σαν πουλί πάνω στο σύρμα

Like a bird on the wire
like a drunk in a midnight choir
I have tried in my way to be free

εδώ

hey you

Ησουν γιά μένα το παράδειγμα προς αποφυγήν, της είπα. Επειδή αγαπούσε (ήταν αγάπη αυτό άραγε;) τρελλά τον πρώτο της κι' έτρεχε από πίσω του ότι κι' αν της έκανε. Αρεσκόταν να την χρησιμοποιεί γιά να κάνει τον σπουδαίο στην παρέα, να την ταπεινώνει σε κάθε ευκαιρία. Κι' εκείνη έτρεχε πίσω του σαν το σκυλί ή σαν το σκατό στο παπούτσι. Επιανε φιλίες με τους φίλους του και τις άλλες γκόμενες που κατά καιρούς έβγαινε εκείνος, τίποτα δεν της ξέφευγε, δορυφόρος. Ολη της η ζωή, όλες της οι ενέργειες είχαν να κάνουν μ' εκείνον.
Δεν ξέρω αν του ήταν τελείως αδιάφορη γιατί που και που της πέταγε κάποια ψιχουλάκια τρυφερότητας, τόσο ώστε να συντηρείται η νοσηρή αυτή κατάσταση που έτρεφε τον ναρκισσισμό του. Μέχρι που έμεινε έγκυος και την ρώτησε αν είναι δικό του το παιδί. Οι μόνοι που στάθηκαν δίπλα της ήταν οι γονείς της και χρειάστηκε να γίνει χειρουργείο γιατί η εγκυμοσύνη ήταν προχωρημένη. Και ήταν τόσος ο πόνος της ψυχής της που επιτέλους το πήρε απόφαση.
Μετά απ' αυτό γνώρισε έναν πανέμορφο, μορφωμένο άντρα με τις ιδανικές συνθήκες, ήτοι με καλή δουλειά και ωραίο αυτοκίνητο και τον παντρεύτηκε παρά το νεαρό της ηλικίας της. Η αλήθεια είναι ότι της φερόταν καλά και είχε κάτι από Αρλεκιν. Δεν ξέρω αν πραγματικά τον ερωτεύτηκε γιατί στην πραγματικότητα ποτέ δεν ξεπέρασε τον άλλον. Ο γάμος ήταν η διέξοδος. Και αδιέξοδος φυσικά.
"Τι κρίμα που δεν κράτησες το παιδί μας" της είπε.
Και να' μαι λοιπόν να παρακολουθώ μετά από τόσα χρόνια μιά ακόμα συνάντηση με την πρώτη αγάπη της. Πρόσεχε, της είπα, γιατί σε βάζει στο τριπάκι και θα πνιγείς πάλι στο συναίσθημα. Πρόσεχε μην κάνεις πάλι τα ίδια λάθη. Να έχεις αξιοπρέπεια αυτή τη φορά γιατί την αγάπη την θεωρούσε αδυναμία, ποτέ δεν την εκτίμησε.
Κι' ενώ της τα έλεγα ένοιωθα μέσα μου ένα σκίρτιμα. Γιατί είναι ρομαντικό όλο αυτό. Αν έχω όμως άδικο; Αν η αδυναμία της αγάπης είναι τελικά η δύναμη της και απλά δεν μπορούμε να την διαχειριστούμε; Και στο κάτω κάτω ή αγάπη ή εγωισμός, γιατί και τα δύο δεν συμβαδίζουν. Και στο κάτω κάτω είναι ενήλικοι πλέον(παίζεται αυτό).
Και με ποιό δικαίωμα λέμε στους άλλους τι πρέπει να κάνουν; Δεν θα ήθελα να πληγωθεί ξανά, επειδή κιόλας περνάει πολύ δύσκολα και υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα στην ζωή της, αλλά από την άλλη μήπως ο πόνος είναι απαραίτητο συστατικό της ζωής;
Τα έχει κάνει σκατά στην ζωή της, και δεν μιλώ γιά τα αισθηματικά που αυτή την στιγμή είναι ελάσσονος σημασίας. Μιλούσαμε χθες και κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι σήκωσα τον τόνο της φωνής μου. Κι' αισθάνομαι άσχημα έκτοτε. Με ποιό δικαίωμα επεμβαίνω στην ζωή μιάς άλλης; Με ποιό δικαίωμα την κρίνω με τα δικά μου μέτρα και σταθμά; Και το κυριώτερο: Είναι τελικά αγάπη ή εξουσία; Γιατί θυμώνουμε όταν οι άλλοι δεν κάνουν αυτό που τους προτείνουμε; Κι' εγώ θυμώνω, έξαλλη γίνομαι πιά όταν επεμβαίνουν στην ζωή μου. Εν προκειμένω της έλεγα ότι δεν θα ωριμάσει ποτέ. Με ποιό δικαίωμα την πληγώνω την στιγμή που μου εμπιστεύεται τα πάντα και είναι στα χέρια μου απροστάτευτη ψυχή ανοιχτή; Και στο κάτω κάτω, ωρίμασα εγώ ποτέ γιά να περιμένω από εκείνην το ίδιο;
Και είμαι τρομερά προβληματισμένη έκτοτε. Από την μία σκέφτομαι ότι χαλάω χρόνο και φαιά ουσία προσπαθώντας να την στηρίζω σε καθημερινή βάση και από την άλλη η οδυνηρή διαπίστωση ότι ξεδιπλώνοντας την ζωή της βλέπω το είδωλο μου στον καθρέφτη και δεν είμαι σίγουρη αν το αντέχω. Οι ζωές μας δεν είχαν κάτι κοινό και σε γενικές γραμμές ούτε και οι χαρακτήρες μας, όμως αρκετά λάθη και ελαττώματα είναι κοινά. Κι' ίσως δεν είμαι κι' εγώ σε φάση αυτοκριτικής.
Ουφ δεν ξέρω, είμαι μπερδεμένη. Συγχώρεσε με. Είναι πολύ έντονα τα συναισθήματα που πρέπει να διαχειριστούμε, τα δικά σου, τα δικά μου, έχουν μπερδευτεί πλέον. Προσπαθώ να ξεχωρίσω τα δικά μου και δεν γίνεται. Συγχώρεσε με. Γιατί κι' εγώ τελικά δεν ξέρω τι μου γίνεται. Και φοβάμαι. Γιά σένα, γιά μένα. Και βλέπω και ένα όνειρο τελευταία. Οτι είναι βράδυ και είναι θεοσκότεινα και είμαι σ' έναν μώλο και προσπαθώ να μπω σε μιά βάρκα, και τείνω το χέρι μου να την πιάσω, κι' εκείνη μετά απομακρύνεται και το χέρι μου γλυστράει, και μένω μετέωρη πάνω από το νερό. Κι' εκεί ξυπνάω και μένω με την αγωνία αν θα πέσω στην θάλασσα.
Ηλίθιο, αν σκεφτεί κανείς πόσο καλά κολυμπάω.

πεμπτουσία

συρρικνώνομαι
ώστε να μπορώ να χωράω παντού
σε μιά λέξη
σε μιά αίσθηση
μέσα σου

Dal Buco Della Serratura

Επειδή όταν μ' αγγίζεις δεν μπορώ παρά να σου πω την αλήθεια.

Επειδή ήθελα να σου δωρίσω κάτι όμορφο.

Επειδή δεν αξίζεις κάτι λιγότερο

Γιά τα γενέθλια σου

ήθελα να σου δωρίσω κάτι δικό μου

μιά ματιά

χρυσές στιγμές

ένα θεικό απόγευμα στην Ρώμη που λατρεύω.

Ακου λοιπόν

στον λόφο του Αβεντίνο

υπάρχει το στόμα της αλήθειας

(αν και προς στιγμήν φοβήθηκα μην με δαγκώσει)

έβαλα κάποτε το χέρι μου μέσα

βλέπεις, προσπαθώ πάντα να λέω την αλήθεια

άσχετα αν την διακρίνουν οι άλλοι.

Και λίγο πιό ψηλά στον κήπο με τις πορτοκαλιές

υπάρχει η πλατεία των ιπποτών της Μάλτας

και μιά πόρτα πάντα κλειστή

και όλα η πλατεία, ο κήπος και η πόρτα

σχεδιάστηκαν γιά να μπορείς να βλέπεις

μέσα από την κλειδαρότρυπα όλη την Ρώμη

τον τρούλο του Αγίου Πέτρου συγκεκριμένα

αλλά στην ουσία εκείνος περιέχει όλη την πόλη

έτσι δεν είναι;

Ετσι κι' εσύ γιά μένα περιέχεις όλη την ποίηση

κι' αν ποτέ ξαναγράψω σε σένα θ' απευθύνομαι

αλλά να είναι που δεν ξέρω

αν μιά πόρτα να κτίσω χρειάζεται

ή στο μυαλό μου ν' αφήσω να περιστρέφονται

ασύνδετες λέξεις και ιδέες.

Ισως την ποίηση δεν χρειάζεται να την γράφεις

αλλά να την ζεις

να την νοιώθεις έστω και να είναι αρκετό

να μην είσαι ο ποιητής

αλλά το ποιήμα.

Σε έβλεπα που μιλούσες

-ν'ακτινοβολείς-

τόσο οικείος

-σε έχω διαβάσει-

σ'έχω κοιτάξει κατάματα ως το βάθος

και μου ερχόταν να κλάψω.

Τόση ομορφιά δεν την αντέχω

κι' εσύ σίγουρα δεν αντέχεις τόσο συναίσθημα.

Ομως σ'αγαπώ πολύ και θέλω να το ξέρεις.

Ηταν ένας φαντασμαγορικός ρόδινος ουρανός όταν είδα την Ρώμη

και ξέρω πως δεν σ' αρέσουν τα επίθετα αλλά

δεν ήταν ένα συνηθισμένο απόγευμα

και δεν ήταν ένας απλός ουρανός

-επειδή τόση τελειότητα ήταν εξωπραγματική-

μέσα από μιά κλειδαρότρυπα γιά λίγα δευτερόλεπτα

όλος ο κόσμος.

Οσο ζω ποτέ δεν θα ξεχάσω την θέα.-

---

Καιρός να βγει στο φως κι' αυτό το ποιήμα.