μνήμη

Ούτε τον ήλιο, ούτε τον θάνατο μπορεί κανείς ν' αντικρύσει κατάματα.
François de La Rochefoucauld


Πάντα μου άρεσαν οι βόλτες στο νεκροταφείο. Αισθάνομαι πως μου είναι οικείο το μέρος. Ισως επειδή από έφηβη αντίκρυσα την αλήθεια.
Ηταν λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα μου. Είχαμε πάει να τον επισκεφτούμε με τους δικούς μου. Κάποια στιγμή οι άλλοι έφυγαν. Εγώ έμενα πάντα τελευταία, να μείνω λίγο μόνη μου με τον μπαμπά. Τότε πίστευα (ήλπιζα) πως μας ακούνε. Αφηνα τους άλλους να απομακρυνθούν και τους προλάβαινα στην έξοδο. Κίνησα να φύγω. Και τότε το είδα. Ανάμεσα στον οικογενειακό μας τάφο και τον διπλανό ένα λεπτό άσπρο φιδάκι, έτσι μου φάνηκε στην αρχή. Εσκυψα να το περιεργαστώ και συνειδητοποίησα πως ήταν ένα μακρύ σκουλήκι.
Καλά θα τρώει εδώ, σκέφτηκα. Και κοίτα που πράγματι καταλήγουμε να μας τρώνε τα σκουλήκια! Δεν μπόρεσα να του θυμώσω. Που πας βρε φουκαριάρικο; Προς αναζήτηση "φρέσκιας" πεθαμένης σάρκας ή βγήκες να πάρεις καθαρό αέρα;
Οι δικοί μου είχαν προχωρήσει μπροστά. Δεν υπήρχε λόγος να μοιραστώ αυτή τη φρίκη μαζί τους. Σίγουρα θα το έβρισκαν αηδιαστικό. Μπορεί και από εκδίκηση να το πατούσε κάποιος. Τι έφταιγε αυτό; Τρεφόταν γιά να ζήσει. Σήκωσα τους ώμους κι' απομακρύνθηκα. Δεν είπα τίποτα σε κανέναν.

37 χρόνια χωρίς τον πατέρα μου. Τον σκέφτομαι όλο και πιό σπάνια πιά.