εντ-ομολογίες

Οφείλω να ομολογήσω ότι προς μεγάλη μου απογοήτευση δεν είδα ούτε μία πεταλούδα στην Σύρο. Αντίθετα ήτο γεμάτη σφήκες, μάλιστα μία κακούργα με τσίμπησε δις στην παραλία εκεί που λιαζόμουν ανέμελη, την έκανα όμως ποιήμα και πήρα την εκδίκηση μου.

Εδώ οι σφήκες κανίβαλοι του Γαλησσά (carnivorous wasps of Galissas) καταβροχθίζουν μία φέτα γαλοπούλα (μπλιάχ δεν υπάρχει πιό άνοστο πράγμα) που περίσσεψε από το πρωινό.

Κι' εδώ μία ακρίδα διαρρήκτης που προσπάθησε να παραβιάσει την κλειδαριά του αυτοκινήτου αλλά την πιάσαμε επ' αυτοφώρω.

Αντε να μην πω γιά τα κουνούπια τώρα γιατί θα πείτε ότι γκρινιάζω.

γατάκια

Αυτό που κυριάρχησε σ' αυτές τις διακοπές ήταν οι γάτες τελικά. Χαρά από την μία γιατί τελικά καταφέραμε και σώσαμε όλα τα άρρωστα μωρά, τα παχύναμε και ελπίζω ότι θα καταφέρουν να βγάλουν τον χειμώνα. Μου είπε η Ειρήνη χθες ότι όλα είναι μιά χαρά. Και οι μάνες επίσης. Και ο αρραβωνιαστικός της Λένας που είχε γρατζουνιστεί σε κάποιον καυγά. Η Λένα κάθισε μιά βδομάδα μόνο, μέχρι την μέρα που έφυγα ο γάτος την περίμενε έξω από το παράθυρο της.

Απελπισία σε πιάνει στην Σύρο με τόσα γατιά. Τα περισσότερα βέβαια είναι καλοθρεμένα αλλά γίνεται να μην αναρωτηθεί κανείς τι γίνεται τον χειμώνα;

Αυτό το μωρό το έφερε η Ειρήνη το ίδιο βράδυ που χάσαμε το άλλο. Φρίκαρα όταν το είδα. Ηταν ακόμα με τον ομφάλιο λώρο, η γάτα που το γέννησε το είχε παρατήσει και δεν το δεχόταν με τίποτα. Δεν είχε καμία ελπίδα αλλά έζησε δυόμιση μέρες. Ευτυχώς αυτό δεν το είδα, ξεψύχισε όταν έλειπα, το πήρε το Ειρηνάκι και πήγε το έθαψε γιά να μην το δω.

Θαυμάζω αφάνταστα όσους μπορούν και αντέχουν το ψυχικό φορτίο της φροντίδας αδέσποτων ζώων. Εγώ δεν το έχω. Εχω μεγαλώσει στρατούς από γατιά, δεν αντέχω άλλες απώλειες πιά. Μακάρι να μην ξαναγαπήσω πιά, τίποτα και κανέναν. Γίνεται;

Εδώ και καιρό σκέφτομαι ότι δεν έχω κανένα κίνητρο γιά να ζω. Στην Σύρο συνειδητοποίησα ότι αυτό που θα ήθελα τελικά θα ήταν να είχα την οικονομική δυνατότητα να μπορούσα να φροντίζω γατιά. Τροφή, στοργή, ασφάλεια.

Ξεκαθάριζα τις φωτογραφίες της Σύρου σήμερα και βρήκα αυτήν. Ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω το μικρούλι αχ. Αποχαιρέτισε τον κόσμο μέσα από το ένα του ματάκι. Το άλλο δεν κατάφερα να το κάνω καλά. Γαμότο δεν μου έχει περάσει καθόλου!

still life

Πετούσα φλούδες μανταρίνι στους βράχους.

-Γιατί τα πετάς;

-Δεν τα πετάω, τα επιστρέφω.

-Θα μαζευτούν ποντίκια.

-Ε και; Πλασματάκια κι' αυτά, έχουν ψυχή.

Αυτά τα λίγα

έστω αυτά τα λίγα

πάντα υπάρχει κάποιος που έχει ανάγκη.

The art of giving

is the art of living.

Φοβάμαι την μέρα που θα έχω χάσει αυτή την ιδιότητα.

Πως θα είναι η ζωή μετά;

αχ

Του άρεσαν πολύ τα χάδια και ήθελε όλο αγκαλιά. Μόνο μιά φορά γουργούρισε προχθές που το άφησα και κάθισε μέσα στα μαλλιά μου. Το μικρούλι αχ έγινε μεγάλο αχ τελικά. Ξεψύχισε στην αγκαλιά μου χθες το πρωί. Ελπίζω να υπάρχει ένας Παράδεισος γιά τα μικρά γατάκια. Να έχει ζεστασιά γιά να μην κρυώνουν. Νομίζω πως μάλλον θέλω να γυρίσω σπίτι μου.

ένα μικρούλι αχ

Οπου και να κοιτάξει κανείς γεμάτος γατιά ο τόπος. Μιά βδομάδα τώρα ταίζουμε, και όχι μόνο εμείς ευτυχώς. Με την Ειρήνη αρχίσαμε θεραπείες στα γατιά της γειτονιάς. Πήγαμε σήμερα και αγοράσαμε vibramycin σιρόπι γιατί πολλά έχουν ρινοτραχιλίτιδα και κολλύριο tobrex γιά τα ματάκια τους. Κατάφερα να πιάσω κι'αυτό το πιτσιρίκι που δυό μέρες προσπαθούσα να το ταίσω και δεν μπορούσα να το πιάσω. Ηταν όμως πλέον τόσο αδύναμο που σήμερα κάθισε. Μόλις το ακούμπησα στο στήθος μου ηρέμησε. Είναι το πιό μικρό γατάκι που έχω δει ποτέ μου, ένα κοκκαλάκι είναι. Το πήραμε πάνω στο σπίτι, το βάλαμε σ' ένα κουτάκι και προσπαθούμε.

Πίστευα πως είναι ξεγραμμένο αφού δεν έτρωγε. Ημουνα προετοιμασμένη να το βρω ψόφιο σήμερα ή αύριο. Κατάφερα και του έδωσα γάλα με αντιβίωση. Μου φαίνεται πως ίσως υπάρχει ελπίδα πλέον. Κι' εγώ άρχισα ήδη και δένομαι. Και ν' αναρωτιέμαι. Τι θ' απογίνει όταν θα φύγω; Πως θα το αποχωριστώ;

το κεντρί

Η γαλήνη απουσίαζε από την παραλία σήμερα

Κυριακή οικογένειες παιδάκια φασαρία

δύο μικροί Βίκινγκς πέταγαν λασποκεφτέδες

και στις διπλανές ξαπλώστρες το γνώριμο ζευγαράκι

στην ίδια ομπρέλλα που της έκανε χθες πρόταση γάμου

το γιόρτασαν με λουκουμάδες το βράδυ στο μπαράκι.

Κοίταζα τον πιό ζωηρό ουρανό που έχω δει

καθαρά που είναι τα χρώματα του Σεπτεμβρίου

όχι εκείνα τα θολά του δυνατού ήλιου

ούτε τα γκρίζα του χειμώνα

αληθινά χρώματα

διαύγεια.

Είχα ξεχάσει την πετσέτα μου

σπάστηκα

η άβολη αίσθηση του πλαστικού της ξαπλώστρας

σιχαίνομαι τα πλαστικά όπως κάθε τι ψεύτικο

κυνήγησα το καλοκαίρι ως εδώ

τίποτα δεν θα μου χαλούσε την διάθεση.

Στο βιβλίο που διάβαζα μιά γυναίκα περιγράφει

την ντροπή γιά τα συναισθήματα της

την αμηχανία

τους φόβους

τον πόνο

την απόφαση της.

Την καρδιά της ξερίζωσε νοερά

την περιεργάστηκε

έτσι ακριβώς το είχα φανταστεί κι' εγώ

μόνο που εγώ χρησιμοποίησα την λέξη ψυχή.

Η καρδιά είναι απλά ένα όργανο.

(Ισως και η ψυχή και είναι απλά αόρατη)

Μετά έτσι απλά την ξεφορτώθηκε.

Λύτρωση, τώρα δεν θα ένοιωθε τίποτα πιά.

Υστερα μιά σφήκα με τσίμπησε

δύο φορές

γνώριμο βρήκα τον πόνο.

Η σφήκα έπεσε ζαλισμένη στην άμμο

αυθόρμητα μου ήρθε να την σκοτώσω με την ροζ σαγιονάρα μου

αλλά τότε θα γινόμουν σαν εκείνη.

Ξάπλωσα μπρούμυτα κι' έκρυψα το πρόσωπο μου.

Κοιμάσαι; με ρώτησε η Λένα μετά από λίγο.

Της έγνεψα καταφατικά.

Συριανά περιστέρια

Ενα διαφορετικό δημαρχιακό συμβούλιο.

Κυνηγώντας το ηλιοβασίλεμα

Στο λιμανάκι του Γαλησσά, εκεί που τελειώνει ο μώλος, αρχίζει ένα απότομο μονοπατάκι χαραγμένο πάνω στον βράχο. Τίποτα δεν σε προετοιμάζει γιά το φαντασμαγορικό θέαμα που θ'ακολουθήσει. Το Ειρηνάκι, το νησί, οι άνθρωποι έχουν μιά απίστευτη θετική ενέργεια. Αγάπη.

ναζιάρης

Εξω είχε λίγη ψυχρούλα αλλά η θάλασσα ήταν ζεστή. Οσο γιά την θέα συναρπαστική!

ανασκόπηση χρονιάς

Σεπτέμβριος, μήνας γενεθλίων, όπως κάθε χρόνο απολογισμός. Τι κουσουράκια μου άφησε αυτή η χρονιά;

Απογοήτευση από τους γύρω μου. Ανασφάλεια και ουδεμία ελπίς γιά το μέλλον.

Χρειάστηκε τρομερή υπομονή, και δεν ήταν εύκολο γιατί τελικά την έχασα και βγήκε ο χειρότερος εαυτός μου. Δεν πειράζει, ίσως τελικά δεν είναι τόσο κακό, βαρέθηκα να προσπαθώ να είμαι καλή και να μου φέρονται σαν γομάρια. Μύγα δεν σηκώνω πιά στο σπαθί μου, έχω γίνει αδιάφορη ή επιθετική και καλά κάνω (νομίζω τουλάχιστον).

Η διάθεση να τα γκρεμίσω όλα και να φύγω μοιάζει να είναι πιά ανάγκη ζωτικής σημασίας. Δεν ξέρω τι θα έχει απομείνει όταν θα περάσει αυτή η περίοδος. Ισως τίποτα γιατί μάλλον προς τον όλεθρο βαδίζω. Είναι οδυνηρό να ξαναπεράσω τα ίδια αλλά από την άλλη είναι μία τρομερή πρόκληση. Οκ ίσως να μην τα καταφέρω. Ε και;

Πολλή ταλαιπωρία είχε το 10 το καλό και ένα ψυγείο γεμάτο συνταγές γιά φάρμακα μου άφησε (που δεν πήρα εκτός από εκείνα του διαβήτη τον οποίο όμως τελικά έριξα σε φυσιολογικά επίπεδα). Το καλό είναι ότι συνήλθα από τις εγχειρήσεις των τελευταίων ετών και μετά από πολύ, μα υπερβολικά πολύ κολύμπι είμαι σε τοπ φόρμα (φτου φτου φτου).

"Μα είναι αηδία όλο αυτό το χαρτομάνι πάνω στο ψυγείο"

Πειράζει όμως που εγώ το βρίσκω τρομερά αστείο και γελάω μ' όλο αυτό; Είναι τα παράσημα μου εξάλλου.

Πνευματικά βρισκόμουν (και πιθανότατα βρίσκομαι ακόμα) σε ένα τέλμα. Δεν θέλω καν να σκέφτομαι. Ισως μάλιστα να έχει κολλήσει και το τσερβέλον. Ε και;

Τελικά ήτο μάλλον η χειρότερη χρονιά και απ' ότι έμαθα ευθύνεται ο Κρόνος στον Ζυγό και ο Πλούτωνας (δεν θυμάμαι που μου είπαν), άντε με το καλό να με αποτελειώσουν πριν βγει η χρονιά.

Πάντως είχε ένα καλό αυτή η χρονιά κι' αυτό ήταν οι διακοπές. Εσωσα ένα παπί το οποίο απελευθέρωσα στο λιμάνι της Νάουσας, ανακάλυψα τρεις αμμουδιές που δεν ήξερα, έβγαλα χιλιάδες φωτογραφίες που ακόμα δεν έχω ξεχωρίσει και γέμισε η ψυχή μου ομορφιά. Ανεξάντλητη είναι η Πάρος μου.

Τι θα γίνει επιτέλους μ' αυτή την αρρώστεια;

Ιωάννινα: κρέμασαν κύκνο από το λαιμό

Νεκρός, με μία θηλιά στο λαιμό, βρέθηκε το πρωί ένας άγριος κύκνος που ζούσε στην Παμβώτιδα λίμνη των Ιωαννίνων. Σύμφωνα με την Αρχές, στο λαιμό του είχε δεθεί θηλιά και ακολούθως είχε στραγγαλιστεί.
Το πτηνό εντόπισαν νεκρό περαστικοί από την παραλίμνιο περιοχή, που αγανακτισμένοι ειδοποίησαν τις αρμόδιες Αρχές.

από εδώ

Μία ακόμα άρρωστη είδηση ανάμεσα στις τόσες που διαβάζω κάθε μέρα στο Facebook. Κτήνη που βασανίζουν και σκοτώνουν ζώα. Σκυλιά, γατιά, άγρια ζώα. Ολοι θυμόμαστε το τοτέμ με τα κρεμασμένα κυνηγόσκυλα, τους κρεμασμένους λύκους, τον ψυχανώμαλο που είχε κρεμάσει τον αητό στο αυτοκίνητο του ή τα καθάρματα που έσερναν τις αλεπούδες πίσω από το μηχανάκι. Αυτά που δεν γνωρίζουν όμως οι πολλοί είναι όλα αυτά τα σκυλιά και γατιά που κυκλοφορούν στις πόλεις μας και κακοποιούνται ή θανατώνονται βάναυσα από τον κάθε παρανοικό που νομίζει ότι είναι ανώτερο ον και έχει το δικαίωμα της ζωής και του θανάτου απέναντι στ' ανυπεράσπιστα αυτά πλασματάκια.

Ηταν πάντα έτσι άραγε αυτή η κοινωνία; Η μήπως ποτέ δεν τα μαθαίναμε επειδή η πληροφορία δεν έφτανε σε μας; Μήπως το καθήκον μας είναι να προωθούμε αυτές τις ειδήσεις επειδή τα παραδοσιακά ΜΜΕ αδιαφορούν;

Ποιοί γονείς έχουν μεγαλώσει αυτούς τους "ανθρώπους"; Ποιοί δάσκαλοι τους μόρφωσαν; Ποιοί αδιαφόρησαν γιά την δράση τους και δεν μιλάνε γιά να μην βρουν τον μπελά τους; Και το κυριώτερο, ποιοί κουνάνε αδιάφορα το κεφάλι τους και θα ξεχάσουν την είδηση μόλις την διαβάσουν;

Σήμερα πήγαμε στην πιτσαρία που είναι πάνω από τον ναυτικό όμιλο, ήταν τα γενέθλια του Μιχάλη και είχαμε επιθυμήσει να φάμε μιά πίτσα. Τελικά το μετανοιώσαμε, το φαγητό ήταν τρισάθλιο αλλά δεν πειράζει, ήταν η διάθεση καλή, συντροφική. Σύντροφοι πιά και στον διαβήτη κι'ενωμένοι όπως πάντα σε όλες τις δυσκολίες. Ετσι όπως πρέπει να νοιώθει κάποιος σ' ένα γάμο. Αυτό σκεφτόμουν και είχα πιά την βεβαιότητα πως τελικά θέλω να περάσω την υπόλοιπη μου ζωή μαζί του γιατί είναι ο καλύτερος άντρας που γνώρισα ποτέ. Αξιόπιστος.
Πήραμε μιά καρμπονάρα (μαύρο χάλι) και μιά πίτσα (ακόμα χειρότερη) και τα μοιραστήκαμε. Οπως πάντα. Τράβηξα μιά φωτογραφία με το κινητό μου γιά να θυμάμαι αυτή την μέρα.

συμπέρασμα νούμερο ούνο

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ψυχή.

λίγο φως γιά τα βράδυα στο μπαλκόνι

Ηταν βαζάκια γιά μαρμελάδα ή κάτι τέτοιο. Οι γυάλινες χάντρες τα μετέτρεψαν σε δύο χαριτωμένα κηροπήγια γιά τις καλοκαιρινές μου νύχτες.

ο βράχος

Andromeda - Edward Poynter

Μ' εκνευρίζουν τα διερχόμενα πλοία
εισβολείς είναι στον κόσμο μου
μου κόβουν τον ορίζοντα
μου θυμίζουν πως εκεί έξω
υπάρχει ένας κόσμος που κινείται

εργάζεται

ερωτεύεται και διασκεδάζει

κι' εγώ στον βράχο

αλυσσοδεμένη πλήττω

περιστρέφομαι

μα τα δεσμά αντιστέκονται

στον λαιμό μου τυλίγονται

παραδίνομαι και σαπίζω.

Ταξίδια ονειρευόμουν

μα άργησες κι' αφέθηκα

το θηρίο μου έφαγε το κεφάλι

(ούτως ή άλλως δεν το χρησιμοποιούσα πλέον).

Σ' αυτό το έπος ήρωας δεν υπάρχει

μόνο ο δεσμοφύλακας

η σταθερότητα της παλίρροιας

και το βαριεστημένο θύμα.