλες μου και σκεπτόμενη το μέλλον ανακουφίζομαι. Οχι δεν το μετάνοιωσα, ούτε γιά μία στιγμή. Παραμένω ένα παιδί δύο χρόνια πριν τα πενήντα. Αρκετά υπεύθυνη ώστε να ξέρω πόσο ανεύθυνη μπορώ να γίνω. Και βρίσκω εδώ ένα από τα μεγαλύτερα μου ενοχικά σύνδρομα. Είναι ανευθυνότητα η ανεμελιά και τα βυθίσματα ή μήπως είναι ζωή; Ζωή χωρίς υποχρεώσεις; Είμαι τυχερή, γιατί πρέπει να έχω τύψεις γι' αυτό;
Είναι η ζωή αυξάνεσθε και πληθύνεστε; Είναι αυτό το νόημα της ζωής ή μήπως είναι μία ακόμα αλαζονική σαπουνόφουσκα; Ν' αφήσω το στίγμα μου σ' αυτόν τον κόσμο. Μα τίποτα δεν αφήνουμε εκτός απ' την σκόνη μας.

3
Ο άνθρωπος κυριαρχεί τον τόπο ή ο τόπος τον άνθρωπο;
Το χώμα, ο άνεμος, η σκόνη. Ο τόπος πάντα ο ίδιος. Με χιόνια ή χωρίς πάντα η έρημος που εξαπλώνεται. Που είναι ο άνθρωπος;
Και μιά σκέψη που θα με καθησυχάσει κάπως. Την μητρότητα την βίωσα περιθάλπτοντας ψυχές, ανθρώπους και ζώα. Ανθρωποι που με πλησίασαν και τους έδωσα ότι πιό όμορφο είχα μέσα μου. Κι' ας μην το αναγνώρισαν κάποιοι ή ακόμα κι' αν το αναγνώρισαν όταν πιά ήταν αργά. Εδώ και χρόνια έχω μάθει να μην περιμένω ανταπόδωση. Δεν παύει όμως να σε πληγώνει το γεγονός ότι σε θεωρούν δεδομένο. Ποτέ δεν θα υπάρξω δεδομένη.
Ναι σίγουρα την βίωσα την μητρότητα, άλλες φορές πέτυχα κι' άλλες απέτυχα.

Τρίτη, Ιανουάριος 19, 2010

το κτήμα στον Αλιμο


Πάντα ένοιωθα μιά βαθειά αγάπη γιά τα δέντρα.
Ο πατέρας μου μας έπαιρνε μαζί του κάθε φορά που φύτευε ένα κυπαρίσσι.
Αυτό είναι της γιαγιάς, αυτό του θείου Βασίλη.
Κάτι δικό τους ήταν ακόμα μαζί μας.
Ο θείος Βασίλης πέθανε άτεκνος.
Δεν έμεινε τίποτα από εκείνον.
Δεν έμεινε κάποιος να τον θυμάται.
Τα έβλεπα που μεγάλωναν και σκεφτόμουν
πως θα υπάρχουν και μετά από μας
φυτιλάκια στην αιωνιότητα.
Μπαμπά συγνώμη που δεν σου φύτεψα κυπαρίσσι.
Αλλά ούτως ή άλλως
ακόμα και τα κυπαρίσσια κάποια στιγμή θα πέθαιναν.
(Και χρησιμοποιώ επίτηδες αυτή την λέξη)
Ο θάνατος ενός δέντρου δεν είναι λιγότερο οδυνηρός.
Τελικά ο Αλιμος πουλήθηκε.
Τα κυπαρίσσια αν δεν τα έκοψαν ανήκουν σε άλλους.
Τίποτα δεν μας ανήκει τελικά εκτός απ' τις τύψεις.
Αυτές τις παίρνεις μαζί σου όπου κι' αν πας.
Μιά ζωή απώλειες, μα νομίζω πως αυτή είναι από τις χειρότερες.
Και πάντα θα αισθάνομαι υπεύθυνη που χάθηκαν τα κυπαρίσσια.
Κι' ας μην φταίω.

Κυριακή, Ιανουάριος 17, 2010

κόβω φλέβα


Γι'αυτό το τραγούδι. Να είσαι καλά Ραφ που μου το θύμισες.

The wall on which the prophets wrote
Is cracking at the seams.
Upon the instruments of death
The sunlight brightly gleams.
When every man is torn apart
With nightmares and with dreams,
Will no one lay the laurel wreath
When silence drowns the screams.

Confusion will be my epitaph.
As I crawl a cracked and broken path
If we make it we can all sit back
And laugh.
But I fear tomorrow I'll be crying,
Yes I fear tomorrow I'll be crying.

Between the iron gates of fate,
The seeds of time were sown,
And watered by the deeds of those
Who know and who are known;
Knowledge is a deadly friend
When no one sets the rules.
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools.

Confusion will be my epitaph.
As I crawl a cracked and broken path
If we make it we can all sit back
And laugh.
But I fear tomorrow I'll be crying,
Yes I fear tomorrow I'll be crying.


Σάββατο, Ιανουάριος 16, 2010

μηνύματα γενικώς



Η ζωή εξελίσσεται διορθώνοντας συστηματικά τα λάθη της. Αν το δικαίωμα του ατόμου ν΄απαλλαγεί από τον άνευ νοήματος πόνο ήταν ένα λάθος κατά της ζωής , η καθαρή λογική θα έβρισκε τον τρόπο να αποκαταστήσει την ανισορροπία. Σήμερα, την καθολική ανισορροπία την προκαλεί ο φονταμελισμός, τόσο ο θρησκευτικός όσο και ο πολιτικο-νομικός , που προπαγανδίζει την ηθική υποχρέωση να υποφέρεις. Γι΄αυτό που ο κοινός νου απορρίπτει, ας αποφανθεί η δικαιοσύνη και η λογική!

Ραμόν Σαμπέρδο
Γράμματα από την Κόλαση


Πετάχτηκα από το κρεββάτι μου. Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν αυτό που με ξύπνησε. Μάλλον εσύ. Μπήκα και βρήκα το μήνυμα σου. "Πάρε με ότι ώρα να είναι, έχω να σου πω." Τώρα τελευταία κοιμάμαι νωρίς. Γλυτώνω και από το θηρίο που κυκλοφορεί τις νύχτες. Αναγκαστικά κόπηκαν και τα μεταμεσονύκτια τηλεφωνήματα. Μου άρεσαν, μου θύμισαν εκείνες τις εποχές που μιλούσαμε ακατάπαυστα. Βγαίναμε τα βράδυα, γυρνούσαμε 3-4 το πρωί και τηλεφωνιόμασταν μέχρι να μας πάρει ο ύπνος 8-9 το πρωί. Θυμάμαι τον πατέρα σου να διαμαρτύρεται "καλά, τι στην ευχή λέτε συνέχεια".
Τον αγαπώ τον πατέρα σου. Χαίρομαι που είναι πάντα δίπλα σου, που σε κατανοεί, που σε δέχεται όπως ακριβώς είσαι. Αυτή είναι αγάπη. Είσαι τυχερή που τον έχεις.
Αλήθεια τι λέγαμε τότε; Ελα μου ντε, τι λέγαμε; Γιά γκόμενους και όχι μόνον, απ' ότι θυμάμαι, είχαμε και τότε σοβαρούς προβληματισμούς. Τότε όμως είχαμε άλλους να φροντίζουν γιά μας, ενώ τώρα τα πράγματα είναι πιό σοβαρά. Ηρθε ο καιρός να πληρώσουμε τα λάθη μας αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να καταστραφούμε κιόλας.
Ξέρεις κάτι, φοβάμαι ότι ακόμα έφηβες παραμένουμε, ναι μωρό μου, έφηβες και κακομαθημένες. Γιά λύπηση αφού έχουμε αυτά τα ενοχικά σύνδρομα να μας κυνηγάνε. Ωρες ώρες αναρωτιέμαι αν τα κρατάμε γιά να παραμείνουμε καλά κορίτσια.
Σκεφτόμουν όσα είπαμε απόψε. Και σκέφτομαι πως ίσως κάποιες φορές είναι καλύτερα να μην κοιτάμε πίσω μας παρά μόνο γιά να δούμε τα λάθη μας. Μέσα απ' αυτά εξελισσόμαστε έτσι δεν είναι; Και ίσως πρέπει να τ' αφήσουμε εκεί, στο παρελθόν.
Βρισκόμαστε σε μία ηλικία που όπως και να το κάνουμε, γερνάμε ρε φιλενάδα, που να κουβαλάμε τόσα βάρη. Δεν ξέρω αν τα αντέχει ο σκελετός μας κι' ίσως η λύση είναι να κοιτάμε μόνο μπροστά. Υπάρχει ο κίνδυνος αν κοιτάμε πίσω να παγώσουμε ή ... να μείνουμε στήλη άλατος! Μηνύματα και νέα που μας ξαφνιάζουν. Από που προέρχονται; Από την κόλαση ή από τον παράδεισο; Η μήπως κι' από τα δύο; Εχουμε αρκετό μυαλό να τα αποκωδικοποιήσουμε; Δεν ξέρω, η νεκροψία θα δείξει. Το θέμα είναι ότι έχουμε η μία την άλλη.
Σφίγγουμε τα δόντια, αναστενάζουμε, πάμε στο ντουλαπάκι του μπάνιου, παίρνουμε ιώδιο, τσιρότα και γάζες και φροντίζουμε τις πληγές. Η μία της άλλης.
Ναι τσιρότα, γιατί όχι; Θα μπορούσε να είναι η ψυχή ένα αόρατο όργανο. Το βγάζεις, το παίρνεις στα χέρια σου, το περιεργάζεσαι, το περιθάλπτεις με στοργή (εδώ είναι τα δύσκολα) και το ξαναβάζεις στην θέση του. Ξέρεις κάτι, χαίρομαι που είσαι πάλι στην ζωή μου μετά από τόσα χρόνια. Σ' αγαπάω βρε Μπελελέν. Και ξέρεις κάτι; Ισως είμαστε εδώ γιά ν' αγαπάμε και γιά να περνάμε καλά, όσο πιό καλά γίνεται._ (δώσε σημασία στην στίξη)

Παρασκευή, Ιανουάριος 08, 2010

έβγαλε ο Κινέζος την ουρά του



Το ανακάλυψα χθες στο Γιουτούμπι, το έχω δει δεν ξέρω πόσες φορές κι' ακόμα γελάω. Ωστόσο έναν καυμό τον έχω. Τι λέει ο Κινέζος ρε γμτ; Μετάφραση ρεεεεε!

Πέμπτη, Ιανουάριος 07, 2010

μαργαριτάρια



Μάθημα: Κοινωνική & Πολιτική Αγωγή

* Τι είναι αστικός και τι ημιαστικός πληθυσμός;
- Αστικός πληθυσμός είναι τα μπλε λεωφορεία της πρώην ΕΑΣ και ημιαστικός τα λεωφορεία που μας πηγαίνουν σε άλλες πόλεις π.χ. Θεσσαλονίκη, Αγρίνιο κτλ.
* Τι είναι δασμός;
- Δασμός είναι ο φόρος που πληρώνουν για το δάσος.
* Τι γνωρίζετε για το δημοκρατικό πολίτευμα; Γράψτε λίγα λόγια για το πώς εκλέγεται και το πώς λειτουργεί η κυβέρνηση.
- Η κυβέρνηση δεν πάει καλά, γιατί μερικοί ψηφίζουν άλλα ντάλα. Ψηφίζουν τον Μητσοτάκη και μερικοί ψηφίζουν τον Παπανδρέου.
* Πώς ψηφίζονται οι νόμοι του κράτους και πώς αυτοί εφαρμόζονται;
- Τους νόμους τους λέει ο Μητσοτάκης, δηλαδή να ακριβύνουνε τα τρόφιμα, έτσι κάνει και στους άλλους νόμους, δηλαδή ένας έκανε ένα έγκλημα, ο Μητσοτάκης λέει τόσο φυλάκιση και εφαρμόζονται πάλι από τον Μητσοτάκη.
* Τι είναι προϋπολογισμός; Πότε ονομάζεται ισοσκελισμένος και πότε έχει έλλειμμα;
α) Προϋπολογισμός είναι αυτός που έχει πρου και λογισμούς.
β) Ο προϋπολογισμός είναι ένας απολογισμός. Ισοσκελισμένος ονομάζεται όταν έναν άνθρωπο τον υπολογίζουν οι άλλοι και έλλειμμα όταν δεν τον υπολογίζουν.
γ) Ο προϋπολογισμός είναι ένα μηχάνημα που υπάρχει στη Σελήνη.

Μάθημα: Θρησκευτικά

* Τι γνωρίζετε για τον Ακάθιστο Ύμνο;
- Ο Ακάθιστος Ύμνος είναι πολύ μεγάλος. Πρώτα πρώτα πήγαινε ο κόσμος κι έβλεπε έναν ακάθιστο και μετά από λίγα χρόνια τον βγάλανε ο Ακάθιστος Ύμνος.
* - Ποιες γιορτές ονομάζονται κινητές και ποιες ακίνητες;
α) Κινητές είναι οι γιορτές που ο παπάς βγαίνει στην πύλη και χορεύει και ακίνητες αυτές που ο παπάς δε χορεύει.
β) Όταν στη γιορτή τρώμε και χορεύουμε τότε είναι κινητή, ενώ όταν μόνο τρώμε είναι ακίνητη.
γ) Ονομάζονται αυτές που όταν ένας παπάς κινείται και ακίνητες όταν ο παπάς δεν κινείται.
* - Ποιες γιορτές ονομάζονται θεομητορικές;
- Θεομητορικές ονομάζονται οι γιορτές που γιορτάζουν οι μήτρες.
* Τι γνωρίζετε για το βυζαντινό ρυθμό;
α) Οι βυζαντινοί ό,τι κι αν έκαναν το έκαναν με ρυθμό ντίσκο, τσάμικο κι αυτό λέγεται βυζαντινός ρυθμός.
β) Βυζαντινός ρυθμός είναι ο ρυθμός που χόρευαν οι Βυζαντινοί.
* - Τι είναι η Αγία Γραφή και από ποια βιβλία αποτελείται;
- Η Αγία Γραφή είναι ένας μύθος. Κάποτε πριν από πολλά χρόνια ήταν μια γυναίκα πολύ πιστή στο Θεό και την έλεγαν αγία και όλο έγραφε ποιήματα για το Χριστό και γι΄αυτό την ονόμασαν Αγία Γραφή.
* Τι ονομάζουμε "Ελευσίνια μυστήρια" και ποια είναι τα στοιχεία τους;
- Έχουμε τα στοιχεία του κόσμου, δηλαδή να τα έχουμε πρέπει να ξέρουμε τι κάνει ο καθένας κι άμα ξέρουμε και τα μυστήριά τους. Δηλαδή ένας είναι αστυνομικός και ξέρουμε ότι ο αστυνομικός συλλαμβάνει άλλο ξέρουμε τα στοιχεία του.
* Ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο της Καινής Διαθήκης;
- Το πρώτο βιβλίο της Καινής Διαθήκης ήταν ένα κόκκινο με κάτι γραμματάκια μαύρα.

Μάθημα: Φυσική

* Ποια κύματα ονομάζονται διαμήκη και ποια εγκάρσια;
α) Αυτά που είναι εγκάρσια είναι εγκαρσιακά και αυτά που είναι διαμήκη ονομάζονται διακυμιακά.
β) Τα εγκάρσια είναι τα κύματα που μπορούν να ξεπεράσουν ένα εμπόδιο. Τα διαμήκη είναι τα κύματα που πηγαίνουν ευθεία.
* Τι είναι τα ραδιοϊσότοπα και πού χρησιμοποιούνται;
- Τα ραδιοϊσότοπα τα χρησιμοποιούμε στις τηλεοράσεις.
* Τι είναι δυνάμεις συνοχής και συνάφειας;
α) Δυνάμεις είναι όταν ένα φυτό βγάζει καρπούς. Παράδειγμα: Η αχλαδιά πρέπει να μην την έχουμε στη ζέστη.
β) Δυνάμεις συνοχής είναι όταν μια κολόνα φεύγει δεν έχει συνοχή αλλά την έχει η λάμπα της συνάφειας. Παράδειγμα: είναι κομμένο το ρεύμα και είναι ...;
* Περιγράψτε τη λειτουργία της φωτοσύνθεσης.
- Η φωτοσύνθεση είναι ένα πράγμα που δεν έχει δικό του φως όπως η τηλεόραση. Παίρνει φως από τον ήλιο γιατί η τηλεόραση δεν έχει δικό της φως. Όπως το τζάμι όταν δεν το φυσάμε δεν βγαίνει σαν ένα υγρό, αυτό είναι από τον ήλιο όταν το φυσάμε βγαίνει αυτό που φαίνεται σαν υγρό από το στόμα μας.
* Τι ονομάζουμε εξάτμιση, τι βρασμό, τι εξαέρωση και τι υγροποίηση;
α) Εξάτμιση ονομάζουμε αυτή που έχει πίσω το αυτοκίνητο, βρασμό ονομάζουμε όταν βράζουμε. Εξαέρωση ονομάζουμε όταν βγάζουμε από το καλοριφέρ τα νερά. Υγροποίηση ονομάζουμε όταν έχει κάπου καπνό.
β) Εξάτμιση ονομάζουμε ένα αυτοκίνητο που είναι καλό και γίνεται σαράβαλο. Βρασμό ονομάζουμε ένα δώμα που βράζουμε. Εξαέρωση που πάμε ένα καλοριφέρ και του βγάζουμε νερό.
* Ποια ζώα ονομάζουμε ποικιλόθερμα και ποια ομοιόθερμα;
- Ομοιόθερμα ονομάζουμε αυτά τα ζώα που είναι ξαδέλφια και ποικιλόθερμα αυτά που τρώγονται.

Μάθημα: Ιστορία

* Απόσπασμα από κείμενο σε διαγώνισμα:
- Και ο Θεμιστοκλής, με τα λίγα περσικά που ήξερε, τους είπε "Μολών λαβέ"!
* Τι γνωρίζεις για τους Φαναριώτες;
α) Οι Φαναριώτες ήταν κάτι άνθρωποι που φύλαγαν το βασιλιά αλλά επειδή δεν είχαν δικό τους φως είχαν μαζί τους φακό.
β) Οι Φαναριώτες ήταν πολλοί φτωχοί και δεν μπορούσαν να αγοράσουν φως γι αυτό είχαν φανάρια και τους ονόμασαν Φαναριώτες.
γ) Μερικοί Έλληνες ονομάστηκαν Φαναριώτες γιατί στα χωριά τους είχαν πολλά και μεγάλα φανάρια.
* Τι ξέρετε για το διάταγμα της ανεξιθρησκίας;
- Ξέρω ότι ο χριστιανισμός ήταν ισχυρός μεταξύ με τους Πέρσες. Γι αυτό έγινε ο πόλεμος του Ιουστινιανού και Πέρση. Όταν έγινε αυτό ο πόλεμος έμεινε στη δύση ο Ιουστινιανός κι ο Αλκίνιος. Και στην ανατολή έμεινε ο Αριστοφάνης και ο Αριστοτέλης.
* Ποια τα ελληνικά κράτη (ονομαστικά); Ποιος ήταν ο σκοπός τους; Τι γνωρίζετε για το δεσποτάτο του Μιστρά;
- Η Κων/πολη, το Περού, η Κόρινθος, η Θήβα να κατακτήσουν το θρόνο. Το δεσποτάτο του Μιστρά έκανε πολλές εκδικήσεις και πολέμους, μα τελικά ο αρχηγός τους πληγώθηκε και πέθανε.
* Τι γνωρίζεις για τη "Στάση του Νίκα";
- Παλιά είχαν μια στάση κι εκεί νίκησαν, γι΄αυτό την είπαν "Στάση του Νίκα".
* Ποια μέτρα πήρε ο Καποδίστριας για την οικονομία;
- Ο Καποδίστριας έβγαλε για πρώτη φορά τους φοίνικες με δικά του λεφτά κι έφερε την πατάτα. Αλλά επειδή στους άλλους δεν άρεσε η πατάτα, τον σκότωσαν.
* Τι γνωρίζεις για την ιστορική περίοδο του Διαφωτισμού;
- Διαφωτισμό είχαμε όταν στη Γη είχε πολύ φως και καθόλου νύχτα.
* Τι γνωρίζεις για την άλωση της Κων/πολης;
- Έγινε την 29η Μαϊου του 1453 γιατί ο Ιωάννης Ιουστινιανός σκοτώθηκε σε μια μάχη και πήγανε οι άλλοι κάτω από την Κερκόπορτα πάνω τους και σκοτωθήκανε. Έτσι η "Πόλη έπεσε". Ήδη η κατοχή είχε πέσει.
* Ποια ήταν η προσφορά του Μιαούλη στον αγώνα; (σ.σ. Το προηγούμενο βράδυ είχε προβληθεί η ταινία "Ρωξάνη")
- Ο Μιαούλης μέχρι τα 18 του ήταν πυροσβέστης και έσβηνε τα πλοία, αλλά μετά έγινε ποιητής κι έγραφε ωραία γράμματα.
* Τι γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου;
- Γιορτάζουμε τότε που οι Γερμανοί μπήκαν με τις μπότες τους στο Πολυτεχνείο και οι Τούρκοι με τα τανκς τους χτύπησαν και μπήκαν κι αυτοί μέσα. Οι φοιτητές φώναζαν πάνω στα κάγκελα "Έξω όλοι από το Πολυτεχνείο".
* Τι γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου;
- Την 25η Μαρτίου ένας παλιός Γερμανός είπε στους Έλληνες να πολεμήσουν για να διώξουν τους Τούρκους που έμεναν μαζί. Οι Έλληνες είπαν ναι κι άρχισαν να πολεμάνε αλλά οι Τούρκοι δεν έφευγαν κι έμειναν μαζί μας.

Μάθημα: Γεωγραφία

* Ποια ηφαίστεια λέγονται ενεργά και ποια σβησμένα;
- Ενεργά λέγονται τα ηφαίστεια που θα επιτεθούν στη χώρα. Σβησμένα λέγονται τα ηφαίστεια που σκότωσαν γυναίκες και παιδιά.
* Τι γνωρίζετε για την έρημο Σαχάρα;
- Στην έρημο Σαχάρα έχει ερημιά. Δεν υπάρχει ψυχή.
* Να περιγράψεις το κλίμα της Ελλάδας.
- Η Ελλάδα έχει πολλά κλίματα. Το πρωί έχει τροπικό, το μεσημέρι πολικό και το βράδυ καλό. Γι αυτό το κλίμα της Ελλάδας είναι από τα καλύτερα.
* Τι γνωρίζεις για το τροπικό δάσος;
α) Το τροπικό δάσος έχει τρεις ορόφους. Στον πρώτο όροφο ζουν τα δέντρα, στο δεύτερο όροφο ζουν τα ζώα και στον τρίτο ο αέρας.
β) Το τροπικό δάσος έχει πολλά φύλλα που πέφτουν κάτω, βγάζουν ρίζες και γίνονται ψηλά δέντρα που κρύβουν τον ήλιο. Οι άνθρωποί που ζουν από κάτω όμως είναι μαύροι.
* Τι γνωρίζεις για το κλίμα της ερήμου;
- Το κλίμα της ερήμου δεν είναι καλό. Το πρωί έχει ένα στρώμα πάγου γιατί το βράδυ κάνει κρύο όταν λιώνει βγαίνουν οι κάκτοι. Ύστερα γεμίζει ο κόσμος άμμο. Το βράδυ βγαίνουν βόλτα οι καμήλες κι ο αέρας.
* Τι είναι οριζόντιος και τι κατακόρυφος διαμελισμός;
- Οριζόντιος διαμελισμός είναι ό,τι βλέπουμε πλαγιαστά, ενώ κατακόρυφος ό,τι βλέπουμε όρθια.
* Τι είναι κλίμα και τι καιρός;
- Κλίμα είναι όταν φυτεύουμε κάτι στον κήπο και βγαίνουν φυτά. Καιρός είναι όταν βρέχει κι όταν κάνει ήλιο.

Μάθημα: Έκθεση

* Θέμα: "Τι ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά".
- Εγώ όταν μεγαλώσω ονειρεύομαι να γίνω γιατρός. Θα γίνω γιατρός γυναικολόγος. Για να γίνεις γυναικολόγος πρέπει να είσαι ψύχραιμος και να μην σου έρχονται ιδέες στο μυαλό. Για να γίνεις αυτό το επάγγελμα πρέπει να ξέρεις πολύ καλά τι κάνεις και, προπαντός, να μην κοιτάς αυτό που έχεις μπροστά σου, αλλά να κοιτάς τη δουλειά σου και την οικογένεια σου.

κι' εδώ ο ύμνος της σύγχρονης μαθητιώσας νεολαίας

Είχα τις μαύρες μου αυτές τις μέρες. Και σήμερα βέβαια η μέρα θα ήταν ίδια κι' απαράλλακτη. Ομως διάβασα αυτό το μαιλ και ξεράθηκα στο γέλιο. Τα ωραία πρέπει να τα μοιραζόμαστε.
Η πλάκα είναι ότι αυτά τα παιδιά έχουν πάρει απολυτήριο. Οπως εκείνα που γράφουν τόσο ανορθόγραφα. Οπως εκείνα που γράφουν μόνο greeklish. Κάποιοι τους έμαθαν γράμματα, κάποιοι τους έδωσαν απολυτήριο και ... πτυχίο! Και εξαπλώνεται το φαινόμενο σαν την γάγγραινα.
Και ερωτώ. Ποιός φταίει που βγαίνουν τα παιδιά τόσο ντουβάρια; Φταίνε μόνο οι κυβερνήσεις; Πόσες εκπτώσεις θα χρειαστεί να κάνουμε ακόμα;


Τετάρτη, Ιανουάριος 06, 2010

.........



Είναι φορές που θες απλά να ξεράσεις την ζωή σου. Ετσι σαν εμετό. Να φύγουν όλα από μέσα σου, να μην μείνει τίποτα. Ετσι, ένα τίποτα χωρίς τίποτα, να ξεκινήσεις μιά καινούγια ζωή μακριά απ' όλους και απ' όλα. Να ξαναχτίσεις έναν καινούργιο εαυτό μακριά, όσο πιό μακριά γίνεται. Μακριά, μακριά, μακριά...

Τρίτη, Ιανουάριος 05, 2010

Θέλω κι' εγώ διαπίστευση τώρα!


Μετά από τους δημοσιογράφους, τα πάσης φύσεως "φαινόμενα" που έχουν να πουλήσουν κάτι και τα κακόγουστα πολιτικοποιημένα μπλογκ, καιρός ήταν να περάσουμε και στην κρατική προπαγάνδα.
Η υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων (ουπς συγνώμη Διά Βίας Μάθηση ήθελα να πω, ξέχασα ότι άλλαξαν την πινακίδα) θα διαπιστεύει μπλογκς λένε. Παπα τι μοντέρνα πράγματα είναι αυτά! Μετά την διαφάνεια και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση ήρθε και ο καιρός της ηλεκτρονικής επιμόρφωσης-διαμόρφωσης-παραμόρφωσης (ότι σας κάνει ευχαρίστηση).
Γιά όλους εσάς καλά μου παιδιά που ενδιαφέρεστε γιά ενημέρωση σε θέματα του υπουργείου λοιπόν και θέλετε να συμμετάσχετε με δημοκρατικό τρόπο στην διακυβέρνηση της χώρας, ήρθε η ώρα να διαπιστευθείτε και να βοηθήσετε την κυβέρνηση στο έργο της. Που δεν είναι άλλος από τον συνεχή δημόσιο διάλογο. Στον οποίο μπορείτε να συμμετάσχετε με μπλογκ, μαιλ, sms άντε και με google wave γιά τους πιο προχωρημένους.
Ζούμε στον αιώνα της πληροφορίας ούτως ή άλλως. Και εξάλλου όσο περισσότερη πληροφορία διοχετεύεις, τόσο πιό πολύ απομακρύνεσαι από την αλήθεια.
Εμενα η κυρία Διαμαντοπούλου μου είναι αντιπαθής από τότε που είχε προτείνει τα αγγλικά ως δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους. Δεν ξεχνώ επίσης την προτροπή της γιά την χρησιμοποίηση των greeklish διότι έτσι θα μας καταλάβαιναν οι ξένοι και οι μετανάστες. Δεν ξέρω τι στην ευχή σκεφτόταν ο George όταν την διάλεξε γι' αυτήν την θέση...
Μένει να δούμε πως θ' αντιδράσουν οι Γκεβάρα της Βλογολάνδης που σήκωναν το λάβαρο της επανάστασης με το παραμικρό. Θα διαμαρτυρηθούν ή θα σωπάσουν; Ολα γιά το κύρος γίνονται εξάλλου και μία διαπίστευση είναι μιά αναγνώριση, πως να το κάνουμε!
Οσο γιά σας εκεί στο υπουργείο, πολύ χάρηκα με τα νέα σας και ελπίζω να μην με ξεχάσετε όταν θα ξεδιαλέγετε τα μπλογκς. Διαπιστέψτε με, πιστέψτε plz, θα είμαι καλό παιδί! Μήπως πρόκειται κιόλας να μας δώκετε και τίποτα παροχές στο μέλλον; Μην σας πω τότε ότι θα γράφω κι' ότι θέτε κιόλας!
Αντε βρε μπράβο και εις ανώτερα. Να ελπίσουμε και σε τάγματα από Χίτες που θα γράφουν greeklish;

το φλουρί έπεσε πάλι σε μένα


Ποτέ δεν ήμουν αυτό που λένε τυχερό άτομο. Μία τάση γιά ατυχήματα την έχω και εχω περάσει και διάφορες τραγωδίες στον πολυτάραχο βίο μου. Στο πατρικό μου σπίτι το φλουρί μου είχε πέσει μετρημένες φορές. Σπάνια έπεφτε σε κάποιον άλλον εκτός από τον αδελφό μου ούτως η άλλως αφού καταβρόχθιζε όλη την βασιλόπιτα γιά να το βρει. Και όσες φορές είχε τύχει σε μένα οι γονείς μου έβαζαν κι' άλλο φλουρί γιά να του πέσει κι' εκείνου. Επειδή κανείς δεν άντεχε την γκρίνια του. Επειδή του αρέσει πάντα να είναι ο winner όπως αυτοπροσδιορίζεται. Και έχει τέτοιο ψώνιο που ήταν πάντα αδύνατον να παίζουμε κάτι μαζί. Και δεν μιλάω γιά τα επιτραπέζια-Μονόπολυ-σκάκι που παίζαμε μικρά αλλά και γιά την μπιρίμπα που έχουμε παίξει μετρημένες φορές σαν ενήλικες. Καταλήγουμε πάντα σε ένα δραματικό τέλος όπου εκείνος θα τα παρατήσει έξαλλος κι' εγώ θα κλαίω από τα γέλια και τελικά θα σκοτωθούμε επειδή δεν δέχεται με τίποτα να χάσει.

Από τότε που παντρεύτηκα όμως τον Μιχάλη άλλαξε όλο αυτό. Το φλουρί πέφτει κάθε χρόνο σε μένα! Κι' ας τρώει όλη την βασιλόπιτα κι' εκείνος (εκτός από φέτος που την καταβρόχθισα εγώ γιατί ήταν ένα ποίημα με γλάσο από λευκή σοκολάτα). Δεν ξέρω αν είναι μία δαιμονική σύμπτωση αλλά έχω αρχίσει πλέον και αισθάνομαι άβολα με το θέμα. Μου φαίνεται ότι από του χρόνου θ' αρχίσω να κρύβω κι' εγώ ένα δεύτερο φλουρί να βρίσκει ένα να του φεύγει ο καυμός. Αυτό σκεφτόμουν χθες που παραλίγο να καταπιώ το νόμισμα. Γύρισα και τον είδα που ψιλοξύνισε τα μούτρα μου, πέταξε και μιά κακιούλα μετά και δεν του μιλάω έκτοτε παρά μόνο γιά τα βασικά.
Ειλικρινά με έχει κουράσει τόσο πιά αυτή η κατάσταση με τις κουβέντες που πετάει, όλη αυτή την χολή επί παντός επιστητού και γιά τους πάντες. Και κάτι καρφάκια που άρχισε και πετάει πιά και σε μένα, κουβέντα γλυκειά δεν μπορεί να βγει από το στόμα του. Τόση πικρίλα πλέον δεν ξέρω πόσο θ' αντέξω.
Καιρό έχουμε να χωρίσουμε πάλι μου φαίνεται. Από το καλοκαίρι που πήγε να μου βγάλει τις διακοπές από την μύτη και του είπα καμιά εκατοστή φακόφς και τον παράτησα σύξυλο και σαλπάρισα γιά Μύκονο.
Βαρέθηκα να μην περνάω ποτέ καλά. Βαρέθηκα να μου τα βγάζει ΟΛΑ πάντα από την μύτη. Βαρέθηκα την ξυνίλα και τα μούτρα του. Ρε κουμπάρε αν δεν περνάς καλά σήκω και πήγαινε στην μάνα σου, του λέω συνέχεια. Η άντε βρες μιά γκόμενα να συνέλθεις. Οκ δεν λέω, ίσως και να με πείραζε αλλά αυτή η κατήφεια μου κόβει τ' οξυγόνο.
Ρε κουμπάρε βλέπεις ότι έχω κατάθλιψη, είναι ανάγκη να με μιζεριάζεις κι' από πάνω; Κάνω συνέχεια προσπάθειες, κάνω τον καραγκιόζη κι' αυτός συνέχεια με σπρώχνει όλο και περισσότερο στον πάτο. Εϊναι πολύς καιρός που δεν είμαι καλά. Την προηγούμενη που είχαμε κατέβει Αθήνα εγώ ήμουν τόσο χάλια που έτρεχαν τα μάτια μου στο αυτοκίνητο και δεν μπορούσα να τα συγκρατήσω. Θεέ μου πόσο έχω κλάψει τελευταία, μιά θάλασσα λέμε, έχω ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Δεν ζήτησα να με σώσει, ίσως και να μην μπορεί, αλλά του πούστη, μην μου χειροτερεύει την κατάσταση. Και μετά με πήρε το παράπονο. Και βούλιαξα. Και νοιώθω ότι αν είναι να συνεχίσω να ζω έτσι καλύτερα να πεθάνω.

Ετσι πικρή ήταν λοιπόν η βασιλόπιτα φέτος.
-Ποιός θα την κόψει; με ρώτησε πριν την μαχαιρώσει.
Η κυρία Βέφα λέει πως την πίτα την κόβει ο αφέντης του σπιτιού. Είπαμε να το ρίξουμε στον κλήρο αλλά τελικά του έδωσα το μαχαίρι. Γιά να τον αφήσω να νοιώθει ότι είναι ο άντρας και έχει το πάνω χέρι. Κακώς! Επρεπε να το είχα πάρει και να τον κόψω φέτες. Ε ναι αγρίεψα τώρα.
Ελεγε επίσης πως ο άντρας κάνει το ποδαρικό στο σπίτι. Πριτς! Σηκώθηκα πουρνό πουρνό πήρα γλυκά και μπήκα με φόρα στο σπίτι. Οκ να κάνω μιά παραχώρηση στον φεμινισμό αλλά όχι και ποδαρικό απ' τον μουστρούφλη!
Αει σιχτίρι τα είπα και ξαλάφρωσα!

Δευτέρα, Ιανουάριος 04, 2010

το μήλο με το εσώτερο φως


Sometimes you go so deep
where the sun cannot reach you
wtf where is the so called inner light?
The lady vanished
I have no idea where she is.
Remains the beast.
Βe home by dark.

Φώτα ρε!
Μπα άσε, συνήθισαν τα μάτια μου.

δεν είχε γλυκά φέτος



Ούτε σοκολατάκια, ούτε γλυκά γιά να στολίσω γιά το καλό. Μόνο αυτά αγόρασα.
Γιά να είναι γλυκειά η χρονιά και κουραφέξαλα. Εχουμε πήξει στην γλύκα εδώ μέσα, θα λιγώσουμε σε λίγο. Ο καθείς στον κόσμο του κι' εγώ με ένα τρελλό άγχος μην πάρω βάρος. Τρώω και μετά μένω νηστική μία ολόκληρη μέρα. Και άγχος επειδή πρήζομαι με το παραμικρό, προσέχω, φοβάμαι να φάω και η τρελλή αγωνία να μην παχύνω. Και μετά σκέφτομαι πως δεν έχει σημασία αφού έτσι κι' αλλιώς θα πεθάνω, ας φάω να ευχαριστηθώ.
Εχω μεγάλο θέμα με τον θάνατο τον τελευταίο χρόνο τελικά.
Και δεν λέω να συνέλθω από την τελευταία εγχείρηση. Την έκανα γιά να ζήσω υποτίθεται καλύτερα και τελικά το μόνο που θέλω είναι να πεθάνω. Ναι, αυτή δυστυχώς είναι η κυρίαρχη σκέψη. Αν είναι να συνεχίσω να ζω έτσι να τελειώνω.

Κυριακή, Ιανουάριος 03, 2010

η κίχλη


Καλός βγήκα στο προφίλ, έλα και μία ανφάς τώρα!

Αυτή είναι η τσίχλα, από τα πιό συνηθισμένα θηράματα των κυνηγών.
Πόσο άρρωστος πρέπει να είναι κάποιος που σηκώνει την καραμπίνα και πυροβολεί;


Χθες ήταν μιά υπέροχη μέρα. Πρώτα απ' όλα συνήλθαν τα γατιά μου που ήταν άρρωστα κι' αναγκαζόμουν να τα κρατάω γιά να τους κάνουμε ενέσεις. Κι' ειλικρινά δηλαδή τέτοιο εφιάλτη ούτε στον εχθρό μου δεν εύχομαι. Εγώ που τα πόδια μου κόβονται κάθε φορά που βλέπω ένεση να κρατάω τα παιδάκια μου ακίνητα γιά να τα τρυπήσουμε. Μπρρρ... Ρινοτραχηλίτιδα είχανε, δεν έτρωγαν, δεν έπιναν, ήταν τρομερά αδύναμα κι' εγώ τα είχα παίξει. Τα είχα τυλίξει στις αγαπημένες μου ζακέτες που φοράω μέσα στο σπίτι (γιά να νοιώθουν την μυρωδιά της μαμάς) και είχα αφοσιωθεί πλήρως σ' αυτά.
Ε κι' αφού συνήλθαν είπαν να μου φέρουν δωράκι. Αυτή τη φορά όμως δεν ήταν ποντίκι αλλά πουλάκι. Το να ξυπνάω το πρωί και να βρίσκω ένα νεκρό πουλί στο υπνοδωμάτιο ή στο σαλόνι και ξεπουπουλιασμένο μάλιστα, και όλο το σπίτι μέσα στο πούπουλο δεν είναι από τα ωραιότερα θεάματα. Και μου χαλάει την διάθεση γιά όλη την μέρα. Αυτή την φορά όμως το πρόλαβα!
Τις άκουσα να τσακώνονται μέσα στον ύπνο μου. Σηκώθηκα και τις βλέπω κάτω από το κρεβάτι, η μία με το πουλί στο στόμα, οι άλλες να θέλουν να της το πάρουν αλλά να μην τολμάνε. Η Ινάνα είναι η αδιαμφισβήτητη αρχηγός και ας είναι μισή μπουκιά μπροστά στις άλλες. Της το παίρνω από το στόμα, σίγουρη πως είναι νεκρό, με ανακούφιση που πρόλαβα και αυτή τουλάχιστον την φορά δεν θα γεμίσει το σπίτι πούπουλα.
Το καυμένο, σκεφτόμουν, το πήρα στην χούφτα μου και άρχισα να το χαιδεύω. Και κουνήθηκε! Το εκστασιάστηκα είναι λίγο γιά να περιγράψει αυτό που ένοιωσα! Το πήρα και κατέβηκα στον κάτω όροφο γιά να μην υπάρχει πλέον κίνδυνος από τα γατιά. Ετρεμε στην αρχή και το κρατούσα απαλά μέχρι να συνέλθει. Και όλη την ώρα κοιταζόμασταν στα μάτια. Και με ζύγιζε. Ενοιωσα την στιγμή που έπαψε πλέον να φοβάται. Ηξερε ότι από εμένα δεν κινδύνευε.
Πήγαμε στον νεροχύτη και προσπαθούσα να του δώσω νερό με τα δάχτυλα μου. Με τσίμπαγε, πολύ απαλά, στην αρχή, σαν να ήθελε να μου δείξει ότι μπορεί να αμυνθεί αν χρειαστεί. Μετά όμως σταμάτησε. Κατάλαβε ότι απλά ήθελα να του δώσω νεράκι και βούταγε τις σταγόνες που έπεφταν από τα δάχτυλα μου. Και μετά πέταξε!
Ορμηξε πάνω στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο αλλά χτύπησε πάνω στις μπάλες και τα στολίδια (η αλήθεια είναι ότι το έχω λίγο παραφορτωμένο), κλαδί δεν βρήκε ελεύθερο το κακόμοιρο και τελικά κατέληξε σε κάτι καλώδια και μετά πάνω σε κάτι βαζάκια πήλινα στην κουζίνα. Και μετά το έχασα!
Το έψαχνα δυό ώρες, πουθενά το πουλί. Και δεν μπορούσα και ν' ανοίξω παράθυρο μην τυχόν και μπουν τα γατιά τα οποία είχαν λυσσάξει να χτυπάνε τα τζάμια και να διαμαρτύρονται που τους πήρα το παιχνίδι-μεζεδάκι. Ο γάτος μου ο Χάμστεριξ είχε φέρει μιά φτερούγα τις προάλλες και την άφησε δίπλα στο κρεββάτι μου.
Τελικά τον ανακάλυψα κάποια στιγμή, τον κυνήγησα και κατάφερα να τον βγάλω από το σπίτι γιατί δεν το είχε σκοπό ο μπαγασάκος. Γιατί τον βάφτισα αρσενικό; Επειδή σαν χθες πριν 35 χρόνια πέθανε ο πατέρας μου. Λευτέρη τον έλεγαν.
Σύμπτωση, αλληγορία ή ένα ποίημα που έζησα; Κατάφερα πάντως και αποτύπωσα τις στιγμές σε δυό φωτογραφίες. Αντίο Λευτεράκη, να προσέχεις.
Περιπέτειες που ζούμε κι' εμείς στας εξοχάς!

...Γιατί τ' αγάλματα δεν είναι πιά συντρίμια, είμαστε εμείς. T' αγάλματα λυγίζουν αλαφριά... καληνύχτα...

Σεφέρης


(στην Μαρία Πισιώτη)

Παρασκευή, Ιανουάριος 01, 2010

Εύχομαι ο νέος χρόνος να είναι gay

Η ωραιότερη κάρτα που έλαβα ήταν αυτή.


Λοιπόν έχουμε και λέμε. Πρώτη απόφαση του νέου χρόνου. Θα ξαναρχίσω να γράφω στο μπλογκ μου. Ετσι όπως έγραφα στην αρχή. Γιά μένα. Γιά να έχω ένα περίπου ημερολόγιο με τις σκέψεις μου, με τις αναμνήσεις μου, με την πλακίτσα μου όταν έχω διάθεση, με τα κλαψουρίσματα όταν έχω τις μαύρες μου, με τις τσαντίλες μου ή με τις σιωπές μου.
Καθόμουν και διάβαζα ότι είχα γράψει το 2009 και κατασπάστηκα. Τίποτα απ' όσα πέρασα δεν έγραψα. Σαν να τα έχω απαρνηθεί. Σαν να μην έγιναν.
Γιατί; Γιά να μην είμαι δυσάρεστη στους άλλους;
Ναι υπάρχει αρκετή δυστυχία στον κόσμο, δεν χρειάζεται να φωνάζω κι' εγώ την δικιά μου. Αλλά μάλλον τελικά δεν είναι και πολύ υγιές το να μην εκφράζεσαι καθόλου.

Πεθύμησα εκείνη την εποχή που είμασταν αγνοί και απονήρευτοι μπλόγκερς. Τότε που δεν ξέραμε κανέναν, που δεν είχαμε τους ηλεκτρονικούς κατασκόπους, αυτά τα σιχαμένα counter, οι δείκτες γιά το τι αρέσει και τι όχι στους αναγνώστες μας. Γιά το πόσοι και ποιοί περίπου μας διαβάζουν. Γιά την ματαιοδοξία και τον υπέρμετρο ναρκισσισμό που μας οδήγησαν. Μα κυρίως γιά το πόσο μακριά με πήραν από τον στόχο μου.
Κάποτε είχα πει ότι ήθελα ν' αφήσω ένα βιβλίο πίσω μου όταν θα φύγω. Τώρα δεν είμαι διόλου σίγουρη πλέον. Δεν έχω τίποτα σπουδαίο να πω. Δεν υπάρχει κάτι που δεν έχει ειπωθεί εξάλλου, και καλύτερα μάλιστα.
Γιατί να νοιώθουμε την ανάγκη ν'αφήσουμε κάτι εκτός από την σκόνη μας; Δεν ξέρω, σηκώνει πολλή σκέψη ακόμα το θέμα. Ποτέ δεν μ' ένοιαζε να μείνω αθάνατη. Ηθελα απλά να ζήσω όσο καλύτερα γίνεται. Να έχω όσο το δυνατόν περισσότερες στιγμές ευτυχίας. Να είμαι υγιής, να είμαι γαλήνια, να μην πονάω. Φιλοδοξίες στην ζωή μου ποτέ δεν είχα. Δεν ήθελα να γίνω το ένα ή το άλλο. Μόνο να γίνω -όσο εφικτό είναι αυτό- ένας καλός άνθρωπος που θα σέβεται τον εαυτό του, τίποτα άλλο.

Γιατί ν' αφήσω κάτι πίσω μου; Γιά να μ' εκτιμήσουν μετά θάνατον; Εγώ όσο είμαι ζωντανή ήθελα να μ' αγαπάνε. Οχι από πολλούς αλλά από λίγους. Θα μπορούσε να είναι και ένας άνθρωπος ίσως.
Πραγματική αγάπη, όχι λόγια αλλά πράξεις. Μεγάλο θέμα κι' αυτό. Τελικά εγώ είμαι που ακόμα δεν έχω καταφέρει ν' αγαπήσω τον εαυτό μου. Τα προβλήματα υγείας δεν βοήθησαν καθόλου. Η αυτοεκτίμηση μου έπεσε κάτω στα πατώματα και χτυπιόταν φέτος.
Ηταν ωραία κάποτε στην μπλογκόσφαιρα. Εγραφα καμιά μαλακία γιά να νοιώσω όμορφα ή γιά να περάσει η ώρα κι' έβγαζα αρκετά από όσα είχα μέσα μου. Νομίζω ότι η σιωπή η οποία είχα επιβάλει στον εαυτό μου, έκανε τα πράγματα πολύ χειρότερα τελικά. Αλλά δεν μπορούσα κιόλας να εκφραστώ. Υπήρχαν μέρες που λέξη δεν έβγαινε από το στόμα μου.
Αρχισε να μ' αρέσει η έρημος. Αφιονίστηκα από την μοναξιά και την δυστυχία. Δεν ήθελα να μοιραστώ τίποτα και με κανέναν. Οδυνηρό αλλά θα γινόμουν αυτάρκης. Ηταν δύσκολο, ότι πιό δύσκολο έχω περάσει στην ζωή μου. Αλλά άξιζε τον κόπο; Δεν ξέρω. Η νεκροψία θα δείξει υποθέτω. Εφτασα σε ένα σημείο που δεν αναγνωρίζω πλέον τον εαυτό μου. Ποιά είμαι; Τι έγινα;
Ηρθα σε επαφή με το θηρίο μέσα μου. Ποιός νίκησε τελικά; Ιδέα δεν έχω. Ολα ένα κουβάρι είναι πάλι, αλλά δεν με νοιάζει. Ποτέ δεν με πείραζε να πλέω ακυβέρνητη. Δεν φοβάμαι.
Είμαι ένα νεφέλωμα που γυρεύει να επαναπροσδιοριστεί. Πλάκα θα έχει.

Ας είναι gay λοιπόν ο νέος χρόνος γιατί ο παλιός μας γ... γιά τα καλά! (Και δεν το ευχαριστηθήκαμε κιόλας)