αυτό είναι ένα εορταστικόν ποστ

Χμμμ ανασκόπηση χρονιάς από τα status μου στο facebook. Λοιπόν έχουμε και λέμε. Αν εξαιρέσει κανείς το καλοκαίρι ήταν μιά πολύ δύσκολη χρονιά γιά μένα. Υπήρξαν στιγμές γεμάτες απόγνωση που είχα χάσει κάθε ελπίδα και θέληση γιά ζωή. Αντεξα όμως. Και συνήθισα. Αυτό σκεφτόμουν σήμερα στο σουπερμάρκετ (σε τρία πήγαμε). Συνήθως τέτοιες μέρες γέμιζα το σπίτι με ωραίες πιατέλες με γλυκάκια και λιχουδιές. Χάζευα τα ράφια με τους πειρασμούς αδιάφορη. Το μυαλό μου πλέον είναι diabetes oriented. Οταν σκέφτομαι φαγητό, σκέφτομαι κρεατάκι λαχανικάκια ζαχαρίνες και πορτοκάλια. Οταν βλέπω άλλες τροφές κατευθείαν χτυπάει συναγερμός. Ολα μιά ιδέα είναι τελικά.
Δεν ξέρω τι θα φέρει η νέα χρονιά αλλά εγώ θα είμαι χαμογελαστή και σκνίπα απόψε το βράδυ. Παγώνω μιά ωραιότατη σαμπάνια, αποφάσισα να φτιάξω ένα ωραιότατο αρνάκι με πατάτες στο φούρνο (πωπω να το ξερε ο διαβητολόγος μου που είναι και αυστηρός θα πάθαινε εγκεφαλικό), θα φάω και μία ωραιότατη πάστα σοκολάτα (έχω περάσει γιορτές χωρίς να έχω φάει ένα κουραμπιέ ή ένα μελομακάρονο, ούτε καν μιά δίπλα, οπότε την αξίζω) και θα υποδεχτώ τον νέο και ωραίο καινούργιο χρόνο με το τραγούδι μου. Yeah it's gonna be a bright, bright shineshin' day. Look all around, there's nothing but blue skies!!!
Καλή χρονιά!!!

ο τρόπος μου ο δρόμος μου

Μιά ζωή υπήρξα υποχωρητική σ' αυτούς που αγαπούσα. Και τι κέρδισα; Γιατί να αισθάνομαι άσχημα όταν ανταποδίδω; Γιατί να έχω τύψεις όταν κάνω αυτό που θέλω; Οι άλλοι το κάνουν μιά χαρά. Γιατί πρέπει να είμαι καλή και υπεράνω; Αυτή η γαμημένη συμπόνια μ'έφαγε και όλοι μ' εκμεταλλεύονται τελικά. Ρουφάνε ρουφάνε ρουφάνε και τον αχόρταγο έχουν. Αει σιχτίρι!
Πάντως τελικά ο αγαπημένος Φράνκυ έχει πάντα όλες τις απαντήσεις.




For what is a man? What has he got?
If not himself - Then he has naught.
To say the things he truly feels
And not the words of one who kneels.
The record shows I took the blows
And did it my way.

Yes, it was my way.
Θα το ακούσω εκατό φορές γιατί ξεχνιέμαι.

Bloody Μαίρη Xmas

Είχα αρχίσει ν' αρρωσταίνω λίγες μέρες πριν. Προσπαθούσα να υποκρίνομαι ότι δεν τρέχει τίποτα, έλα μωρέ Χριστούγεννα είναι, μπορεί να μην ζει του χρόνου και άλλα τέτοια δραματικά γιά να την λυπηθώ. Αλλά πιεζόμουν πολύ. Η σκέψη του να παρευρεθώ στο οικογενειακό τραπέζι μου έφερνε εμετό. Αλλά δεν άντεξα. Και μου βγήκε. Και της το πέταξα στα μούτρα.
Το παιδί της ήταν στο νοσοκομείο και δεν ήξερε αν έχω περάσει έμφραγμα ή όχι και δεν ήρθε να με δει διότι είχε κανονίσει ραντεβού με μιά μανικιουρίστρα να έρθει να βγάλει ένα κάλο από το πόδι του γιού της. Μόλις έφυγε η μανικιουρίστρα πήρε να μου πει πόσο βαθύς ήταν ο κάλος και πόσο πονούσε ο γιός της.
Τελικά ήρθε στο νοσοκομείο, λίγο πριν τις 11 την νύχτα το δεύτερο βράδυ κι' αυτό επειδή την έφερε η Μάρσα. Αισθανόμουν τόση πίκρα και αηδία που νόμιζα πως θα ξεράσω εκεί μπροστά τους. Ηθελα να φύγει και τους είπα ότι είναι αργά και θέλω να κοιμηθώ. Πήρα όμως τα λεφτά που μου έδωσε ενώ δεν τα χρειαζόμουν. Και δεν ξαναπάτησε στο νοσοκομείο κι' ας είναι τόσο κοντά στο σπίτι της. Περίμενα το εξιτήριο και χάλαγε τον κόσμο (από το τηλέφωνο πάντα)να μην φύγω και να μείνω μαζί της. Δεν πέρασα ούτε να την δω. Ηθελα μόνο να γυρίσω σπίτι μου.
Προσπάθησα να απωθήσω το περιστατικό όλες αυτές τις μέρες. Αφού αυτή είναι και δεν μπορεί ν' αλλάξει. Εγώ όμως δεν μπορώ πιά να υποκρίνομαι, μου είναι αδύνατον.
Πέρασα τα Χριστούγεννα σπίτι μου κλαίγοντας. Κάποια μέρα ελπίζω να πάψω να είμαι ευαίσθητη. Κάποια μέρα ελπίζω να είμαι δυνατή και αναίσθητη. Στο κάτω κάτω είναι τόσο παράλογο που θα μπορούσα να γελάω με το γεγονός.
Εδώ που έφτασα και μ' αυτά που έχω περάσει δεν υπάρχουν πρέπει. Και υποφέρω όταν πρέπει να υποκρίνομαι. Η οικογένεια ήταν κάποτε το παν γιά μένα. Τώρα απλά δεν έχω οικογένεια. Δεν μπορώ να νοιώσω τίποτα. Θέλω μόνο να είναι μακριά μου. Λυπάμαι, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.
Μιλούσα στο τηλέφωνο με την Μάρσα σήμερα. Κι'εκείνη δεν πήγε στο οικογενειακό τραπέζι γιατί είχε τσακωθεί με τον πατέρα της. Ωραία Χριστούγεννα πέρασε η μάνα μου. Πόσο θα σπάστηκε που δύο από τα αποκτήματα δεν ήταν εκεί να στολίζουν το τραπέζι. Πόσο θα σπάστηκε που θα έπρεπε να δικαιολογήσει τις απουσίες. Τι κρίμα που της χαλάσαμε τα σχέδια.
Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αγάπης. Δεν έχω τίποτα να γιορτάσω. Πόσο μάλλον την αγάπη. Αντε και του χρόνου μακριά, μακριά από δω, όσο πιό μακριά γίνεται. Να μην μ' αγγίζει τίποτα, τίποτα, τίποτα.

Φλάφυ μου!

I'll never be the same

Χειμωνιάτικης νύχτας παραλήρημα
κάνει τόσο κρύο που απορώ
πως λειτουργεί η καρδιά μου ακόμα
νόμιζα πως είχε παγώσει
όμως νοιώθω το μούδιασμα
δεν φταίνε τα τραγούδια
ούτε η θλίψη των Χριστουγέννων
είναι η έλλειψη νοήματος σ' οτιδήποτε
κι' η φωνή της Billie Holiday που μου υπενθυμίζει
I'll never be the same again
κι'εκεί που πονάω είμαι γεμάτη αγάπη
γιά σένα που δεν υπάρχεις στην ζωή μου
και γι' αυτό το ζεστό χνουδωτό μπαλάκι στην αγκαλιά μου
το μόνο πλάσμα που αγαπώ τόσο πολύ
και φοβάμαι
φοβάμαι τόσο μην το χάσω κι' αυτό
κι' αν ο πιό εύκολος τρόπος γιά να χάσεις κάτι
είναι να το θες τόσο πολύ
το παραδέχομαι
σε ήθελα τόσο που όταν σε σκεφτόμουν
μου κοβόταν η ανάσα
κι' έβραζε μέσα μου ένας έρωτας δυνατός και τραχύς
και ήμουν αυστηρή
πολύ αυστηρή μαζί σου
γιά να μην ξεχειλίσει το συναίσθημα
και με πνίξει.
Ξέρεις, η ομορφιά φέρνει δάκρυα στα μάτια
και δεν αντέχεις να δουν οι άλλοι
πόσο πολύ μπορείς ν' αγαπήσεις.
Δεν αντέχεις να είσαι τόσο τρωτός.
Ομως πρέπει να σταθείς εντελώς γυμνή ψυχή μπροστά στην αγάπη μάλλον.
Μεγαλώσαμε σε μία κοινωνία που μας έμαθε τον φόβο και τον ατομικισμό.
Ο φόβος καταργεί την αγάπη τελικά.
Εξω ρίχνει χιονόνερο.
Πνίγομαι.

κούπες από χρυσάφι ΙΙΙ

Ενδημική του Μεξικού, η solandra maxima (έμαθα επιτέλους την επιστημονική της ονομασία) μετακόμισε στην Χαβάη και από εκεί άραγε (?) σε όλο τον κόσμο. Εγώ πάντως έκλεψα ένα κλαδί από την Πάρο κι' έχω γεμίσει τον τόπο. Δεν ξέρω αν είναι το χέρι αλλά πιάνει αμέσως. Κι'αν βρουν μιά θέση ηλιόλουστη μακριά από ρεύματα και πολύ αέρα γίνονται δέντρα.
Βγήκαν και φέτος πιστές στο ραντεβού τους, αν και νομίζω πως βιάστηκαν λιγάκι. Ευκαιρία γιά γιορτή!

golden cups I & II

στρελίτσια

Ευδαιμονία. Νέκταρ σταλάζει, θρέφει τα πουλιά, γονιμοποιείται.
Ενα πουλί κι' αυτή, του παραδείσου, ταξιδεύει την γύρη της.
Αλληλεξάρτηση, επιβίωση, συνέχεια.
Τις βλέπω κάθε μέρα στην βόλτα μου
εφήμερες, εκτυφλωτικές κι' απίστευτα όμορφες
ευδοκιμούν σ' έναν τόπο που δεν είναι ο δικός τους.

μιά νέα εποχή

Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα του Μιχάλη στην δουλειά. Τι αισθάνομαι; Ανακούφιση. Τέλος η αναμονή, τέλος το άγχος γιά εκείνον. Δεν φοβάμαι. Ευτυχώς έχουμε ακόμα το ενοίκιο μου και η μητέρα του θα μας δίνει ένα ποσό τον μήνα. Κι'αν χειροτερέψουν τα πράγματα μας περιμένει το κτήμα στην Πάρο. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να βάλω τσεμπέρι, να σηκώσω μανίκια και να το παίξω χαρωπή αγρότις. Οχι δεν φοβάμαι καθόλου. Ισα ίσα που έχω μία απίστευτη περιέργεια γιά το μέλλον. Μιά περιπέτεια ακόμα! Και πάντα μ' άρεσαν οι καινούργιες αρχές. Εχω σκοπό να είμαι χαλαρή και να το διασκεδάσω όσο γίνεται. Εξάλλου τώρα πιά ξέρω πως η υγεία είναι πράγματι το παν.

Μηηηηηηη!

Σταματήστε τον χειμώνα! Βγήκαν τα χαμομήλια!

Σήμερα πέταξα το παλιό μου το λαπτοπάκι. Το τράβηξα μιά φωτογραφία γιά να το θυμάμαι.

ιατρικές περιπέτειες πάλι

Και να' μαι λοιπόν πίσω στο σπίτι μου μετά από τρεις μέρες-δυό νύχτες διαμονή στο Μετροπόλιταν γιατί ευτυχώς διακοπές ήταν αυτή τη φορά. Μιά διακοπή από την καθημερινότητα και τα προβλήματα.
Ολα άρχισαν με πόνο στο στήθος, νευρόπονος έλεγα επί δύο μέρες αλλά την τρίτη φοβήθηκα λιγάκι και είπα να πάω ως το κέντρο Υγείας γιατί είχε δυναμώσει και δεν ήταν συνηθισμένος πόνος. Παρακολουθούσα τους γιατρούς να συζητάνε γιά το καρδιογράφημα και να λένε πως πιθανότατα είναι ισχαιμικό, ξαπλώστε να σας παρακολουθήσουμε, θα μείνετε λίγη ώρα εδώ. Τελικά μετά από 5 καρδιογραφήματα αποφάσισαν πως πρέπει να εισαχθώ επειγόντως σε νοσοκομείο γιά παρακολούθηση και ήθελαν να φωνάξουν ασθενοφόρο. Τελικά αφού μου έδωσαν μία ασπιρίνη, υπέγραψα γιά να φύγω, γύρισα στο σπίτι, σενιαρίστηκα, ετοίμασα τα πραγματάκια μου και πήγα. Εν τω μεταξύ η μαμά μου χτυπιότανε αλλά "σιγά μην μπω στο νοσοκομείο άλουστη και με την γάμπα του τσέλιγκα".
Εν τω μεταξύ ήμουνα πλέον προετοιμασμένη γιά το χειρότερο, αλλά αφού πεθαίνω (επιτέλους) ας είμαι όμορφη, ας το περάσω ήρεμα, με αξιοπρέπεια και κυριλέ.
Μετά την τραγική εβδομάδα που είχα περάσει, με τρομερή στεναχώρια, φαντάστηκα ότι αυτή ήταν μία λογική κατάληξη. Επειδή είχα πάει στον ξάδελφο τον οφθαλμίατρο και μου είπε ότι η πίεση στα μάτια συνεχίζει ν' αυξάνεται και αυτό είναι ανησυχητικό. Και μου έκανε ότι υπήρχε από εξετάσεις και κατέληξε πως τώρα λόγω του διαβήτη έχω μεγάλη πιθανότητα να πάθω γλαύκωμα και μου έδωσε κάτι σταγόνες που καίνε δαιμονισμένα να βάζω δυό φορές την ημέρα. Και κατέληξε "Αυτό το κολλύριο το παντρεύτηκες γιά όλη σου την ζωή". Και πολύ χάρηκα, δεν μου φτανε ο Μιχάλης!
Και μετά πήγα στον οδοντίατρο και μου είπε ότι τα δόντια μου κουνιούνται και μπορεί να τα χάσω, αλλά ευτυχώς είναι στην αρχή και ίσως προλάβουμε. Και άρχισα κι' εκεί μιά σιχαμένη θεραπεία που τις πρώτες μέρες μου έφερνε εμετό το τζελ, τώρα το συνήθισα, αλλά με σκοτώνει όλη αυτή η διαδικασία καθημερινά (ο καταναγκασμός).
Και μετά πήγα και έκανα ούτε ξέρω πόσες εξετάσεις γιατί επιτέλους βρήκα έναν γιατρό που μου φάνηκε υπεύθυνος και ήθελε να δει που βρίσκομαι, έπρεπε να κάνω έλεγχο γιά διαβήτη, θυροειδή και όλα τ' άλλα. Και ξεπαραδιάστηκα γιατί η ασφάλεια δεν μου κάλυπτε άλλες εξετάσεις γιά φέτος. Και ήταν του πανακρίβου όλα αυτά που μου είχε ζητήσει και πέρασα ένα τρομερό άγχος διότι τα οικονομικά μας τελευταία δεν είναι και τα καλύτερα. Ο Μιχάλης απλήρωτος μήνες και σύντομα άνεργος. Και τόσο καιρό δεν με είχε βάλει στο βιβλιάριο του ΙΚΑ γιατί το αμελούσε.
Τελικά βρήκα ένα διαγνωστικό κέντρο εδώ στο νησί, έκανα και παζάρια και επειδή ήταν τόσες πολλές μου τις έκαναν στο 1/3 της τιμής που ζητούσαν στο Μετροπόλιταν. Και βέβαια δεν περιμένατε να βγουν καλές οι εξετάσεις ε; Το διαβητικό σοκ μάλλον τσίμπησε λιγάκι τα νεφρά και ο θυροειδής σε άθλια κατάσταση και κάτι ενέσεις με βιταμίνες που έπρεπε να κάνω (που εγώ βλέπω ένεση και παθαίνω υστερία). Αλλά αυτό που με τσάκισε ήταν το εξής.
"Με τα φάρμακα που παίρνεις γιά τον διαβήτη, σε λίγα χρόνια, σύντομα, το πάγκρεας σου θα καταστραφεί, καλύτερα να κάνεις μία ινσουλίνη κάθε μέρα".
Και καταλήξαμε πως θα έπρεπε να μειώσουμε τα φάρμακα στο μισό και να δούμε τι γίνεται. Ούτως ή άλλως είχα μειώσει ήδη χάπια από μόνη μου γιατί πάθαινα υπογλυκαιμίες. Γιατί όπως φάνηκε τελικά ο προηγούμενος γιατρός ήτο τελικά Doctor Overdose και θα με ξέκανε με τόσα χάπια. Εβλεπα την έκπληξη στα μάτια των γιατρών όταν τους έλεγα πόσα χάπια παίρνω καθημερινώς.
Και τώρα προέκυψα και καρδιοπαθής, σκεφτόμουνα. Με τέτοιο οικογενειακό ιστορικό δεν ήταν και έκπληξη. Και με βάλανε κάτω και αρχίσανε τις εξετάσεις, ότι υπήρχε μου το έκαναν. Και μου είπαν να μην κάνω και πολλές βόλτες στους διαδρόμους (αυτό δεν μου άρεσε καθόλου) μέχρι να δούμε. Κι' εγώ το είχα πάρει πάρα πολύ καλά, στην ουσία δεν με ένοιαζε καθόλου αν έχω και καρδιά, τουλάχιστον να πεθάνω μιά ώρα αρχίτερα να τελειώνει η ταλαιπωρία που λέγεται ζωή. Γιατί ειλικρινά τα πάθη του Ιώβ έχω περάσει τα τελευταία χρόνια με την υγεία μου και αναρωτιέμαι αν θα μπει ένα τέλος σε όλα αυτά. Και καλά εγώ, στο κάτω κάτω πάντα πίστευα ότι θα πεθάνω νέα, αλλά ο κλονισμός της υγείας του Μιχάλη με συγκλόνισε.
Λίγο μετά από μένα ανακαλύψαμε ότι κι' εκείνος είναι διαβητικός. Και ήμουν χάλια γιά πολύ καιρό. Πιό πολύ με πείραξε ο δικός του διαβήτης, παρά ο δικός μου. Και στο κάτω κάτω εγώ είχα αποφασίσει πως τελικά δεν θ' ακολουθούσα το μοντέλο διατροφής. Πρόσεχα μεν αλλά εγώ δεν είμαι τύπος που ακολουθεί προγράμματα. Και τώρα έπρεπε να φανώ υπεύθυνη γιατί οι άντρες είναι... Φώναζα τόσα χρόνια, μην τρως τόσες ζάχαρες, μην τρως τόσο ψωμί, έλα ρε τρίτο πιάτο μακαρόνια! Αλλά εκείνος δεν είχε πρόβλημα βάρους και γέλαγε (δεν θα'πρεπε με δυό γονείς διαβητικούς). Και μετά από λίγο ανακαλύψαμε και μία φλεγμονή στους λεμφαδένες. Και έμεινε μέσα στο νοσοκομείο μιά δεκαριά μέρες και με είχε φάει η αγωνία. Και οι τύψεις. Κάποιο μικρόβιο ήταν, λέει, αλλά ακόμα δεν έχουμε τελειώσει μ' αυτό και τον παρακολουθούν μιά φορά τον μήνα.
Εν ολίγοις αυτά που πέρασα φέτος ούτε στον εχθρό μου, αυτό σκεφτόμουν στο κρεββάτι του Μετροπόλιταν. Και τελικά τα νέα, τουλάχιστον αυτή την φορά, ήταν καλά. Δεν έχει τίποτα η καρδιά μου, έχω και πιστοποιητικό ένα τεστ κοπώσεως που το έφτασα στο 100%, αν είναι δυνατόν στην ηλικία μου και μ' αυτά που έχω περάσει. Αρα είμαι τζόβενον και κοίτα να δεις που ήμουν και αθλητικός τύπος και δεν το είχα καταλάβει!
Και γύρισα σπίτι με τα μισά χάπια από αυτά που έπαιρνα και διαταγές γιά καθημερινό περπάτημα και διατροφή. Η ζωή μου φαίνεται πολύ δύσκολη. Είχα μάθει να είμαι εντελώς χύμα στο κύμα και αδυνατώ να ακολουθώ όλες τις οδηγίες. Κυρίως τα πέντε γεύματα. Βαριέμαι. Δεν ξέρω τι θα γίνει. Σκέφτομαι μην τυχόν καταλήξω τελικά στο "δεν παν να γ... και γιατροί και όλα" και σαλπάρω γιά Πάρο τελικά. Εκεί θα είμαι μακριά από γιατρούς κι' εξετάσεις. Κι' όσο πάει. Δεν θέλω να κυνηγάω τις ασθένειες σαν την πεθερά μου που τρυπιέται 6 φορές την μέρα να μετράει το ζάχαρο και άλλες 2 γιά την ινσουλίνη και ζει με το ρολόι μην τυχόν αργήσει κανένα λεπτό στα γεύματα. Δεν θέλω να ζήσω μιά ζωή που θα νοιώθω ασθενής. Δεν είναι ζωή.
Και πάνω κάτω αυτή είναι η απόφαση που καλούμαι να πάρω αυτή την φορά.

ζωή

Από το παράθυρο του νοσοκομείου βλέπω έναν αυτοκινητόδρομο
ένα, δύο, τρία, εκατό
αυτοκίνητα ασταμάτητα περνάνε
ποιοί είναι όλοι αυτοί και που πάνε;
Στις δουλειές τους φαντάζομαι.
Είναι 7 χρόνια που δεν εργάζομαι πιά
δεν έχω δουλειά
δεν βιάζομαι να πάω πουθενά
δεν έχω να δώσω λογαριασμό σε κανένα
δεν έχω υποτίθεται στρες.

Και είμαι ακίνητη στο κρεββάτι
κοιτώ την πεταλούδα που θέλει να πετάξει
αλλά είναι καρφιτσωμένη στην φλέβα μου
και τ'αυτοκίνητα συνεχίζουν να περνάνε
κι' εγώ εδώ περιμένω τ' αποτελέσματα από τις εξετάσεις
να ενημερωθώ γιά τις νέες συνθήκες
τις οδηγίες γιά το πως πρέπει να συνεχίσω την ζωή μου
χμμμ να ζήσω
αν θέλω να ζήσω δηλαδή.

STOP κι' αρνούμαι να προχωρήσω.
Που πάω;
Ιδέα δεν έχω και δεν μου φαίνεται και πολύ ευχάριστη η διαδρομή.
Και μετά συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω καν ποιά είμαι.
Είμαι ή δεν είμαι οι πράξεις μου;
Πάντως οι συνέπειες τους είμαι.
Είμαι ή δεν είμαι οι σκέψεις μου;
Ποιός είναι αυτός που με καταστρέφει λοιπόν;
Κι' αρρωσταίνω, αρρωσταίνω συνέχεια.

STOP λοιπόν.
Δεν μπορώ να συνεχίσω γιατί δεν ξέρω ούτε που πάω
ούτε ποιά είμαι
γιατί η ίδια δεν είμαι πιά.
Δεν είμαι το παρελθόν αλλά το αποτέλεσμα.
Δεν είμαι το χτες γιατί είμαι το αύριο.
Θέλω αυτό το αύριο;
Είμαι η πλαστελίνη κι' η μεταμόρφωση της.
Κι' αυτό λέγεται ζωή.

Θυμάμαι ένα κοριτσάκι στο νηπιαγωγείο
έφτιαχνε βαρκούλες και καραβάκια από πλαστελίνη
μέχρι που την βαρέθηκε
και την πέταξε.

Ηρθε και με πήρε η Μάρσα από τον οφθαλμίατρο και πήγαμε γιά καφέ στην Γλυφάδα. Ηθελε κιόλας να με κεράσει τώρα που εργάζεται και έχει χρήματα. Πλάκα έχει να σε κερνάει το ανήψι σου. Ομορφα ήταν.

μία βόλτα στας εξοχάς

Σήμερα δεν πήγα βόλτα. Σηκώθηκα από το κρεββάτι μόνο γιά να φάω πρωινό και να πλύνω αυλές και να ποτίσω. Και ξαφνικά μου ήρθε η σκέψη να χαρίσω τις γλάστρες μου, τουλάχιστον αυτές να γλυτώσουν. Ο κήπος μάλλον είναι καταδικασμένος. Αδιαφορώ πλέον γιά τα πάντα, δεν μαγειρεύω, δεν καθαρίζω το σπίτι, σε λίγο θα κάψω και τα λουλούδια μου. Ξανάπεσα στο κρεββάτι μου. Με πήρε η Ελένη και προσπαθούσε να μου φτιάξει την διάθεση. Της ζήτησα συγνώμη επειδή σε κάθε τηλεφώνημα μου λέει πως μ' αγαπάει πριν το κλείσει. Κι' εγώ δεν απαντάω. Συγνώμη που δεν μπορώ να σου πω πως σ' αγαπάω. Φοβάμαι, της είπα, φοβάμαι πως θα με πληγώσεις κι' εσύ. Νοιώθω τόσο εύθραστη, φοβάμαι ότι θα σπάσω. Η ίσως έχω ήδη σπάσει και δεν το έχω καταλάβει.
Ενοιωσα πολύ καλύτερα που της είπα πως αισθάνομαι.

ο γλάρος που τον έλεγαν Σωτήρη

Ασυνήθιστα γκρίζα η σημερινή μέρα. Και απίστευτα θλιβερή. Λίγο η σκόνη από την Αφρική που έκρυβε τον ήλιο, λίγο ο καταναγκασμός της καθημερινής βόλτας, λίγο η κόπωση που αισθάνομαι αυτές τις μέρες, δεν έχω τα κέφια μου γενικώς. Ο γιατρός μου μείωσε τα χάπια γιά τον διαβήτη και πρέπει να περπατάω 4 χιλιόμετρα την ημέρα, αν δεν θέλω να πέσω στην ινσουλίνη. Και περπατάω, περπατάω, όσο μπορώ περπατάω.
Τα σκυλιά είναι τρισευτυχισμένα που αρχίσαμε πάλι τις μακρινές βόλτες, τρέχουν και πλατσουρίζουν. Πρώτη Δεκεμβρίου και ο καιρός είναι ακόμα ζεστός, με κοντομάνικο είμαι ακόμα και το χαίρομαι όσο τίποτα. Ετσι και σήμερα, γυρίζαμε σπίτι και περπατούσα ανέμελη όταν είδα τα σκυλιά να ορμάνε σ'ένα απόκρημνο μέρος της ακτής και να μυρίζουν κάτι. Πλησίασα και είδα έναν γλάρο. Τα σκυλιά ευτυχώς δεν τον πείραξαν κι' απομακρύνθηκαν αδιάφορα, ενώ εγώ έτρεχα να βρω ένα άνοιγμα στα βράχια γιά να κατέβω να δω. Δεν ήξερα αν είναι ζωντανός, αν και μέσα μου ήξερα πως είναι. Γαμότο, κλαψούριζα, γιατί σε μένα πάλι;



Ο γλάρος δεν αντέδρασε καθόλου όταν κάθισα δίπλα του, μόνο με κοίταζε μ' αυτά τα ανέκφραστα μάτια του. Ηταν εξαντλημένος. Αρχισα να του μιλάω και σιγά σιγά τον ακούμπησα. Εμεινε ήρεμος όταν τον πήρα αγκαλιά και παρέμεινε έτσι σ' όλη την διαδρομή γιά το σπίτι. Σταμάτησα έξω από το σπίτι του Μπάμπη του πεσκατόρου. Σκεφτόμουν πως αν τον έβρισκα ίσως εκείνος να ήξερε αφού ξέρει τους γλάρους με τ' όνομα τους. Η γυναίκα του, πρώτη φορά την έβλεπα και μου έκανε εντύπωση η ευγένεια της μορφής της, μου είπε ότι είχε πάει το καίκι στο καρνάγιο.



Εφτασα στο σπίτι και σκέφτηκα πως ίσως η ζεστασιά να του έκανε καλό. Τον τύλιξα σε μιά πετσέτα και τον χάιδευα. Καθίσαμε έτσι ώρα πολλή, ήρθαν τα γατιά και τον χάζευαν, κι' εκείνος ατάραχος ή εξαντλημένος το μόνο που ήθελε ήταν να τον κρατάω. Δυό τρεις φορές που χρειάστηκε να σηκωθώ τον έβλεπα να με ψάχνει. Με ήθελε κοντά του.
Γέμισα ένα μπωλάκι νερό και βούτηξα μέσα ένα μπαμπάκι. Του στάλαζα νερό μέσα στο στόμα και φάνηκε να το απολαμβάνει. Δεν ήταν καλά όμως. Ανάσαινε βαριά και ανοιγόκλεινε το στόμα του. Και με κοίταζε, με κοίταζε συνέχεια. Μόνο που τα μάτια του δεν ήταν πιά ανέκφραστα.



Και μείναμε έτσι ώρες πολλές. Ηξερα ότι πεθαίνει κι' ότι το μόνο που μπορούσα να του δώσω ήταν ζεστασιά. Κι' αγάπη. Και μ' άφηνε να κρατάω το κεφαλάκι του στο χέρι μου, να τον χαιδεύω, να τον κρατάω ζεστό και να του μιλάω σιγανά. Κι' έτσι όμορφος και λευκός έσβηνε στην αγκαλιά μου. Κι' εγώ κάθε φορά που κατάπινε λίγες σταγονίτσες νερό ήλπιζα. Και κάποιες στιγμές νόμιζα πως είναι λίγο καλύτερα. Σκεφτόμουν πως πρέπει να του δώσω ένα όνομα. Επειδή θα ήθελα να τον θυμάμαι. Και τον βάφτισα Σωτήρη. Δεν ξέρω πόσες ώρες μείναμε έτσι οι δυό μας. Και δεν μπορώ να περιγράψω αυτόν τον δεσμό που ένοιωσα. Εχουν πεθάνει ξανά στην αγκαλιά μου και άνθρωποι και άλλα ζώα, αλλά αυτό που βίωσα σήμερα ήταν εκπληκτικό. Δέος, πόνος, αγάπη.
Κι' ήσυχα έσβησε ο Σωτήρης.



Κι' ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Επρεπε να Της τον επιστρέψω. Τον πήρα και κατεβήκαμε με τα σκυλιά τα βράχια. Και τον άφησα στο κύμα. Κοίταξα τον ουρανό. Θλιμένος και γκρίζος! Και ξαφνικά ένα κοπάδι γλάροι πλησίασαν και άρχισαν να κρώζουν. Σκέφτηκα πως δεν μπορούσε να είναι τυχαίο και πως τελικά ο Σωτήρης είχε μία κηδεία όπως του άξιζε. Ενας άνθρωπος, τρεις σκύλοι και οι σύντροφοι του.




Είχα κάποτε έναν γλάρο όταν ήμουν μικρή. Τον έλεγαν Πέτρο και τον είχαμε στο σκάφος. Εμεινε κοντά μας μέχρι που έγινε καλά το φτερό του. Είχαμε ξανά έναν γλάρο εδώ στο εξοχικό, ανέβαινε τα βράχια και κυκλοφορούσε ανάμεσα στα γατιά κατοικίδιος. Εμείνε κι' εκείνος μέχρι που έφτιαξε το φτερό του. Λένε ότι οι γλάροι είναι πουλιά επιθετικά. Εγώ τους λατρεύω. Εξάλλου είναι οι αγαπημένοι μου γείτονες εδώ στας εξοχάς. Ερχονται και κάθονται στα κάγκελα και με χαζεύουν που κάνω ηλιοθεραπεία. Κι' εγώ τους μιλάω και μου απαντάνε στην ακατάληπτη γλώσσα τους. Είναι έξυπνα πουλιά κι' ανταποκρίνονται. Αυτό που δεν ήξερα είναι ότι ανταποκρίνονται και στα συναισθήματα. Αντίο Σωτήρη. Σ' αγάπησα από τα βάθη της ψυχής μου. Σ' ευχαριστώ γι αυτά που ένοιωσα.

Ηρθε να μου χαρίσει τον θάνατο του άραγε;