Ετσι έβλεπα όταν βγήκα από το νοσοκομείο και μέχρι πριν λίγες μέρες. Τώρα είναι καλύτερα, τουλάχιστον δεν θα σκοντάψω πουθενά.Σήμερα πέρασαν 5 δελφίνια κάτω από το σπίτι και γέμισε η ψυχή μου αγάπη. Χρειαζόμουν κάτι να μου φτιάξει η διάθεση. Επειδή όλα πάνε χάλια, μα εντελώς λέμε. Κάθε μέρα κάτι άσχημο θα συμβεί. Οπως το να χαλάσει ο υπολογιστής μου που με βόλευε λόγω μεγάλης οθόνης γιά να μπορώ να βλέπω. Κι' απέμεινα να βγάζω τα μάτια μου στο λαπτοπ. Η το να μένω από μπαταρία αυτοκινήτου εδώ στην ερημιά. Η να τρυπιέμαι με το μηχανάκι γιά μέτρηση και να μην τρέχει αρκετό αίμα και να καταλήγω να τρυπιέμαι 3-4 φορές γιά να βγει μιά σταγόνα. Η το χειρότερο να κάνει εκβραχισμό ο γείτονας και να μου έχει πάρει τα αυτιά. Και το ακόμα πιό αισχρό να μου κάνει ζημιά στην μάντρα (που ίσως χρειαστεί να γκρεμιστεί και να ξαναχτιστεί)και να μην το αναγνωρίζει. Και να πλακωθώ και μαζί του. Και να είναι ο τύπος μιά κατινάρα του κερατά, και τίποτα δεν σιχαίνομαι πιό πολύ από τους άντρες κατινάκια. Και αφού δεν έπιασε το μελόδραμα Ξανθόπουλος πήγε να μου το παίξει άγριος και να με απειλήσει και τελικά του είπα πως εγώ διάλογο σε τόσο χαμηλό επίπεδο δεν καταδέχομαι να κάνω και σηκώθηκα κι' έφυγα. Και ήρθε μετά και ζήταγε συγνώμη το κνόδαλο. Τι γουρούνι! Να μιλάει έτσι σε μιά γυναίκα! Αμόρφωτο ζώον, παίρνουν μιά Μερσεντάδα και νομίζουν πως γίνονται άνθρωποι. Απ' τους τρόπους κρίνεται ο καθένας.
Πάντως ειλικρινά απορώ με τόση γκαντεμιά. Δεν φτάνει που δεν βλέπω καθαρά ακόμα αλλά έχω φάει και ένα πακέτο άνευ προηγουμένου. Η μαμά μου από την ώρα που συνέβη το μοιραίον δεν ξεκολλάει από δίπλα μου. Εκανα αμάν να φύγει ο Μιχάλης, να ζήσω μόνη μου, ν' αναπνεύσω καθαρό αέρα και τώρα τούτο το μαρτύριο. Εχει ανοίξει όλα τα ντουλάπια, συρτάρια, τα έφτιαξε όλα όπως ήθελε και δεν λέει να πάει σπίτι της. Και όλη μέρα το ίδιο τροπάρι ότι δεν καταλαβαίνω την σοβαρότητα της κατάστασης, ότι θα ήμουν νεκρή αν δεν με πήγαινε στο νοσοκομείο κλπ κλπ γιά να μην πάψω να αισθάνομαι άρρωστη. Και όποιος παίρνει τηλέφωνο του λέει "θα την χάναμε την Εβίνα" ή "θα έχανα το παιδάκι μου" και μετά θα βρει κάτι γιά να μου κάνει τα νεύρα τσατάλια. Και μετά θα αρχίσει το κόλπο με τις ενοχές.
Ομως να μην είμαι άδικη, έχει κουραστεί πάρα πολύ, να με φροντίζει, να τρέχει από πίσω μου μην τυχόν και αυτοκτονήσω με πάστες και να κάνει υπομονή κάθε φορά που έχω τα νεύρα μου. Και κάθισε και έπλυνε και σιδέρωσε όλα μου τα καλοκαιρινά ρούχα, και μιλάμε γιά μία ολόκληρη οροσειρά. Ξεπατωθήκαμε στις δουλειές αλλά καλό μου έκανε η εργασιοθεραπεία.
Προσπαθούσα να την διώξω στην αρχή και της φερόμουν απαίσια. Γιατί το μόνο που ήθελα ήταν να μείνω μόνη μου να γαληνέψω. Επειδή η ζωή μαζί της είναι μαρτυρική σε γενικές γραμμές. Είναι σαν να έχεις ένα μωρό στο σπίτι που θέλει να σου μιλάει συνέχεια. Αισθάνομαι ότι μου πυροβολεί τον εγκέφαλο. Χίλιες ερωτήσεις την μέρα, και άσε που οι μισές λέξεις είναι "αυτό το βάζω εκεί". Λες και προσέχω ή θα θυμάμαι. Ομως υπάρχει και το θετικό σε όλα αυτά. Οι αγκαλιές. Και τις έχω τρομερή ανάγκη. Οταν δεν τσακωνόμαστε έρχεται και με παίρνει αγκαλιά και με χαιδεύει. Χρόνια είχε να μου δείξει τόση τρυφερότητα. Την πρώτη φορά που μ' αγκάλιασε ξέσπασα σε γοερά κλάματα. Επειδή είχα ξεχάσει πως είναι να σ' αγκαλιάζει κάποιος. Κι' εκεί διαβεβαιώθηκα πως ο γάμος μου έχει πλέον τελειώσει.
Κάποτε ο Μιχάλης ήταν η αγκαλιά μου, τώρα είμαστε δύο συγκάτοικοι. Πριν φύγει έγιναν διάφορες συζητήσεις. Και του είπα πως νοιώθω ότι δεν μπορώ να ζήσω άλλο πιά μαζί του, ότι με σκοτώνει αυτός ο γάμος. Υποθέτω πως έτσι είναι τα περισσότερα ζευγάρια, τουλάχιστον αυτά που γνωρίζω, αλλά δεν αντέχω να ζω έτσι. Συνήθεια, σύμβαση, ψυχρότητα, τόση παγωνιά που στ' αλήθεια σκοτώνει. Δεν μ' αγαπάει πιά αλλά δεν το βλέπει. Κι' αν κάποτε αισθανόμουν κατοικίδιο, πολύ καιρό τώρα αισθανόμουν έπιπλο. Συγκεκριμένα κρεββάτι. Ημουν τόσο αδύναμη που δεν μπορούσα να σηκωθώ. Αισθανόμουν πως έχω γίνει ένα μ' αυτό. Και δεν έκανε τίποτα. Απλά με κοιτούσε που έλειωνα. Οκ ίσως φταίω εγώ που δεν είχα θέληση γιά ζωή, αλλά περιμένεις από τον "σύντροφο" σου κάποια αντίδραση.
Δεν λέω ότι δεν τον νοιάζομαι, πάντα θα τον νοιάζομαι αλλά δεν νομίζω πως μπορεί να καταλαγιάσει η οργή. Κι' έχουν βγει όλα στην επιφάνεια. Οι υποχωρήσεις που αναγκάστηκα να κάνω, η ζήλεια και οι στερήσεις που υπέστην εξαιτίας της , η έλειψη διασκέδασης. Είναι πολλά χρόνια που έχουμε να περάσουμε καλά. Ο άνθρωπος απλά δεν έχει καμία ανάγκη αναψυχής. Οπου διασκέδαση είναι ζάπινγκ μπροστά στην τηλεόραση. Ακόμα και τα ΚΑΠΗ πάνε μιά βόλτα, μιά εκδρομούλα βρε αδελφέ! Κι' ο τρόπος που μου μιλάει πλέον είναι κάτι που δεν ανέχομαι. Εγώ παντρεύτηκα έναν ευγενικό Ευρωπαίο. Κι' αυτός βέβαια άλλη παντρεύτηκε. Τότε ήμουν ευγενική και γλυκειά. Τώρα είμαι ένας ζόρικος επαναστάτης που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του.
Το μόνο που παρακαλάω είναι να μείνω μόνη μου στο σπίτι, να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη γιατί το μυαλό μου είναι κι' αυτό θολωμένο. Εχω μονίμως την αίσθηση ότι κολυμπάω στο χάος και ότι δεν μπορώ να ελέγξω τίποτα. Ετσι απλά, αισθάνομαι ότι δεν ζω αλλά απλά συνεχίζω. Με κόπο. Σαν την διαφήμιση με τα κουνελάκια της Duracell, συνεχίζω μέρχρι να τελειώσουν οι μπαταρίες. Οι μέρες είναι γεμάτες θλίψη, δεν λέω ότι δεν υπάρχουν στιγμές που γελάω, με τα γατόσκυλα κυρίως ή όταν πάμε στο φαρμακείο με την μαμά πάντα αλά μπρατσέτα.
-Να σε κεράσω ένα Ανταλάτ (χάπια γιά την καρδιά της) να με κεράσεις έναν ουροσυλλέκτη. Και βρήκα και έναν φαρμακοποιό διαβητικό και πάω και λέμε τα βάσανα μας. Τουλάχιστον να ξέρω πως θα είναι αν χρειαστεί κάποια στιγμή να πάρω ινσουλίνη.
Την Τρίτη θα ξέρω τι θα γίνει και με την όραση. Οι οφθαλμίατροι στο Μετροπόλιταν μου είπαν πως πιθανότατα θα επανέλθει, αλλά ο ξάδελφος κορυφαίος οφθαλμίατρος μου είπε (από το τηλέφωνο) ότι μπορεί και να μείνω έτσι γκαβή. Και πολύ μου έχει στοιχίσει. Εγώ με γυαλιά; Και το κυριώτερο. Πως θα ξαναβάψω τα μάτια μου αν δεν βλέπω;
Βέβαια θα μπορούσα να το συνηθίσω κι' αυτό. Ηδη έχω συνηθίσει τα τρυπήματα από τις μετρήσεις και δεν μ' ενοχλεί πλέον. Οπως συνήθισα και την διατροφή. Το δε ζάχαρο πλέον είναι κάτω από το κανονικό και δεν ανέβηκε ποτέ ξανά από την μέρα που βγήκα από το νοσοκομείο. Οχι που δεν θα το έριχνα.
Σκέφτομαι μήπως το διαβητικό σοκ ήταν από την στεναχώρια. Σπάραξα με τον θάνατο του Ποντικιού μου. Ηταν μικρό σκυλάκι, δεν ήταν η ώρα της ρε γμτ. Σπαράζω κάθε φορά που πάω στον κήπο να ποτίσω και βλέπω το μέρος που είναι θαμένη. Περνούσα πολλά τον τελευταίο καιρό, τρομερή πίεση, κι' αυτό με τσάκισε.
Στην αρχή ο γιατρός το είχε αποκλείσει αλλά χθες τον είδα σκεφτικό που του το υπενθύμισα. Κάπου μέσα μου τρέφω ελπίδες ότι μπορεί να γλυτώσω από τον διαβήτη. Οτι ίσως να μην είμαι διαβητική γιατί και ο πατέρας μου είχε πάθει ένα τέτοιο επεισόδιο, έμεινε κι' εκείνος μιά βδομάδα στο νοσοκομείο και δεν ξανανέβασε ποτέ. Νομίζω πως θα πάω και σε άλλο γιατρό κάποια στιγμή. Δεν ξέρω, ίσως απλά αδυνατώ να το χωνέψω.
Παρασπονδίες στο φαγητό δεν κάνω εκτός από μιά μέρα που μου την έδωσε η μάνα μου και πήρα το αυτοκίνητο και πήγα σε μιά παραλία και έφαγα ένα τσιπσάκι. Και χθες που ήμουν νηστική όλη μέρα γιατί είμασταν στους δρόμους και πήγαμε σ' ένα ταβερνάκι και φάγαμε καλαμαράκια και πατατούλες τηγανητές.
Χθες ήταν μιά τραγελαφική μέρα πάντως. Επρεπε να πάω στο νοσοκομείο γιά εξετάσεις και κάτι δουλειές. Και ήμουν λες και με είχαν πυροβολήσει στον εγκέφαλο. Επαιρνα συνέχεια λάθος δρόμους, δεν έβλεπα να διαβάσω τις πινακίδες, με κούρασε τόσο πολύ η όλη διαδικασία που μάλλον από εδώ και στο εξής θα κυκλοφορώ με ταξί στην Αθήνα. Πάντως λίγο καθαρότερα βλέπω πλέον. Κάποιες στιγμές νομίζω ότι επανέρχεται (όχι πλήρως) και μετά ξαναθολώνει.
Ας τελειώσει επιτέλους αυτή η περίοδος γιατί άλλο κατήφορο δεν τον αντέχω. Αισθάνομαι λες και είμαι τιμωρία. Οτι είμαι στα πατώματα και δεν βλέπω να σηκωθώ. Και όλο προσπαθώ αλλά κάποιος μου δίνει κλωτσιά και ξαναπέφτω κάτω.
Με ρωτάνε πως είμαι, και δεν ξέρω τι να πω. Δεν θέλω να με λυπούνται αλλά δεν μπορώ να λέω και καλά. Οχι δεν είμαι. Καθόλου. Αλλά θ' αλλάξει ελπίζω αυτό. Θα σηκωθώ κάποια στιγμή. Ισως όταν θα φύγει κι' η μαμά και θα μείνω μόνη μου στο σπίτι. Ηδη τα πάω μιά χαρά. Οδηγώ μετά από τόσα χρόνια, κουβαλάω όλα τα βαριά πράγματα, μπορώ να κάνω τα πάντα που έκανε ο Μιχάλης. Η τουλάχιστον να προσπαθήσω. Ηδη φύτεψα πετούνιες γιά να μου φτιάξει η διάθεση. Σύντομα θα ξαναφτιάξω τον κήπο μου.. Και έβγαλα μισότυφλη και τις πρώτες μου φωτογραφίες. Κι' ας μην είμαι σίγουρη αν είναι καλές.
Χίλια ευχαριστώ σε όσους μου έγραψαν. Ανθρωποι που δεν γνωρίζω και με διάβαζαν. Τα γράμματα σας με συγκίνησαν πολύ. Και μ' εμψύχωσαν.
Η πρώτη φωτογραφία που έβγαλα. Νομίζω πως είναι καλούτσικη.
