straight from the heart

ένα τριαντάφυλλο, η πανσέληνος και ένα τραγούδι

....---...

"Ν' αφήσεις κάτι πίσω σου" είπε ο Χάρης.

"Μέχρι κι' ο Μάρλον Μπράντο άφησε την τσίχλα του στο μπαλκόνι" συμπλήρωσε η Μαρία.

Ναι κάποτε ήθελα ν' αφήσω κάτι πίσω μου.

Να με διαβάσει και να μ' αγαπήσει

έστω και μετά θάνατον κάποιος.

Μάταιο όπως όλα.

Αγάπησα τις λέξεις αλλά με κέρδισε η σιωπή.

Ψάχνω να βρω έναν λόγο γιά να συνεχίσω να γράφω.

Δεν υπάρχει.

Θα τους αφήσω την σκόνη μου τελικά.

Φταίει η δίνη που άνοιξε

κι' αχόρταγα καταπίνει

δέντρα, κτίρια κι' ανθρώπους

τα ζώα πρόλαβαν κι' έφυγαν

εκτός από ένα.

Εχουμε μείνει μόνες.

Εγώ και η δίνη.

Δεν εκπέμπω

γιατί ίσως δεν θέλω να με σώσουν

είναι απλά

τρεις τελείες

τρεις παύλες

τρεις τελείες

Ούτως ή άλλως κανείς δεν μπορεί να με σώσει.

Η μήπως μπορεί;

Αγάπα με σε παρακαλώ

γιατί εγώ δεν μπορώ.

Σκορπίστηκα πάλι.

Αγιος Γιώργης ο drive in

o Αη Γιώργης ο drive in

Εχω ξαναγράψει γιά τον Αη Γιώργη τον drive in. Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου εκκλησάκια. Τον έβλεπα όταν άρχισα να έρχομαι στην Σαλαμίνα, εκεί γύρω στα 15. Ηταν μία μόνο καμαρούλα μ' ένα σταυρουδάκι. Περνούσαμε με το αυτοκίνητο και μαγνήτιζε το βλέμμα μου. Ηταν τόσο χαριτωμένο και κάθε φορά παρακαλούσα την μαμά μου να σταματήσουμε. Και κάθε φορά μου έλεγε πως θα το κάναμε την επόμενη. Και μου είχε μείνει απωθημένο. Και εν τέλει κάποια μέρα σταματήσαμε και μπήκαμε μέσα. Και το λάτρεψα. Δεν είχα δει πιό κούτσικο, πιό απεριποίητο εκκλησάκι, άνοιγες την πόρτα και έμπαινες σε μιά άλλη διάσταση, διακόσια χρόνια πριν. Και ξετρελλαθήκαμε με την μαμά μου. Και έκτοτε πάντα σταματούσαμε ν' ανάψουμε κεράκι. Και με τα χρόνια πήρε και το όνομα μου και όσοι από το σόι περνούσαν έλεγαν "το εκκλησάκι της Εβίνας". Και κάποια μέρα γνώρισα και ένα γέρο αγρότη και πιάσαμε την κουβέντα και μου είπε πως κάποτε είχε εμφανιστεί ο Αγιος και είχε σώσει την ζωή κάποιου σ' ένα τρακάρισμα. Και λίγες μέρες μετά, κανά δυό χιλιόμετρα παρακάτω, έσωσα εγώ έναν νεαρό που είχε πέσει με το μηχανάκι του μέσα σ' ένα χωράφι. Ηταν δύο το πρωί και ούτε και ξέρω πως στην ευχή τον είδα και πήγα και τον μάζεψα. Θα έμενε όλη νύχτα εκεί στην ερημιά χτυπημένος.
Κι' ύστερα άρχισαν τα οικονομικά μας προβλήματα κι' άρχισα να πηγαίνω στον Αη Γιώργη να τον παρακαλάω να μας λυτρώσει. Να πουληθεί το ακίνητο του εργοστασίου να γλυτώσουμε από την τράπεζα που μας είχε πιεί το αίμα. Και είχα κάνει και ένα τάμα. Πως αν πουληθεί το ακίνητο θα το έπισκεύαζα το εκκλησάκι και πως θα το έκανα κουκλί.
Τελικά το εργοστάσιο πουλήθηκε αλλά έγιναν τέτοιες κομπίνες με τον δικηγόρο μας, τον Δήμο που το αγόρασε και την τράπεζα, τελικά όχι λεφτά δεν πήραμε αλλά καταστραφήκαμε εντελώς, τέλος πάντων δεν μπορώ να τα γράφω γιατί ακόμα μετά από τόσα χρόνια, με πιάνει το στομάχι μου κάθε φορά που τα σκέφτομαι. Λεφτά δεν πήραμε και εγώ το τάμα δεν το τήρησα.
Και κάποια στιγμή, δεν ξέρω ποιός και τι, το επισκεύασαν. Και προσέθεσαν και ένα δωμάτιο. Και αντικατέστησαν την παλιά φθαρμένη ξύλινη πόρτα με τα ξεφλουδισμένα χρώματα. Και έβαλαν μιά από αλουμίνιο. Και αλουμινένια παράθυρα. Και ξαφνικά το θεικά όμορφο από την απλότητα εκκλησάκι μου έγινε κιτς. Συγκοπή κόντεψα να πάθω.
Και σπάστηκα και έκτοτε δεν σταματάω κάθε φορά που περνάω. Ασε που πάντα έχω ενοχές που δεν τήρησα το τάμα. Και μετά τσαντίζομαι γιατί θυμάμαι τις αδικίες που υποστήκαμε. Και όλα αυτά τα συναισθήματα με κάνουν να το αποφεύγω. Επειδή δεν θέλω να θυμάμαι. Γιατί το παρόν είναι ούτως ή άλλως δυσβάστακτο και είναι υπεραρκετό. Ας μείνουν οι αναμνήσεις εκεί που ανήκουν.
Σταματάω μιά δυό φορές το χρόνο πιά και αυτό είναι όλο.
Πήγα πριν λίγες μέρες. Κάθισα σ' ένα στασίδι και προσπάθησα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου. Εχω πολύ θυμό μέσα μου ακόμα. Τράβηξα φωτογραφίες και έφυγα με την υπόσχεση να ξαναγυρίσω. Φτάνοντας στο σπίτι και χαζεύοντας τις φωτογραφίες ανακάλυψα πως τα πλαστικά γαρύφαλα του Αγιου έχουν ψεύτικες δροσοσταλίδες.
Ολα ψεύτικα είναι τελικά στην ζωή. Οι άνθρωποι, τα λόγια τους, οι πράξεις τους... Μόνο τα δάκρυα είναι αληθινά._

είμαι έξυπνη, πλούσια και όμορφη

I warn you, if you bore me, I shall take my revenge. - J.R.R. Tolkien


Και έχω και 551 φίλους στο facebook. Που τους μισούς συνεχίζω να μην τους γνωρίζω. (Και ούτε το έχω σκοπό εδώ που τα λέμε). Το ότι είμαι ευγενής και τους κάνω add δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποστώ όλη αυτή την μπουρδολογία και τα φθηνά καμάκια. Πόσο δε μάλλον όταν έφτασε να μου την πέσει 15χρονος.
"gha pos s lene"
"Παιδάκι μου που με βρήκες;"
"pos s lene" επέμενε (λες και το προφίλ δεν ανέφερε το όνομα μου και τα χρόνια μου)
"Την ηλικία μου την είδες; Θα μπορούσα να είμαι γιαγιά σου!"
Αλλά σιγά μην το πρόσεχε. Είχε ήδη 1.400 φίλους, οι πιό πολλές γυναίκες. Να λοιπόν ο σύγχρονος (κατά φαντασίαν) Δον Ζουάν. Και καλά να παρατηρείς τα φαινόμενα στους πιτσιρίκους αλλά να τα κάνουν και οι μεστωμένοι λίγο πολύ γελοίο δεν είναι;
Αυτά και άλλα πολλά, σαχλαμάρες που δεν μπορεί να τις ανεχτεί άνθρωπος. Του στυλ είσαι ωραία και θέλω να σε φωτογραφίσω. Μην ξεράσω, το κόλπο είναι τόσο παλιό που το έκανε ο άντρας μιάς φίλης μου 20και χρόνια πριν. Εβαζε αγγελίες σε εφημερίδες και ζητούσε φωτομοντέλα γιά να βγάζει πιτσιρίκες.

Γι' αυτό λοιπόν αποφάσισα να φτιάξω λίγο το προφίλ μου να γίνω λίγο πιό τραβηχτικιά. Ιδού λοιπόν η νέα μου φωτό και το απόφθεγμα που θα την συνοδεύει.

(Αντε γιατί πολλή μαλακία έχει πέσει εκεί μέσα και θα σιχαθώ τους άντρες εντελώς στο τέλος)

ex animo

ego non
non ego

κινέζικα γαρύφαλλα

βρέχει

τριανταφυλλάκι

I have nothing to say
and I am saying it
and that is poetry
as I needed it

John Cage

Αρση βουλευτικής ασυλίας

Εγώ, ως Ελληνας πολίτης, γνωρίζοντας πως το πολίτευμα της χώρας μου είναι η Δημοκρατία και άρα είναι όλοι ίσοι απέναντι στους νόμους και στο σύνταγμα, απαιτώ να αρθεί η βουλευτική ασυλία για να σταματήσει κάποτε η ατιμωρησία των βουλευτών και ο παράνομος πλουτισμός τους.

Δεν έχω πρόθεση να προσβάλω κανέναν, απλώς επιθυμώ να προστατεύσω τη χώρα απο μελλοντικές παράνομες διαδικασίες που μόνο στόχο έχουν τον πλουτισμό των ολίγων με αποτέλεσμα τη σταδιακή πτώχευση του Ελληνικού Κράτους. Όποιος - ακόμα και βουλευτής - έχει πάρει έστω κι ένα ευρώ από τα ταμεία του κράτους, πρέπει να κατηγορείται ά μ ε σ α για εσχάτη προδοσία εναντίον του ελληνικού κράτους.

Επιθυμώ αυτοί που ψηφίζω να είναι ίσοι απέναντί μου και να μη μπαινουν στο απυρόβλητο αμέσως μετά την είσοδό τους στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Ψηφιζω υπερ της κατασχεσης των περιουσιακων στοιχειων των βουλευτων,τη δημοπρατηση των, προς εξοφληση του χρεους που δημιουργησαν οι ιδιοι, εφευρισκοντες... τη βουλευτική ασυλία την οποία ουδέποτε εγω προσωπικα υποστήριξα.

Να δικαστούν όλοι απαξάπαντες οι διατελέσαντες βουλευτές για ολα τα ποινικά και αστικά κατά των λαϊκών συμφεροντων αδικηματα.

Παρακαλώ δεχθείτε την αίτησή μου, ως ισότιμος πολίτης αυτής της ελεύθερης δημοκρατικής χώρας, για την άμεση άρση της βουλευτικής ασυλίας.

Υπογράφουμε εδώ.
ΑΡΣΗ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΑΣΥΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - Petition - Sign this petition here - Signature page - GoPetition

το feeling

Το νέο μου χόμπυ είναι το εξής: Εχω πάρει σβάρνα τα φυτώρια. Πάω και θαυμάζω, μυρίζω, φωτογραφίζω λουλούδια. Γυρνάω στο σπίτι και τρέχω να δω το αποτέλεσμα. Οκ δεν θα βγάλω ποτέ τέλειες φωτογραφίες, δεν έχω ούτε τις γνώσεις και ακόμα δεν έχω διαβάσει τις οδηγίες της μηχανής, αλλά μου είναι αρκετή η αίσθηση.
Φυσικά γυρνάω με λουλούδια στο σπίτι. Εχω κόψει το σουπερμάρκετ αφού γιά εκεί ξεκινάω αλλά τελικά αποφασίζω να ξοδέψω τα λεφτά μου σε λουλούδια. Ούτως ή άλλως μου έχει κοπεί και η όρεξη, τρώω ελάχιστα και μακάρι να κρατήσει.

Cat gives a cardiac massage to his injured girlfriend

Αυτός αδέσποτος άσπρος γάτος βιντεοσκοπήθηκε στη Τουρκία(Kızılsaray περιοχή της Αττάλειας) ενώ προσπαθούσε να εμψυχώσει τη φίλη του την οποία χτύπησε αυτοκίνητο,για να σηκωθεί. Ακόμα και αν κάποιοι άνθρωποι προσπάθησαν να τον βοηθήσουν δεν τους άφηνε να πλησιάσουν για δύο ολόκληρες ώρες. Τέλος ένας κτηνίατρος ήρθε και πήρε τη τραυματισμένη γάτα που δυστυχώς ήταν ήδη πολύ αργά για να κάνει κάτι...


Το έλαβα με μαιλ.

νοσταλγία

For once you have tasted flight you will walk the earth with your eyes turned skywards, for there you have been and there you will long to return.
Leonardo da Vinci

Νομίζω πως φτάνει πιά με τις ανασφάλειες γιά το μέλλον και τα προβλήματα των άλλων. Εχω απόλυτη ανάγκη να βρεθώ εκεί ψηλά που όλα μα όλα θα είναι μικροσκοπικά και άνευ σημασίας. Ανάμεσα σ' αυτά και η μικρότητα των ανθρώπων.
Παίρνω τα πινέλα μου και πάω έξω στο γαλάζιο. Κάτι θα βρω να βάψω.

Oι νέες συνθήκες

Ενα πράγμα που δεν μ' αρέσει πλέον είναι οι νύχτες. Είχα πολλά χρόνια να φοβηθώ. Νόμιζα πως είχα πολεμήσει τον συγκεκριμένο φόβο και ότι τον είχα νικήσει. Εδώ σ' αυτό το σπίτι έμαθα να μην φοβάμαι. Είχα τελειώσει το σχολείο και ήρθα και πέρασα ένα μεγάλο διάστημα εδώ μόνη μου. Δεν είχε τίποτε τότε στην περιοχή. Και δεν είχαμε καν τοίχο και καγκελόπορτα. Κατέβαζα τα ρολλά και καθόμουν ξάγρυπνη όλη την νύχτα ζωγραφίζοντας. Και όλο νόμιζα πως άκουγα θορύβους. Κοιτούσα τον Γκρούβυ (ο τότε σκύλος μου) που κοιμόταν ήρεμος και ησύχαζα. Μετά από μερικές μέρες συνήθισα. Και καμάρωνα που όλοι απορούσαν πως ήταν δυνατόν να μην φοβάμαι μόνη μου στην ερημιά.
Και πάντα αισθανόμουν ασφάλεια εδώ και κοιμόμουν με τα παράθυρα και τις μπαλκονόπορτες ανοιχτές.

Και να τρεις δεκαετίες μετά, τώρα που ζω μόνη μου, ο φόβος επανήλθε δριμύτερος. Επειδή τα σκυλιά γαυγίζουν έξαλλα κάποιες φορές και αγριεύομαι. Εδώ δεν υπάρχουν περαστικοί, ούτε διερχόμενα αυτοκίνητα, μόνο πλοία περνάνε. Και προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, άσε όποιος ή ότι είναι (μπορεί να είναι κάποια αλεπού η σκαντζόχοιρος)θα φύγει. Συνεχίζω να κοιμάμαι με τις μπαλκονόπορτες ανοιχτές. Επειδή βγαίνω και βλέπω το φεγγάρι. Αποφάσισα πως δεν θ' αφήσω τον φόβο να με νικήσει. Στο κάτω κάτω αν είναι να μπει κάποιος θα το κάνει έτσι κι' αλλιώς.

Γαμότο όμως, είναι να μην φοβάσαι με τόση ανεργία;
Δεν μας έφταναν τα νέα μέτρα, έχουμε και τον φόβο της εγκληματικότητας πλέον! Πως κατήντησαν έτσι την χώρα μας; Γμτ λυσσάξανε τα σκυλιά μου απόψε!

Τι θα κάνουμε;

Νομίζω πως αυτή είναι το ερώτημα της χρονιάς. Και δεν υπάρχει κανείς που να μην μ' έχει ρωτήσει. Αυτός ο πανταχού παρών διάχυτος φόβος γιά το μέλλον έχει ρίξει στην εθνική μας κατάθλιψη και τους πλέον αισιόδοξους πλέον. Εγώ να πω την αλήθεια μου την κρίση την έβλεπα και είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά εδώ και δύο χρόνια τουλάχιστον. Και απορούσα που όλοι ήλπιζαν. Σε τι ποτέ μου δεν κατάλαβα.

"Τι θα κάνουμε;" με ρώτησε γιά πολλοστή φορά η ξαδέλφη μου απόψε.
"Υπομονή" της απάντησα.
"Δεν με νοιάζει γιά μένα αλλά γιά το παιδί" μου είπε.
"Το παιδί δεν θα χαθεί. Σκέψου ποιές είναι οι πραγματικές ανάγκες ενός παιδιού. Τι θέλει ένα παιδί γιά να μεγαλώσει; Αγάπη και ένα πιάτο φαί. Ολα τα άλλα είναι πλασματικές ανάγκες. Και όσο γιά την μόρφωση δεν χρειάζεται ιδιωτικό, θα τον πας στο δημόσιο και όλα θα πάνε μιά χαρά."

Με την ξαδέλφη μου παίζουμε φάρμα στο facebook. Εκείνη μανιωδώς. Εγώ έχω βαρεθεί αλλά το κάνω γιά την παρέα και γιά τον χαβαλέ που γίνεται γιατί παίζουμε πολλοί. Παρατηρώ τον εαυτό μου και τους άλλους παίκτες. Πόσο άπληστοι είμαστε ακόμα και στην εικονική μας πραγματικότητα. Ενα παιχνίδι είναι και παθιαζόμαστε ν' αποκτήσουμε περισσότερα όλο και περισσότερα, δεν χωράνε στις φάρμες αλλά εμείς αγοράζουμε, αγοράζουμε, αγοράζουμε... Ωρες ώρες με πιάνει τρομακτική αηδία αλλά το συνεχίζω.

"Στην κατοχή διασκεδάζαμε με το τίποτα και ήταν τα πιό ωραία γλέντια" πάντα λέει η μαμά μου. "Μπορεί να μην είχαμε να φάμε, να μην ήξερες αν θα βγεις έξω την επόμενη και θα σκάσει μιά βόμβα δίπλα σου να σε σκοτώσει αλλά περνάγαμε καλά."
Μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες της κατοχής. Αυτή η γενιά που τόσα στερήθηκε είναι οι γονείς που θέλησαν να μας τα προσφέρουν όλα και μας κακόμαθαν. Γιά τα υπόλοιπα φρόντισαν το Μάρκετινγκ και το life style. Τα θέλαμε όλα.

"Γιά πολύ καιρό υπήρχαμε γιά να καταναλώνουμε." είπα στην ξαδέλφη μου. "Απλά σκέψου ποιές είναι γενικά οι ανθρώπινες ανάγκες. Το παραξυλώσαμε. Και μην με ρωτάς τι θα κάνουμε. Οι γονείς μας περάσανε πόλεμο, πείνα, κατοχή. Και επέζησαν. Αντε κοιμήσου μωρό μου, και όλα θα πάνε καλά."

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι θα κάνουμε. Θα επιζήσουμε υποθέτω. Σε μιά καλύτερη, πιό ανθρώπινη κοινωνία σίγουρα.

η καρδιά μιάς ορχιδέας

Νομίζω πως ο Μάιος θα με βρει ακόμα πιό μπερδεμένη από τον Απρίλιο. Η κολύμβηση στο χάος συνεχίζεται αν και είμαι πιό δυνατή πλέον. Και πιό υγιής. Και δίχως θολή όραση μιά και βελτιώνεται πλέον καθημερινά. Η υπερμετρωπία έπεσε στο 1/3 από τον βαθμό που είχα στο νοσοκομείο. Και βλέπω πλέον καθαρά χωρίς γυαλιά. Δεν διαβάζω όμως, αλλά ας μην έχω και μεγάλες απαιτήσεις. Επόμενο ραντεβού στα μέσα Ιουνίου.
Από την μέρα που έφυγε η μαμά μου καθαρίζω το σπίτι, πετάω χαρτιά, προσπαθώ να βάλω μιά τάξη. Σιγά σιγά. Και σύντομα λέω ν' αρχίσω τις επισκευές. Είναι το σπίτι σε άθλια κατάσταση εξωτερικά. Και ο κήπος μου ζούγκλα. Αλλά προσπαθώ να μην αγχωθώ και μ' αυτό. Ολα θα γίνουν αλλά και να μην γίνουν δεν πειράζει. Τίποτα δεν έχει σημασία εκτός από την υγεία μου. Και την καλή ψυχική ισορροπία. Που όπως φαίνεται σιγά σιγά την βρίσκω. Τελικά η παρουσία ενός άλλου ανθρώπου στο σπίτι είναι μόνο μία ιδέα. Το να μην έχεις κάποιον να σ' εκνευρίζει μου φαίνεται δώρο αυτή την εποχή.
Θυμάμαι πως κάποτε έλεγα πως ότι και να συμβεί είχα τον Μιχάλη. Εκτός από την αγκαλιά μου ήταν η ασφάλεια μου. Συνειδητοποιώ πως η μαμά μου ήταν τελικά. Αυτή η δοκιμασία άλλαξε γιά πάντα τον τρόπο που την έβλεπα. Η δυσπιστία, οι διαμάχες, οι πληγές μοιάζουν να ανήκουν στο παρελθόν. Και την αγαπάω την μαμά μου τόσο πολύ! Και τρέμω μην την χάσω. Και χαίρομαι που το περάσαμε αυτό μαζί, οι δυό μας. Χαίρομαι γιά όλα αυτά τα χάδια και φιλιά. Την είχα ανάγκη αυτή την αγάπη. Αλλά τώρα φοβάμαι. Από την εφηβεία πολεμούσα αυτό το συναίσθημα. Ο φόβος της απώλειας.
"Μαμά μην με εγκαταλείψεις" της είπα πριν φύγει "μην τολμήσεις να πεθάνεις και ν' αφήσεις μόνο το κοριτσάκι σου".

Αυτή είναι μιά ορχιδέα που μου έδωσε η μαμά μου σε γλάστρα να την φωτογραφίσω. Βλέποντας την καρδιά της μου θύμισε εκείνη. Αύριο έχει τα γενέθλια της και ναι μπορώ να πω όπως παλιά "Μαμά είσαι ο κόσμος όλος!"

προσοχή ποίηση!

Δεν ξέρω τι θα κάνω με την ποίηση. Μοιάζει να είναι η πιό δύσκολη σχέση στην ζωή μου! Πότε την λατρεύω και είναι ότι πιό σημαντικό υπάρχει. Η ίδια η ζωή. Κι' άλλες φορές την απεχθάνομαι, κυρίως όταν διαβάζω κακοτεχνίες. Και ώρες ώρες αισθάνομαι ότι θα μου βγει όλος αυτός ο κακόγουστος θόρυβος από την μύτη. Οχι άλλη ποίηση! θες να φωνάξεις, να ουρλιάξεις μάλλον. Επειδή δεν αντέχεις πλέον.
Σταματήστε πλέον να κακοποιήτε τις λέξεις! Λυπηθείτε μας με όλα αυτά τα σιχαμένα κλισέ. Τόση επανάληψη! Θα πεθάνουμε από ανία!
"Διαβάστε με" μοιάζει να είναι το σύνθημα της εποχής. Ενας καταιγισμός στίχων, τους βλέπεις και χτυπάει μιά σειρήνα στο μυαλό σου. Προσοχή κίνδυνος! Αεροπορδικός βομβαρδισμός τρεχάτε ποδαράκια μου, ματάκια μου ήθελα να πω.
Ω η ποίησις! Μοιάζει να είναι η αρρώστεια της εποχής. Και λίαν κολλητική μπορώ να πω. Ευδοκιμεί στα μπλογκς και τα κοινωνικά δίκτυα και την βρίσκεις παντού, ακόμα και στα μαιλ σου. Διαβάστε με, διαβάστε με, έστω και με το ζόρι! Ε συγνώμη δεν μπορώ να διαβάζω πλέον, τα σβήνω κατευθείαν, οπότε μην κουράζετε τα δαχτυλάκια σας και πάτε και αδιάβαστοι.
Και επιτέλους, λίγη μελέτη, λίγο φρένο, λίγη καλαισθησία!
Φυσικά όλα αυτά δεν αφορούν εμένα αφού εγώ έχω ταλέντο.