...............

Με πήρε σήμερα η Ε και μου είπε ότι την κακομεταχειρίστηκε ο αδελφός της κι' ότι μάλιστα χρησιμοποίησε βία. Δεν την χτύπησε αλλά την φώναζε πουτάνα (χωρίς λόγο απλά γιά να την πληγώσει) και ότι την πέταξε πάνω σε μιά πόρτα και την τράνταζε μέχρι που έσπασε η τζαμαρία. Κι' όσο διαρκούσε η αφήγηση είχαν γεμίσει τα μάτια μου δάκρυα. Την Ε την κακομεταχειρίζεται ο άντρας της, η κόρη της και ο αδελφός της. Και μετά όλα καλά και έλα μωρέ δεν τρέχει τίποτα. Κι' εκείνη πρέπει να ανέχεται, να συγχωρεί, να ξεχνάει. Ξεχνάς άραγε;
Οχι δεν ξεχνάς γιατί οι κακοποιητικές συμπεριφορές θα επαναλαμβάνονται μέχρι ... να κοπούν τα δεσμά ίσως.
Κάνε υπομονή, της λέω, και θα σε πάρω μιά μέρα και θα φύγουμε να πάμε να ζήσουμε σ' ένα νησί. Μοιάζει τελικά η ζωή να είναι μόνο υπομονή και μιά ατέλειωτη αναμονή ενός καλύτερου μέλλοντος που δεν θα έρθει ποτέ.
Να φύγω, να πάω κάπου που τίποτα και κανείς δεν θα μπορεί να με πληγώσει.
Τα χρόνια περνάνε, γερνάω κι' αντί να σκληραίνω γίνομαι όλο και πιό ευαίσθητη. Αηδία!
Εχω να μιλήσω στην μάνα μου πάνω από μήνα. Και δεν νοιώθω τίποτα γιά εκείνη. Και νοιώθω δέος που το λέω αλλά νομίζω πως δεν θέλω να την ξαναδώ. Νομίζω πως δεν θα μπορέσω να την συγχωρήσω αυτή την φορά. Νομίζω πως έφτασα στα όρια μου.
Με παίρνει ο αδελφός μου που και που να με γεμίσει ενοχές. Οτι δεν είναι καλά η μαμά, ότι έβαλε γύψο, ότι το χέρι της δεν διορθώνεται, ότι πονάει και άλλα διάφορα τα οποία μου είναι εντελώς αδιάφορα. Και του το είπα γιατί ξέρω ότι θα της το πει. Και αν εκείνη τον χρησιμοποιεί γιά πιόνι το ίδιο μπορώ να κάνω κι' εγώ και να στείλω τα μηνύματα που θέλω να λάβει. Αλλά τα σιχαίνομαι όλα αυτά. Εδώ και χρόνια έχω επιλέξει το ποιά θέλω να είμαι. Και δεν θέλω να λαμβάνω μέρος σε ηλίθια παιχνίδια εγωισμού κι'εξουσίας.
Δεν θέλω κανέναν. Δεν θέλω να έχω οικογένεια τελικά. Φτάνει. Αν τα οικονομικά μου ήταν καλά και δεν φοβόμουν το μέλλον, θα σηκωνόμουν και θα έφευγα και θα έριχνα μαύρη πέτρα πίσω μου.

raison d'etat η πάταξη της φοροδιαφυγής

Οχι εκεί βρε κοθώνι!

Τελικά σκέφτομαι πως είχα άδικο τόσο καιρό που δεν χώνευα τον Γιωργάκη. Ο άνθρωπος το έχει τελικά. Είναι εκπληκτικός χιουμορίστας και κατεβάζει και ωραίες ιδέες. Οπως αυτή με τα βιντεάκια. Τόσοι άνεργοι νέοι, σου λέει το παιδί, να τους δώσω ένα κίνητρο να ενεργοποιηθούν και να μάθουν και μιά τέχνη. Ασε που κάνει και οικονομία σε διαφημιστές, σκηνοθέτες, ηθοποιούς, σεναριογράφους και όλους αυτούς τους παρατρεχάμενους που το κάτι τις τους το πληρώνουμε πάντα κερατιάτικο.
Βέβαια κι'εδώ προφανώς θα χρειαστεί μιά επιτροπή, η οποία είμαι σίγουρη ότι δεν θα κρίνει με πολιτικά κριτήρια αφού τα μέλη της θα έχουν εκλεγεί με δημοκρατικές διαδικασίες (μέσα από το διαδίκτυο άραγε;). Λοιπόν πολύ μ' αρέσουν όλα αυτά τα μοντέρνα πράγματα γι' αυτό λέω να τον στηρίξουμε όλοι αφού η πατρίς μας χρειάζεται.
Εμπρός αδέλφια, πάρτε βιδεοκάμερες και κινητά και ξαμοληθείτε να αποθανατίσετε την φοροδιαφυγή όπου αυτή κρύβεται (σε τίποτα κάμπους, βουνά ή έρημα νησιά, ποιός ξέρει που η τρισκατάρατη).
Εμπρός αδέλφια μου κατακλύστε τον Γιουτούμπι. Και που ξέρετε, ίσως τα καλύτερα να γίνουν σιντιά και να χ... στα ευρά (ουπς ομοιοκαταληξία). Θα τα πουλάνε οι μαύροι μαζί με τα Λουί Βιττά και τα Γκούτσια. Μιλάμε γιά τα άπειρα σημεία πώλησης αφού όπου γυρίσεις το κεφάλι σου όλο πλανόδιους βρίσκεις. Τύφλα να έχουνε οι πολυεθνικές και τα φραντσάιζ. Και βρίσκεις τα πάντα, μόνο ψυγεία και τηλεοράσεις δεν έχουν στα φανάρια.
Μας κόψανε τον άρτο αλλά ουχί τα θεάματα. Εμπρός λοιπόν καλλιτέχνες μου, δημιουργήστε!

η κηπουρική θέλει στοργή

Η λουίζα μου θυμίζει την θεία Κική. Δεν ήταν θεία μου αλλά έτσι την ένοιωθα. Με τον άντρα της τον θείο τον Σπύρο έμεναν στον ίδιο όροφο στην πολυκατοικία μας. Τα μπαλκόνια μας συνόρευαν και τ'απογεύματα που εκείνη πότιζε θυμάμαι το απίθανο άρωμα της να διαπερνά τις βουάλ κουρτίνες της μαμάς και να μπαίνει από την μπαλκονόπορτα. Την πρώτη μου λουίζα εκείνη μου την χάρισε μιά χρονιά που γύρισε από διακοπές επειδή της πότιζα τα λουλούδια. Αριστοκρατική και φίνα η λουίζα όπως η θεία Κική και την αγαπώ πολύ, κι' έχω πάντα στο σπίτι τουλάχιστον μιά γλάστρα. Θα μπορούσα να την χρησιμοποιήσω στο φαγητό ή στα γλυκά αλλά μου είναι αδύνατον. Εδώ πάω να την κλαδέψω κι'υποφέρω! Η αλήθεια είναι ότι το κλάδεμα είναι κάτι που κάνω με μισή καρδιά. Και προσπαθώ τα κλαδιά που κόβω να τα χώνω στο χώμα γιά να μην τα σκοτώσω. Ολα δεν γίνεται και πολύ σπάζομαι. Ναι είμαι υπερβολική το ξέρω, αλλά από τότε που έμαθα ότι τα φυτά αισθάνονται και έχουν και μνήμη προσπαθώ να τα αντιμετωπίζω με σεβασμό.
Αυτό το υπέροχο κλαδί μου το έδωσε ένας παππούς στις Λεύκες. Είχα σταματήσει έξω από την αυλή του και τραβούσα φωτογραφίες. Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ήταν ένας τρισχαριτωμένος γεράκος μ' ένα κλαδευτήρι στο χέρι που με παρακολουθούσε και χαμογελούσε. Του ανταπέδωσα το χαμόγελο και πήγα να φύγω.
"Στάσου μην φεύγεις να σου δώσω ένα λουλούδι!" Τελικά προτίμησε να μου δώσει την λουίζα γιατί μυρίζει πιό ωραία. Και πράγματι μύριζε θεικά και το σφρίγος της μου έκανε εντύπωση. Γιατί οι δικές μου δεν είναι τόσο ζωηρές; Τι στην ευχή κάνει στα λουλούδια του; Να είναι το χαμόγελο, η καλωσύνη του, η φροντίδα; Να είναι η θετική ενέργεια των Λευκών; H μήπως είναι η αγάπη; Κατέληξα πως μάλλον πρέπει να είναι όλα μαζί, αλλά ίσως το κυριώτερο είναι ότι αγαπάει αυτό που κάνει.
Γυρίζοντας στο σπίτι στην Πάρο έβαλα το κλαδί σ' ένα ποτήρι νερό. Ηλπιζα να κρατήσει ώστε να το φυτέψω όταν γυρίσω στο σπίτι μου(από δύσκολο εως αδύνατο να πιάσει αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να πετάξω το κλαδί). Κράτησε λίγες μόνο μέρες.
Είναι πολύς καιρός που έχω να νοιώσω αγάπη γι' αυτά που κάνω, σκεφτόμουν σήμερα που πότιζα. Ποτίζω απλά γιά να επιζήσει ο κήπος και οι γλάστρες μου. Και τίποτα δεν μ' αρέσει πιά, τίποτα.

Bellamy Brothers - Let Your Love Flow

Θα ήθελα να συμβεί ένα από αυτά τα μικρά καθημερινά θαύματα.
Θα ήθελα έτσι απλά αγάπη να πλημμυρίσει την ψυχή μου.
Θα ήθελα επίσης να υπήρχαν περισσότερα χαρούμενα τραγούδια.
Θα το ακούω συνέχεια μέχρι να φτιάξει η διάθεση μου.

παράθυρα

Celui qui regarde du dehors à travers une fenêtre ouverte,
ne voit jamais autant de choses que celui qui regarde une fenêtre fermée.

Baudelaire

Η χαριτωμένη πανσιόν στην Γενεύη
ένα ζεστό σαλέ με λουλούδια στα περβάζια
και τριγύρω πολυκατοικίες και παράθυρα
και πίσω απ' αυτά αόρατα μάτια
που να μας καταβροχθίσουν μπορούν
αλλά ποτέ δεν είδα κανέναν

τα κτίρια ξεθωριασμένα απ' τον χρόνο
και ξαναβαμμένα απ' το καυσαέριο και το γκρίζο
της πόλης, του ουρανού, της διάθεσης.
Ολα πάνε καλά
δείχνει τουλάχιστον να έχω συνηθίσει.
Κι' η άλλη ζωή;
Σε λίγο θα είμαι εκεί.
Ξαπλωμένη στο κρεββάτι κάνω τσιγάρο
πλησιάζω το παράθυρο κι'ανοίγω τα χέρια μου
δεν είμαι πιά εγώ
είμαι αυτό που πάντα ονειρευόμουν
ένας γλάρος στο λιμανάκι
σε κοιτάω από ψηλά
και μου αρκεί.
Οσο λίγος κι'αν αισθανόσουν
τόσο τέλειος ήσουν στα μάτια μου
εξάλλου λίγη ήμουν κι' εγώ
δεν μου άξιζες.
Ποτέ δεν έκανα ξανά τσιγάρο
ή αν έκανα δεν ήταν τίποτα σπουδαίο
και τώρα έπαψα να καπνίζω.
Ετσι ποτέ δεν θα ξαναγίνω γλάρος
ούτως ή άλλως ποτέ δεν ήμουν
ένα ερωτευμένο πλάσμα φυγής είμαι
ούτε να πετάω ξέρω
μήτε να διεκδικώ
μόνο να τρέχω.

Οτι δεν χρειάζεστε δωρίστε το

Ελαβα αυτό σήμερα με μαιλ και το προωθώ...

Μετά από πολλές προσπάθειες εκκαθάρισης διαφόρων αποθηκών δικών και φίλων, και ατέλειωτες ώρες για να αποφασιστεί πού θα πάει τι, εδώ θα βρείτε μια λίστα από οργανισμούς/ομάδες όπου μπορεί κάποιος/α να δωρίσει αντικείμενα που δεν χρησιμοποιεί πια (αντί να τα πετάξει στα σκουπίδια). Ανάλογα με τα αντικείμενα, τον χρόνο που διαθέτει ο καθένας μας, τις προτιμήσεις στο τι θέλει να υποστηρίξει κάθε φορά, μπορούμε να απευθυνθούμε στους παρακάτω. Αν έχετε να προσθέσετε στη λίστα, ευπρόσδεκτες κι άλλες πηγές!
Τα περισσότερα έχουν βάση την Αθήνα, αλλά υπάρχουν ή μπορούν να υπάρξουν αντίστοιχες ομάδες και σε άλλες πόλεις.

1) Ομάδα ΡΕΤΟ, πρώην ναρκομανών. Παίρνουν οτιδήποτε, είτε λειτουργεί, είτε όχι, και απασχολούν άτομα για επισκευές ή κατασκευές. Έχουν ένα ή δύο μαγαζιά με μεταχειρισμένα αντικείμενα/έπιπλα κτλ. Παραλαμβάνουν από το σπίτι, μεγάλα και μικρά αντικείμενα (έπιπλα, ηλεκτρικές/ηλεκτρονικές συσκευές, ρούχα, παιχνίδια κ.ά).
τηλ 210 66 25 096 .

2) Στέγη κακοποιημένων γυναικών Κα Δορκοφίκη
τηλ 6973871004 / 2108103496

3) Θεόφιλος
Στέλνει σε πολύτεκνες οικογένειες σε όλη την Ελλάδα
τηλ 2108819397

4) Οι ξένοι της Νέας Μάκρης (Foreigners of Nea Makri) ο
Οργανώνουν παζάρι κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα στο καφέ Τίκι, από περιοχές βορειοανατολικής Αττικής (Ραφήνα, Λούτσα, Πικέρμι, Νέα Μάρκη κ.ά) παραθέτω παλιά τους ανακοίνωση. Για περισσότερες πληροφορίες
καλέστε την Ingrid 6973350024
e-mail foreignersinneamakri@yahoo.gr

5) ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ Πλατεία ΕΛευθερίας 1 Τ.Κ. 105 53 ΑΘΗΝΑ
τηλ 210 3314334 - 210 3378412 - 2103816886
Ανακοίνωση για το μαγαζί μεταχειρισμένων
Eπιχειρώντας τομή στον τρόπο ενίσχυσης της εθελοντικής προσφοράς και των εσόδων των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, το ΕΛΛHNIKO ΚAPABANI ΑΛΛHΛEΓΓYHΣ αποφάσισε να μεταφέρει και στην Ελλάδα, τον τόσο δημοφιλή και διαδεδομένο στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, θεσμό των καταστημάτων "Charity Shop".
Τα "Charity Shop", που στα Ελληνικά μπορούν να ονομαστούν "φιλανθρωπικά καταστήματα" ή "καταστήματα αλληλεγγύης" πωλούν σε πολύ χαμηλές τιμές και σε άριστη κατάσταση, είδη δώρων, βιβλία, δίσκους και CD και μικροέπιπλα που τους προσφέρονται δωρεάν από τους πολίτες.
Τα περισσότερα εμπορεύματα του Καραβανιού είναι δεύτερο χέρι διότι μόνο έτσι μπορεί να τα εξασφαλίσει με μηδενικό κόστος από τους φίλους του, και να τα προσφέρει σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές.
Στο μαγαζί του Καραβανιού, γίνεται από οικολογική άποψη μια πλήρης ανακύκλωση όχι απλά των πρώτων υλών ενός αντικειμένου (χαρτί, γυαλί, μέταλλο), όπως έχουμε συνηθίσει. Ολόκληρο το αντικείμενο "ανακυκλώνεται" και επιβιώνει ακέραιο. Ένα πράγμα λιγότερο χρηστικό και παλιό για τον ένα, γίνεται καινούργιο απόκτημα και χρήσιμο για τον άλλο. Έτσι πραγματοποιείται ένα όμορφο, χαρούμενο, ανώνυμο παζάρι ανάμεσα σε αυτούς που προσφέρουν δωρεάν και σε αυτούς που αγοράζουν.
Τα αντικείμενα στο Καραβάνι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα καινούργια.Όλα έχουν περάσει από αυστηρή διαλογή, με βάση την ποιότητα και την αισθητική. Έχουν τη δική τους, μοναδική προσωπικότητα, που προέρχεται από τις αξίες και τα πρότυπα του ΚAPABANIOY.
Σε άλλες χώρες, οι αγορές από τα "charity shops" έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις.
Στο δεύτερο χέρι λειτουργεί η γωνιά της αντίκας, με είδη γεμάτα με μυστήριο για τον καθένα. Kαι να σημειώσουμε ότι αν κάποιος επιμένει σε "πρώτο χέρι" μπορεί άνετα να ψωνίσει αχρησιμοποίητα αντικείμενα, που είναι προσφορές ζωγράφων, συγγραφέων, εργαστηρίων επιχειρήσεων κλπ. στην ειδική γωνιά "πρώτο χέρι". Φειδίου 14-16 106 78 Αθήνα, Tηλ/Fax: 210 3816886

6) ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΑΣΤΕΓΩΝ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ έχει ανάγκη από ρούχα, σεντόνια, παπλώματα. Εάν έχετε ρούχα (παιδικά /γυναικεία/ανδρικά), σεντόνια, παπλώματα που δεν χρειάζεστε πια, το ίδρυμα αστέγων Κ.Υ.Α.Δ.Α. δέχεται καθημερινά προσφορές 8:00-3:00 στην Πειραιώς 35.
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 2105239465 και 2105246516

7)Το Χατζηκυριάκειο ίδρυμα παιδικής προστασίας χρειάζεται βιβλία όλων των ηλικιών για την ενίσχυση της βιβλιοθήκης του. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο 2104515387 ή επισκεφτείτε το site www.xatzikiriakio.gr

8) Ο ΜΚΟ Praksis χρειάζεται φάρμακα για την κάλυψη αναγκών των πολυιατρείων του για μετανάστες, άστεγους κτλ. Δέχονται ακόμα και ανοιγμένα, χρησιμοποιημένα κουτιά φαρμάκων αρκεί να έχουν ημερομηνία λήξης ένα χρονικό όριο πέραν του έτους. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο 210 520 5200, 210 82 13 704

9)Τα παιδιά του Δρόμου χρειάζονται ρουχαλάκια και παιχνίδια που δεν χρησιμοποιούν πια τα παιδιά μας και που είναι φυσικά σε καλή κατάσταση.
"Τα παιδιά του Δρόμου" είναι ένα σπίτι που φιλοξενεί και "χρηματοδοτεί" φτωχά παιδιά και οικογένειες απ' όλο τον κόσμο. Αφορά παιδιά που είτε είναι ορφανά, είτε οι οικογένειές τους είναι πολύ φτωχές.
Δέχονται τα πάντα σε καλή κατάσταση (ρούχα, παιχνίδια, μικροέπιπλα, καρότσια, κλπ) για ηλικίες που αφορούν ακόμη και βρέφη. Μπορείτε να συμβάλλετε και εσείς και να ειστε σίγουροι πως η χαρά που θα δώσετε θα είναι απεριόριστη.
Αρίστωνος 6-8 και γωνία Κωνσταντινουπόλεως 165, Μεταξουργείο, Κολωνός
Υπεύθυνη Κοινωνική Λειτουργός : κα Μυρτώ Λαιμού: 2105239402, 2105221149.

Επειδή δεν πάει άλλο

Θέλουμε την Ελλάδα μας πίσω - GetGreeceBack.com

19 Απριλίου παραδόθηκαν τα ηνία της χώρας στο Δ.Ν.Τ και την "τρόικα". Ακολούθησαν πρακτικές παράκαμψης της Βουλής των Ελλήνων και του Συντάγματος. Γνωρίζουμε όλοι ποια θα είναι η τύχη μας από εδώ και πέρα. Γνωρίζουμε τι συνέβη στην Αργεντινή και τις χώρες που "στηρίχτηκαν" από το Δ.Ν.Τ. Η διαφθορά στη χώρα μας έχει φτάσει σε απροχώρητο σημείο. Τα νομοσχέδια για την οικονομική εξαθλίωση των απλών πολιτών περνούν με ρυθμούς που αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε. Η πορεία αυτή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή. Περίπου 2.000.000 άνεργοι (ανεπίσημα) έχουν φτάσει στα όρια της πείνας. Οι αυτοκτονίες, η βία και η εγκληματικότητα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο.

Εμείς είμαστε όμως Έλληνες. Το ξεχάσατε αυτό. Δεν είμαστε Αργεντίνοι. Δεν θα κατεβούμε με άδειες κατσαρόλες. Δεν θα φτάσουμε εκεί. Όσοι υποτίμησαν τους Έλληνες το πλήρωσαν ακριβά. Διαβάστε Ελληνική ιστορία. Αρχαία ή νεότερη.

Για το λόγο αυτό αφήσαμε για λίγο στην άκρη τις κομματικές, ιδεολογικές, φιλοσοφικές διαφορές μας και ενωθήκαμε. Διαμαρτυρόμαστε. Είμαστε ικανοί άνθρωποι. Μας καταντήσατε στην εξαθλίωση, με πενιχρούς μισθούς με ανύπαρκτο μέλλον. Θέλουμε να κάνουμε οικογένεια, να μεγαλώσουμε την υπάρχουσα. Θέλουμε να κάνουμε όνειρα. Θέλουμε να χαμογελάμε. Θέλουμε να κοιμόμαστε ήσυχα τα βράδια. ΚΑΙ θα το πετύχουμε.

Φτιάξαμε την καλύτερα οργανωμένη διαδικτυακή κίνηση στην ιστορία της χώρας. Είμαστε νέοι άνθρωποι ή άνθρωποι που αισθάνονται νέοι. Κάνατε το λάθος να μας περάσετε για κακομοίρηδες. Για μίζερους. Για ανίκανους. Για άχρηστους. Δεν είμαστε. Είμαστε ικανότατοι. Κορυφαία στελέχη επιχειρήσεων, επιστήμονες, γιατροί, οικονομολόγοι παγκόσμια είναι Έλληνες. Η κίνησή μας λέγεται "Θέλουμε την Ελλάδα μας πίσω". Αυτό ακριβώς θέλουμε. Μας πήρατε τα όνειρα, τις φιλοδοξίες, τη νιότη, το χαμόγελο, τη ζωή μας. Μας πήρατε το τιμόνι της χώρας. Θα τα πάρουμε πίσω.

Μαζεύουμε χιλιάδες υπογραφές. Θα κατεβούμε στο δρόμο στις 6 Σεπτεμβρίου του 2010. Φτιάξαμε ένα βίντεο που εξηγεί την ιδέα της κίνησης: http://www.youtube.com/watch?v=-tLNYUzxSZk . Σηκώσαμε το δικτυακό τόπο: www.GetGreeceBack.com. Συζητάμε, σχολιάζουμε, ενημερώνουμε ΜΜΕ όλου του πλανήτη. Θα μας ακούσουν.

Χιλιάδες Έλληνες Πολίτες - Διαδικτυακή κίνηση "Θέλουμε την Ελλάδα μας πίσω" - Ιστοσελίδα: www.getgreeceback.com

η Ματινούλα

Τελευταία φορά που την είδα ήταν στου Μεταξά. Μπήκα στο δωμάτιο και κοιμόταν. Είχε ένα ωραίο ροζ χρώμα, καμία σχέση μ' εκείνο το γκρι του θανάτου που παίρνουν οι ετοιμοθάνατοι. Ευτυχώς δεν πεθαίνει, σκέφτηκα.
"Μην την ξυπνήσεις" μου είπε ο Ηλίας, ο άντρας της. Δεν υπήρχε περίπτωση να την ξυπνήσω. Κάθησα σε μία γωνία και την κοίταζα. Ηξερα πως η κατάσταση ήταν απελπιστική αλλά η όψη της ήταν τόσο γαλήνια.
"Είναι καταπληκτικός άνθρωπος" μου είπε η κυρία από το διπλανό κρεββάτι. Κι' άρχισε να μου λέει τα δικά της, γιά τους γιατρούς, τις θεραπείες, τις νοσοκόμες. Της είχαν πέσει τα μαλλάκια και είχαν αρχίσει να ξαναβγαίνουν. Δεν την ρώτησα που το έχει. Τι σημασία είχε; "Οι γιατροί με είχαν από πέρισυ ξεγραμμένη, αλλά εγώ όσο μπορώ θα πολεμήσω, θα το νικήσω" μου είπε στο τέλος κι' έκλεισε τα μάτια της κι'αποκοιμήθηκε.
Βγήκα στον διάδρομο γιατί ήθελα να κλάψω. Κατέληξα να παρακολουθώ τους σκελετούς με τους ορούς που έκαναν βόλτα, έφταναν μέχρι το τέλος του διαδρόμου, εκεί αντί γιά τοίχο, υπάρχει ένα μεγάλο παράθυρο. Κοντοστέκονταν όλοι γιά λίγα λεπτά να κοιτάξουν απέξω, ίσως να ζυγίσουν τις πιθανότητες. Μάλλον αυτόν τον τρόπο θα διάλεγα εγώ.
Ισως έτσι φεύγουν, κατέληξα. Παίρνουν φόρα και περνάνε μέσα από το τζάμι. Βγάζουν φτερά;
Παρακολουθούσα την Ματινούλα μ' εκείνο το ωραίο ροζ χρώμα να κοιμάται. Κοιτούσα πότε εκείνη και πότε την θέα. Απίθανη! Ηταν ήδη αρκετά ψηλά, στον 7ο όροφο τα σύννεφα σου φαίνονται δίπλα. Τόσο γαλάζιο δεν μπορεί παρά να σου φτιάξει το κέφι. Τουλάχιστον έχει ωραία θέα όταν ξυπνάει, σκεφτόμουν. Και όλο τον Σαρωνικό στα πόδια της. Κι' αγάπη, πολλή αγάπη!
Κάποια στιγμή άνοιξε τα μάτια της. Φωτίστηκαν όταν με είδε. Τόσο γλυκειά, σκέφτηκα, ακόμα και τώρα. Αρχισε να με ρωτάει αν έχω συνέλθει εντελώς. Σιγά, τα δικά μου είναι γελοία της είπα, μιά χαρά είμαι. Της υποσχέθηκα πως θα γινόμασταν και οι δύο καλά. Δεν την είδα ξανά ζωντανή.
Κανέναν δεν κατάφερα να σώσω, ούτε τον πατέρα μου, ούτε την θεία την Βιβή, ούτε την Αλεξάνδρα μου. Μόνο κάτι κατσίκια έχω σώσει από τον γκρεμό, ένα παπί, αδέσποτα διάφορα, μία κίχλη, πεταλούδες, πασχαλίτσες ακόμα και σφήκες που διασώζω από τα κύματα κάθε φορά που κολυμπάω. Κυρίως πεταλούδες.
Γιατί ρε γαμότο πετάνε τόσο βαθειά οι πεταλούδες; Κάθομαι και τις παρακολουθώ. Κάποια στιγμή κουράζονται, πέφτουν στα κύματα, σπεύδω να τις σώσω. Νομίζω πως θέλουν να πάνε στην Αίγινα που είναι απέναντι. Είναι αυτοκτονικές ή απλά προσπαθούν;
Εχουν περάσει τόσοι μήνες από τον θάνατο της Ματίνας κι' ακόμα με πονάει πολύ. Κυρίως που δεν κατάφερα να γράψω γιά εκείνη. Εχω πάψει να την σκέφτομαι και δεν θέλω να την ξεχάσω. Αλλά ήμουν απαρηγόρητη γιά πολύ καιρό και λίγο μετά έπαθα το διαβητικό σοκ. Η Ματίνα, το σκυλάκι μου, οι καταστάσεις στο σπίτι. Οκ η ζωή συνεχίζεται, ξανασηκώθηκα, πέρασα ένα ωραίο καλοκαίρι, είμαι καλά. Σήμερα είμαι απλά ευάλωτη. Θα μου περάσει.

η μέλισσα στις Κολυμπήθρες

Οποτε δω έντομο στο νερό σπεύδω να το σώσω, ακόμα κι' αν έχει κεντρί. Το κακό είναι ότι μερικές φορές δεν έχω τίποτα να χρησιμοποιήσω αφού συνήθως ούτε μαγιώ φοράω και δεν έχω τρόπο να τα πιάνω. Γιατί οκ είπαμε να σώζουμε έντομα αλλά όχι και να με ακουμπάνε. Αυτή την φορά χρησιμοποίησα το λαστιχάκι που φορούσα στα μαλλιά. Αυτήν την κούκλα την έσωσα από την θάλασσα νωρίς ένα πρωί στις Κολυμπήθρες και το καταχάρηκα. Μιά διάσωση την ημέρα μου φτιάχνει το κέφι.

η μεταμόρφωση

Απόγευμα, να τρέχω με το μηχανάκι προς τα χωριά.
Θέλω να βγάλω φωτογραφίες.
Γρήγορα να προλάβω το φως!
Να ρωτάω συνέχεια
"Υπάρχεις;"
Να κλαίω και να μην βλέπω καθαρά.
Να θέλω ν' αφήσω το τιμόνι.
Σαν φτερά ν' αναπτύξω τα χέρια μου.
Που θα με πάει;
Σκατά δεν είναι αυτοκίνητο
εδώ όταν αφήνεις το γκάζι κόβει ταχύτητα.
Δεν θα σκοτωθώ
απλά θα φάω τα μούτρα μου.
"Γαμότο υπάρχεις;''
Και να παίρνω την απάντηση λίγα λεπτά μετά.
Δεν έχω το κουράγιο να το γράψω.
Ισως και να μην χρειάζεται.
Αρκεί που το έζησα.
Ναι υπάρχεις.

θραύσματα

Χαρές και πλούτη κι'αν χαθούν, και τα βασίλεια κι' όλα,
τίποτα δεν είναι σαν στητή, μένει η ψυχή κι ολόρθη.

Διονύσιος Σολωμός

Απόγευμα στις Λεύκες που αγαπώ
τόση ομορφιά
δάκρυα μου φέρνει στα μάτια
χάθηκα στα δρομάκια
περπάτησα ως την Αγία Τριάδα
με πονάει το θέαμα
δεν αντέχω να την βλέπω μονόχειρη
το ένα της καμπαναριό να λείπει
και στην θέση του σκαλωσιές
ένα οδυνητό παζλ
στον περίβολο τα μάρμαρα απλωμένα.
Πως θα βρείτε άκρη να την ξαναφτιάξετε;
Μπήκα και προσκύνησα δήθεν
πιό πολύ ήθελα να δω τις εικόνες
ακόμα μιά φορά
ποτέ δεν τις χορταίνω
τα πρόσωπα των Αγίων μέσα από το ασήμι
δεν ξέρω αν πιστεύω
(σε οτιδήποτε πιά)
ξέρω όμως πως με συγκινούν.
Δεν επιτρέπουν τις φωτογραφίες
αλλά ο γεράκος που φυλάει την εκκλησία με άφησε
αφήνει μόνο όσους την αγαπούν πραγματικά
και θέλουν ένα ενθύμιο.
Αυτό ήθελα
μιά εικόνα να πάρω μαζί μου
μιά γυναίκα με χέρι τραυματισμένο
(με το δεξί το αντίστροφο της καρδιάς)
προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της.

Η Αγία Τριάδα στις Λεύκες

Λάγγερη

Είπα καλημέρα στα σύννεφα και τα ρώτησα που πάνε.



Είπα καλημέρα και στο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής. Τι θέα!



Συνέχισα τον δρόμο μου και συνάντησα ένα άγαλμα. Υπήρξα! μοιάζει να φωνάζει με τα χέρια ανοιχτά. Κόντρα στους καιρούς θα ξαναγεννηθώ!



Συνέχισα τον περίπατο στο δάσος με τους κέδρους. Τι ομορφιά!



Μεθυστικά μύριζε η ρίγανη!



Δες με! Κι' εγώ υπήρξα. Πέτρωσα κοιτάζοντας το γαλάζιο. Προχώρα και θα βρεις ότι ζητάς.

Νωρίς το πρωί έχω την Λάγγερη όλη δική μου!

χωρίς κρότο

Φοβάμαι ότι δεν υπάρχει αλήθεια
παρά μόνο μικρά πυροτεχνήματα ειλικρίνειας.
Εξάλλου ίσως μόνο τόσο αντέχουμε.
Ας είναι τουλάχιστον όσο πιό εντυπωσιακά γίνεται.

κυριαρχία (μαύρη ίριδα)

black iris της Georgia O' Keeffe

Αδειασα
τίποτα δεν μου άφησες
μόνο απέχθεια
γιά σένα
γιά την εξάρτηση μου.

Αυτοκαταστρέφομαι γιά να πονάς
έτσι μ' έμαθες
με το αίμα μου να σε τρέφω
γιά τις τραγωδίες της ζωής σου υπαίτια
ποτέ δεν υπήρξα
κι' όμως πλήρωσα γιά κάθε σου ενόχληση.

Σε θυμάμαι μανούλα
το κεφάλι μου στον τοίχο να χτυπάς
ή να με προλαβαίνεις στις σκάλες
ή στην είσοδο της πολυκατοικίας
εσύ και ο γιός σου να παίζετε τέννις
να με χτυπάτε και να με πετάτε ο ένας στον άλλον.
Ποτέ δεν με προστάτεψες από εκείνον.
Εμαθα τουλάχιστον ν'αμύνομαι.

Ατίθαση, ίδια ο πατέρας σου
αν ζούσε θα σε είχε σκοτώσει.
Επρεπε την εικόνα του να καταστρέφεις.

Μην τρως τα νύχια σου
εσύ τον σκότωσες.
Θα ήθελα να σε σκοτώσω με τις λέξεις.

Και πάντα αυτό φοβόμουν
πως μιά μέρα θα τα καταφέρεις.
Τελικά εγώ απέκτησα αυτή την ιδιότητα.
Εχω ευθύνη κατέχω ένα όπλο.

Κι' ύστερα όλα περνούσαν
τρυφερές αναμνήσεις
σου φτιάχνω καφέ ή αυγό χτυπητό
στο φέρνω στον καναπέ
αγκαλιά βλέπουμε τηλεόραση.
Μαμά είσαι ο κόσμος όλος!

Η απώλεια του πατέρα στα δώδεκα
η ανάγκη μου.
Πάρε με αγκαλιά
φοβάμαι μην χάσω και σένα.
Δεν μπορούσες
είχες δουλειά ή πονοκέφαλο.
Καθόμουν στο πάτωμα
αγκάλιαζα το μόνο που είχα.

Ο σκύλος μου δεν με εγκατέλειψε ποτέ.
Εφυγα γιά διακοπές
τον πήγες γιά ευθανασία
τον έθαψες τυλιγμένο με το αγαπημένο μου παρεό.
Ολα πρέπει να τα καταστρέφεις.

Χρόνια τώρα σε αφαιρώ
να μην υπάρχεις μέσα μου
και είναι ευτύχημα που παιδί δεν γέννησα.
Σε σκοτώνω μανούλα.
Θα έρθει μία μέρα που δεν θα σ' αγαπάω πιά.

Μου χρωστάς
γιά όλες τις φορές που πίσω μου έτρεχες
μαθαίνοντας μου πως έτσι είναι η αγάπη
να μεταφέρω την αρρώστεια σου σε όλες μου τις σχέσεις.
Κυνηγήστε με.

Ασφυξία
δεν θέλω να μοιράζομαι ούτε τον αέρα που αναπνέεις!
Θέλω μόνο να μ' αφήσεις να ξεχάσω
να μπορώ να σ' αγαπάω
να μην έχω ενοχές
ή τουλάχιστον να σε ανέχομαι.

Που είναι το γελαστό μου παιδί, με ρωτάς.
Δεν είμαι πιά το πλάσμα αγάπης
είμαι η ψυχρότητα
δεν σ' αγαπώ πιά
κανέναν δεν αγαπώ
αλλά αν χρειαστεί και επιμένεις
θα πάρεις ότι σου αξίζει.

Σου χρωστάω την ζωή μου
σου δωρίζω το νεκρό κορμί μου.
Αυτό μπορείς να το ορίζεις.

Πάρε με λοιπόν και σκάψε
με τα χέρια γυμνά
όπως θάψαμε τα νεκρά γατιά στον κήπο
με μανία γιατί θα σου έχω ξεφύγει
γιατί ήμουν ότι ποτέ σου δεν τόλμησες.

Είμαι η αποτυχία σου
αλλά είμαι σε όλα από σένα καλύτερη.
Εμαθα από τα λάθη σου.

Θάψε με λοιπόν και κλάψε με.
Μόνο σε παρακαλώ μην ξεχάσεις
της ψυχής μου την λόγχη
μαύρη ίριδα να μου φυτέψεις.
Σε συγχωρώ.

---

(Σε είχα συγχωρήσει αλλά η κακία σου είναι ανεξάντλητη. Και η μανία σου γιά εξουσία σε υπερβαίνει.)

προκατάληψη

Με πονάει αυτός ο κέδρος
παλιός μου γνώριμος
στην σκιά του παραμονεύει
εκείνος ο κόσμος
(όνειρο είναι άραγε;)
μιά πύλη ορθάνοιχτη
και δεν θυμάμαι
αν την άφησε αυτός που έφυγε
ή αν την άνοιξα εγώ
γιά να μπορούμε να πηγαινοερχόμαστε ελεύθερα.

Υπνωτισμένη κοιτώ το χρυσό φως στο βάθος
σίγουρη είμαι πως θα είναι κάτι κακό.
(Η μήπως δεν είναι απαραίτητα κακό;)
Με πονάει η αλήθεια
με πονάει το ψέμα
συχνά κι'η ίδια η ζωή.

Πως είναι εκεί;
Πιθανότατα θα είναι ωραία αφού είσαι εσύ εκεί.
Οδηγώ ένα μηχανάκι και όλοι μου λένε να προσέχω
κι' εγώ σκέφτομαι
να μην τραυματιστώ μόνο.

Εμείς μπορεί να μην υπάρχουμε
αλλά οι τόποι έχουν μνήμες
είτε το θες είτε όχι
συνεχίζουν να τις αναπαράγουν.

Είσαι εδώ
πότε σαν γροθιά στο στομάχι
και πότε δίπλα μου.
Δεν το έχω πει σε κανέναν.

θερμό το κλίμα στο Αιγαίο

Φαίνεται πως τα μετάνοιωσε τα χθεσινά το πεθερικόν και σήμερα τα πήγαμε μιά χαρά κι' αγαπημένα. Κατέβηκα να της πω καλημέρα και είχε ψήσει σπανακοπιτάκια γιά πρωινό που ξέρει ότι μ' αρέσουν και ήταν εντελώς άλλος άνθρωπος. Και εντελώς φυσικά μου είπε ότι το μεσημέρι θα έφτιαχνε μακαρονάδα και να τρώμε μαζί.
Νομίζω πως καταλαβαίνω πως αισθάνεται. Αυτή η γυναίκα ζει μόνη της, φίλους δεν έχει εκτός από τις αδελφές της, έχει αγοραφοβία και κάθε τι της φαίνεται εχθρικό. Αρα είμαι ο εισβολέας στον κόσμο της.
Η αλήθεια είναι ότι κι'εμένα όταν έρχονται άλλοι στο σπίτι μου που παλιά ήταν εξοχικό και ερχόντουσαν θείοι και ξαδέλφια έτσι αισθάνομαι. Οπότε θερμό το κλίμα (με την καλή την έννοια) στο Αιγαίο σήμερα. Περασμένα ξεχασμένα τα χθεσινά.
Ξύπνησα νωρίς και πήγα γιά μπάνιο στις Καλαμιές. Τόσο πρωί είμασταν όλα κι' όλα 6 άτομα, θαύμα ήταν. Τα νερά ήταν σμαραγδένια, νομίζω πως ήταν το ωραιότερο μπάνιο της χρονιάς.