ωραίο το παραμύθι αλλά έχει και δράκο

Μία εβδομάδα και κάτι πέρασε από την μέρα που γύρισα (την άλλη φορά που ήμουν εδώ) από την Εκατονταπυλιανή και της έδωσα ένα σταυρουδάκι που της αγόρασα. Και ξέσπασε σε κλάματα μόλις της το έδωσα. Κοίτα έχει ανθρωπιά τελικά μέσα της, σκέφτηκα. Η ποιός ξέρει τι κακίες σκέφτεται και ένοιωσε ενοχές. Παίζει κι' αυτό.
Εφτασα χθες τα μεσάνυχτα ταλαιπωρημένη από το ταξίδι και δεν βρήκα ένα σάντουιτς να με περιμένει. Ούτε μιά φέτα ψωμί στο πρωινό. Μόνο καφέ είχε. Φαίνεται είχε κρύψει την φρατζόλα από την οποία τρώει. Και τώρα το μεσημέρι γύρισα και βρήκα τις πόρτες του σπιτιού της κλειστές ενώ τις έχει πάντα ανοιχτές. Μην μπω φαίνεται και την πετύχω στο τραπέζι και της φάω το φαγητό της.
Χθες το βράδυ έφαγα ένα μπισκότο μπαγιάτικο, που ποιός ξέρει από πότε το είχε. Μάλιστα έδωσα μάχη γιατί ήθελε να μου το αρπάξει ο σκύλος. Ασε ρε, του είπα, εσύ μάλλον είσαι πιό χορτάτος από μένα.
Ενα ίδιο φρεσκότατο μπισκότο έφαγα και γιά πρωινό με τα 6 χάπια μου.Μένουμε έξω από το χωριό, τα ψώνια δεν είναι εύκολη υπόθεση, παίρνει ταξί και πάει και ψωνίζει ή τα παραγγέλνει και της τα φέρνουν. Δεν είχα την απαίτηση ούτε να με περιποιηθεί, ούτε να με ταίσει, ούτε να την επιβαρύνω οικονομικά (αν και το εισόδημα της δεν είναι διόλου γιά λύπηση). Κι' άλλη μιά φορά απόρησα. Μα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Πότε θα πάψω να εκπλήσσομαι;
Ευτυχώς πήρα ένα μηχανάκι και θα περνάω όσο το δυνατόν λιγώτερο στο φιλόξενο ετούτο περιβάλλον. Αυτές οι διακοπές είναι ένα καλό crash test γιά να δω αν θ' αντέξω να ξαναζήσω εδώ στο μέλλον. Μπορώ να γίνω χοντρόπετση και να μην πληγώνομαι;

Σαν παραμύθι όμορφο, μου είπε η ξαδέλφη μου που είδε κάποτε φωτογραφίες από το σπίτι.
Ωραίο το παραμύθι, της απάντησα, αλλά έχει και δράκο.
Είναι ένα ωραίο σπίτι όμως λείπει η αγάπη. Ενα σπίτι δίχως ψυχή.

έρωτα μου αγιάτρευτε

Αδέσποτος τρελλοκούταβος! Love at first sight! Εκτωρ δη νιου ντογκ! Γομαρέισιον και βαρύτονος! Και ολίγον 666! Δεν ξέρω αν κάποιος τον έχασε ή τον παράτησαν, γιατί ούτε τσιπ έχει και ο κτηνίατρος δεν τον ήξερε αλλά λυπάμαι αυτόν που τον έχασε. Τον πήραμε την τελευταία φορά που είμασταν εδώ και έχω πάθει έρωτα. Επιτέλους ένα σκυλί που του πετάς ξύλα και στα φέρνει πίσω!

το πήρα απόφαση

Αύριο θα πλύνω τα ρούχα μου, θα τα σιδερώσω και θα σηκωθώ να φύγω. Μάλιστα, αυτό θα κάνω. Την κάνω γιά Πάρο ξανά.

ένα απόγευμα στις Λεύκες

Θυμάμαι την πρώτη φορά που τις αντίκρυσα. Παραμιλούσα! Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιο μέρος, έλεγα, σαν παραμύθι! Κι' ευχήθηκα μιά μέρα να ζήσω εκεί. Η ευχή μου πραγματοποιήθηκε τελικά. Εφυγα γιά καθαρά πρακτικούς λόγους, πολλές ώρες εργασίας, η διαδρομή ανέβα κατέβα στο βουνό μέσα στην νύχτα μ' αυτήν την κούραση ήταν ένα φορτίο αβάσταχτο. Και κάθε τρεις και λίγο να και μιά γιορτή, να οι μουσικές, να μην μπορείς να κλείσεις μάτι. Και μετά ήρθε το τριήμερο πανηγύρι. Ε αυτό δεν το άντεξα! Επειδή το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά κι' εμείς μέναμε ψηλά, νόμιζα πως τα νταούλια έπαιζαν μέσα στο υπνοδωμάτιο. Την ίδια μέρα άρχισα να ψάχνω σπίτι.
Ομως τις λατρεύω τις Λεύκες. Ανάταση ψυχής!

Θέλω Πάρο ξανά

Είναι 4 μέρες τώρα που έχω γυρίσει και δεν μπορώ να συνέλθω. Με το που βγήκαμε από το πλοίο στον Πειραιά μ' έπιασε αυτή η τρομερή αηδία που νοιώθω γιά την πόλη. Τα πράγματα χειροτέρεψαν όταν βγήκαμε από το φέρυ στην Σαλαμίνα. Τόση ασχήμια δεν την αντέχω. Και είμαι σε μία κατατονική κατάσταση έκτοτε. Θέλω Πάρο ξανά, οπωσδήποτε!

Μμμμμ

Απαστράπτον χρυσούν υπόδημα που φλέρταρα τουλάχιστον μία εβδομάδα και τελικά το απέκτησα χθες βράδυ. Οπως καταλαβαίνετε η συγκίνησις ήτο μεγάλη. Μου έκαναν και καλύτερη τιμή χωρίς να το ζητήσω! Ισως βέβαια να οφείλετο στο γεγονός ότι ενώ ο κόσμος που περιφέρεται είναι πολύς, τα μαγαζιά είναι άδεια. Η ίσως επειδή όταν χαμογελάω με συμπαθούν. Η ίσως επειδή μπήκε μία ιπτάμενη κατσαρίδα μέγεθος πουλί και ίπτατο συνοδεία ουρλιαχτών δικών μου και της πωλήτριας που κρυβόταν πίσω μου. Κι' αφού τρέχαμε πανικόβλητες και οι δύο να προφυλαχθούμε όρμησε ένας νεαρός και μας έσωσε. Καλά που υπάρχουν οι άντρες, σκέφτηκα γι' ακόμα μιά φορά.
Και το φόρεσα κι'έφυγα. Θα σας μείνει αξέχαστο, μου είπε η συμπαθέστατη νεαρά. Οντως, σκέφτηκα, σήμερα το πρωί που το έβαλα να ποζάρει στον ήλιο με φόντο το αμπελάκι μας. Καλέ πως αστράφτει έτσι! Τυφλώθηκα!
Τι ωραία, θα το βάλω κι'απόψε διά την άφτερ πασετζιάτα μου μετά τζελάτου 0%. Αχ αυτές οι πασετζιάτες στα καλντερίμια της Ναούσης! Συνήθισα πάλι και πως θα τις αποχωριστώ; Μ' έχει μαγέψει πάλι η άτιμη κοσμοπολίτισσα και μου έχει φύγει εντελώς η ερημική διάθεσις. Φτωχική πάντως την βρήκα σε σχέση με άλλες χρονιές. Περισσότερα μαγαζιά αλλά λιγότερες πετούνιες.

δυόσμος

Ο γούγλης μου φανέρωσε πως οι αρχαίοι Ελληνες έτριβαν το τραπέζι τους με δυόσμο πριν καθίσουν να φάνε. Ναι μπορώ να το φανταστώ. Κάτι γνώριμο, καθαριότητα και φρεσκάδα. Εχω πάντα στο σπίτι μου μιά γλάστρα αλλα δεν τον χρησιμοποιώ ποτέ. Δεν μ' αρέσει στο φαγητό αλλά μ' αρέσει στις τσίχλες. Κι'η μυρωδιά του πάντα θα μου θυμίζει Πάρο. Επειδή στην αυλή που τρώμε είχε δύο ζαρντινιέρες και ένα παρτέρι γεμάτα. Και μύριζε συνέχεια επειδή είναι δίπλα στην βρύση που ξεπλένουμε τα χέρια μας και ρίχναμε συνέχεια νερό. Αυτές οι ξαφνικές μικρές αρωματικές εκπλήξεις! Μύριζε και με το φύσημα του αγέρα. Εκοβα φύλλα και έβαζα σ' ένα ποτήρι κρύο νερό. Και βασιλικά, έβαζε πολλά βασιλικά ο Αντώνης, μανία είχε. Μάζευε σποράκια και τον ξαναφύτευε.
Μετά τον θάνατο του Αντώνη το παρτέρι ξεράθηκε κι'αγκομαχούν να επιβιώσουν οι δύο ζαρντινιέρες. Και δεν έχουμε πιά βασιλικά. Και όλος ο κήπος ξερικός αργοπεθαίνει. Κάθε χρόνο και χειρότερα. Στην αρχή θύμωνα. Οι μαργαρίτες που φύτεψα με τα χέρια μου, οι ιβίσκοι μου, αρρωσταίνω κάθε φορά που έρχομαι. Δεν την άντεχα αυτή την θλίψη. Τώρα προσπαθώ να αδιαφορώ. Να εύχομαι πως θα επιζήσουν. Το βρίσκω απάνθρωπο να καταδικάζεις σε θάνατο τα λουλούδια.
Ο Ulysses που ψόφησε, ο ετοιμοθάνατος Oscar, οι ξυλωσιές που τις πήρε ο αέρας από τα μπαλκόνια μας, φθορά, όλα πεθαίνουν σ' αυτό το σπίτι.
Ο μικρός ναός που έχει φτιάξει μέσα στο σαλόνι δίπλα στην πολυθρόνα της. Πάνω σ' ένα τραπεζάκι έχει βάλει την φωτογραφία του, τα γυαλιά και το ρολόι του σε μιά διάφανη θήκη, και την αναγγελία του Cern γιά τον θάνατο του σ'ένα κάδρο από πλεξιγκλάς.
Είναι τραγικό να έχει φύγει ο σύντροφος σου. Κι' ακόμα πιό τραγικό να ζεις μόνος και να περιμένεις τον δικό σου θάνατο. Κι' όσο κι' αν κάνω πλάκα γιά το πεθερικόν, η αλήθεια είναι ότι θλίβομαι αφάνταστα. Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι. Αλλά δεν μ' αγαπάει, προσπαθεί να είναι καλή αλλά δεν μπορεί να με συγχωρήσει που της πήρα τον μόνο που της απέμεινε. Προσπάθησα πολλές φορές αλλά από κάποιο σημείο και μετά κουράστηκα. Είναι ανώφελο. Δεν μ' έχει κοιτάξει ποτέ στα μάτια! Ας προσποιηθούμε λοιπόν ότι αγαπιόμαστε. Μου είναι αδύνατον πιά να νοιώσω αγάπη γιά εκείνη, μπορώ όμως να νοιώσω συμπόνια. Αυτή είναι η αλήθεια. Λυπάμαι.

τοσοδούλι

"Το αγριολούλουδο αντέχει". Κι' όταν όλα έχουν γύρω ξεραθεί, εκείνο ανθίζει. Μικροσκοπικό αλλά είναι ο κυρίαρχος των κάμπων του Ιουλίου.

Δεν θέλω να γυρίσω

Θέλω απλά να είμαι ελεύθερη να χαθώ. Σκέφτομαι τα ζωάκια μου, τα λουλούδια μου και τους δικούς μου. Αραγε όσοι δεν έχουν κάποιον ν' αγαπάνε είναι ελεύθεροι;

butterflies & hurricanes II

Θάλασσα μου εκτός από σένα
σε ποιόν να μιλήσω
δύναμη να πάρω το ταξίδι ν' αντέχω.
Εύθραστη είναι η ευτυχία
κομμάτια γίνεται σαν την αγγίξεις
θρύψαλλα που μάζεψα προσεκτικά
σε μποτίλια τα έκρυψα
πλέουμε εξελισσόμενοι.
Θαλασσομάχεσαι ψυχή μου
στα κύματα σκαμπανεβάζεις
το γυαλί θολώνει απ' τις ανάσες
ότι έξω άφησα μ' ακολουθεί
έβγαλαν φτερά έγιναν γλάροι
έβγαλαν λέπια έγιναν ψάρια
αχαλίνωτα τσιμπούν την φιάλη.
Δεν μπορούν να μ' αγγίξουν
το ταξίδι μου συνεχίζω.

Κάμπια μου εγκλωβισμένη
ακόμα δεν ξέρω τι μεγαλώνω
αν ένα μαύρο σκουλήκι της υγρασίας είναι
ή μιά πεταλούδα που χτυπά τα φτερά της.
Μ' ακούει κανείς;
Τα κύματα διατάζω να πάρουν τον ήχο
σ' άπατα βάθη να μην ακουστώ
έτσι μ' έμαθαν
πως η σιωπή είναι της γενναιότητας ορισμός
να ιδιωτεύω και ν' ακούω
του ωκεάνειου σκότους μυστήρια
ν' αφουγκράζομαι
τον κοχλασμό της θύελλας στο μπουκάλι
την κατάλληλη στιγμή
γροθιά θα γίνω να τινάξω το πώμα
ελεύθερη δύναμη στο πέλαγος να ξεχυθεί.
Μα είναι πως δεν ξέρω πως απ' το στόμιο να βγάλω την πεταλούδα
δίχως τα φτερά της να τσακιστούν.

Η έκρηξη το μπουκάλι θρυμμάτισε
η πεταλούδα αλώβητη πέταξε.
Σου είχα πει κάποτε πως πλέω προς Δήλον.
Ισως τελικά πάω πετώντας.
Η καθόλου.
Λένε πως τα όνειρα δίνουν ζωή στον άνθρωπο
αλλά εγώ έχω πάψει πιά να ονειρεύομαι
εξάλλου η Δήλος είναι κάτι εφικτό
μιά ώρα με το καραβάκι.

Χαράξου κάπου, με οποιοδήποτε τρόπο κι ύστερα πάλι σβήσου με γενναιοδωρία (Ελύτης)

αμφίβια

η χτενισιά της θύελλας

ηλιοβασίλεμα

Οσες φορές και να το δω, πάντα θα με μαγεύει αυτό το θέαμα. Γιατί ποτέ το ηλιοβασίλεμα δεν είναι το ίδιο. Ούτε κι' εμείς άλλωστε.

το τέλειο γεύμα

Εβαλα το ροζ φορεματάκι μου και κάθισα να φάω πάνω στα ροζ σεντόνια του πεθερικού, άκουσον άκουσον, αν είναι δυνατόν! πάνω στο κρεββάτι! Που το πυρ το εξώτερον θα πέσει και θα με κατακαύσει. Εκείνη απουσιάζει μετά του υιού, την πήγε γιά ένα μπανάκι στας Κολυμπήθρας που αρέσκομαι να τας αποκαλώ Μπουρμπουλήθρας. Εχει και κύμα σήμερα, άντε φύσα Βοριά, φύσα Νοτιά, φύσα Τραμουντάνα και Γρεγολεβάντε...



Το μενού της ημέρας ήτο φάβα, εγώ την ζήτηξα, ναι τα κάνω κάτι τέτοια πούστικα, να ζητάω όσπρια στο πεθερικόν γιατί τις εκτιμάει κάτι τέτοιες κινήσεις. Πήρα λοιπόν το πιατάκι μου και ένα τσιπσάκι που είχα κρυφό και καταχωνιασμένο, και τι να σας πω τέκνα μου, η επιτομή της γεύσης... και της ησυχίας επίσης. Αντε λοιπόν, φύσα Βοριά, φύσα Νοτιά, φύσα Τραμουντάνα και Γρεγολεβάντε...
Πάω τώρα διά το beauty sleep διότι έχωμεν έξοδον το βράδυ και πρέπει να καταπλήξω τα πλήθη! :PPPP

ααααααχ (ανακούφισης)

Ονειρευόμουν τις καλαμιές όλο τον χειμώνα.



το απόλυτο τυρκουάζ...



... και εις το βάθος η Νάουσα.



Πως χτυπάει η καρδιά μου κάθε φορά που την βλέπω!



Εγώ εδώ θα την αράξω.

το απόλυτο τυρκουάζ

Παίρνω τα ασορτί μαγιώ και νύχι και μετά το πρωινό σίγουρα θα βρεθώ σε μιά παραλία που τα νερά θα είναι ίδιο χρώμα. Τυχαίο; Δεν νομίζω!

τρεις κι' ο κούκος

Τουρίστας μέσα στο πλοίο με την καραμπίνα. Ούτε καν Ελληνες παραθεριστές. Μπορεί να ήταν Κυριακή βράδυ που ταξιδέψαμε, αλλά τέτοιο πράγμα δεν το έχω ξαναδεί ούτε χειμώνα. Ασε που τον χειμώνα επειδή έχει λιγότερα καράβια δεν είναι ποτέ άδεια. Φτάσαμε στην Πάρο και είχε μόνο 6 καμάκια στο λιμάνι. Απίστευτο! Τα μόνα αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν στην Παροικιά ήταν τα ελάχιστα που βγήκαν από το πλοίο. Το δε γκαράζ άδειο, έπαιζες μπάλα. Τι στην ευχή, τόσο χάλια δεν τα περίμενα. Ανυπομονώ να βγω έξω να δω τι γίνεται.

Phalaenopsis amabilis

Αυτή τη γλάστρα μου την έδωσε η μαμά μου να την φωτογραφίσω. Και την κράτησα. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα καταφέρει να επιζήσει. Και να που άνθισε ξανά!

Εδώ θα είμαι

νάνοι της ζωής γίγαντες της οθόνης

γιά τους ανώνυμους σχολιαστές εδώ και αλλούθε

Γιά κάποια ανθρωπάκια μιλάω που επειδή είναι ένα τίποτα στην ζωή τους, βρίσκουν ευκαιρία να παραστήσουν τον άντρα στο διαδίκτυο βρίζοντας. Και νομίζουν πως κάτι κατάφεραν ή πως θ' αποκτήσουν υπόσταση έτσι.
Νομίζουν επίσης πως θα μας τρομοκρατήσουν με την χυδαιότητα τους. Στερημένοι ή αποτυχημένοι, ψυχάκηδες ή ανίκανοι, απ' όλα έχει ο μπαξές και τα έχουμε δει όλα εδώ μέσα. Ανώνυμα ρε; Ετσι κάνουν οι άντρες; Αυτά και βαριέμαι ν' ασχοληθώ παραπάνω.