Forget you not

Με τον φίλο μου τον Δημητράκη πάντα συζητούσαμε τα γκομενικά και τις σεξουαλικές εμπειρίες μας.

"Να βγω μαζί της;"

"Γιατί όχι;'' του απάντησα."Τι έχεις να χάσεις;"

"Μα είναι μπανάλ"

"Ελα μωρέ, λες και θα την παντρευτείς! Εγώ τι να πω που η δική μου περίπτωση είναι business or pleasure και το παιδεύουμε τόσο καιρό. Εκείνος ξεροσταλιάζει και δεν τολμάει να μου ζητήσει να βγούμε, εγώ τον θέλω σαν κολασμένη αλλά είναι ανεπίτρεπτο να βγω μαζί του. Και άσε που κοντεύουν όλοι να το πάρουν χαμπάρι, αφού πιό πολύ στην δική μου την δουλειά είναι παρά στην δική του! Κι' ακόμα δεν έχω καταλάβει τι του βρίσκω!"

Τι σου έβρισκα αληθεια; Ηταν το απαγορευμένο ή αυτός ο απίστευτος μαγνητισμός; Δεν τον είχα προσέξει ποτέ, ξαφνικά είδα τα μάτια του μιά μέρα και τα διάβασα. Ετοιμαζόμουν να έρθω στο πρώτο μας ραντεβού και δεν ήμουν σίγουρη αν θα το έκανα τελικά. Δεν γινόταν να μην έρθω.

"Από τα 13 μου σε ήθελα, ήσουν γιά μένα ένα ονειρο άπιαστο, είσαι η πριγκήπισσα μου, δεν το πιστεύω ότι σε κρατάω στην αγκαλιά μου!" Κι' εγώ δεν πίστευα πως ένας άντρας που δεν είχε καν τελειώσει το σχολείο μπορούσε να μου λέει τόσες όμορφες λέξεις.

Κάποτε μ' αγκάλιασες με τόση δύναμη, κάτι σου είπα γιά τον Δημητράκη και ζήλεψες, "είσαι δική μου" φώναξες και μ' έσφιξες τόσο που νόμιζα πως θα μου έσπαγες όλα τα κόκκαλα. Κι' απαγορευμένο φτερούγιζε μέσα μου το συναίσθημα. Αυτόν τον άντρα δεν έπρεπε να τον ερωτευτώ!

Μπανάλ εντελώς, αλλά τ' όνομα σου έγραφα όλη μέρα, σ' όποιο χαρτί έβρισκα. Σχεδίαζα τα κλασσικά μου μοτίβα, δρόμοι μπερδεμένοι, καρδούλες, λουλουδάκια κι' εξωτικά νησιά. Κι' ένας ήλιος μισοβυθισμένος στην θάλασσα. Μετά από εικοσι τόσα χρόνια δεν έχω αποφασίσσει αν είναι ανατολή ή δύση.

Μικροί νέοι κόσμοι σ' ένα χαρτί με λογαριασμούς που έκανα στο γραφείο ή σε μιά χαρτοπετσέτα, χωρίς άλλους και κοινωνικές τάξεις. "Κάποια μέρα θα σε βουτήξω μπροστά σε όλους και θα σε φιλήσω"μου έλεγες. Κι' εγώ ντρεπόμουν κάθε φορά που έμπαινα στο αυτοκίνητο σου. Να μην με δει κανένας γνωστός... και σήκωνα τους γιακάδες από το παλτό μου. Κρυώνω, σου έλεγα κι' ήλπιζα πως το πίστευες. Ημουν σνομπ και ηλίθια τότε.

Σε θυμάμαι να μου λες κουφά του στυλ "δεν έχω φύγει ποτέ απ' την Αθήνα", αδιανόητο! Πως θα με καταλάβει ποτέ αυτός ο άνθρωπος; Κάποτε με ρώτησες αν θα σε παντρευόμουν, έβαλα τα γέλια, φαντάστηκα πως κι' εσύ γι' αστείο το είπες. Ποτέ δεν συγχώρεσα τον εαυτό μου γι' αυτό. Αν έμενα μαζί σου θα ήμουν απόβλητη απ' τον κύκλο μου. Θα ήθελα να μπορούσα να είμαι, αλλά τότε οι άλλοι ήταν σημαντικοί.

Εμείς οι δύο δεν μπορούσαμε να υπάρχουμε παρά μόνο στον καναπέ του γραφείου σου ή σε δωμάτια φτηνών ξενοδοχείων, να φιλιόμαστε και να μην χορταίνουμε. Γιά να σε σκέφτομαι ακόμα, κάπου ad infinitum υπάρχουμε.

Θα ήθελα να είχα κρατήσει τα χαρτάκια που με τόση ενοχή πετούσα στα σκουπίδια. Να μην βρει κανείς τα όνειρα που δεν τολμούσα να κάνω. Και δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι: Είμαι στ' αλήθεια ένας άλλος άνθρωπος ή όχι; Γιατί ακόμα πιστεύω ότι ήταν σωστό κάποια στιγμή να τελειώσει. Το πάθος με υπερέβαινε, δεν είχα έλεγχο του εαυτού μου, δεν θα τελείωνε ποτέ (και ήμουν νέα και είχα τόσα ακόμα να ζήσω) ή θα τελείωνε άσχημα. Και υπήρχε και κάποιο κορίτσι που τον αγαπούσε και ήταν άδικο. Εκείνη μπορούσε να τον παντρευτεί και ίσως θα μπορούσε να τον κάνει ευτυχισμένο. Εγώ υπέφερα.

Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν δεν είχα μάθει γιά εκείνη, περνούσαμε τόσο καλά. Κυρίως ο τρόπος που το έμαθα. Καθόμασταν αγκαλιά στο κρεββάτι.

"Κι' αυτή η κοπέλα που βγαίνεις χρόνια;" ρώτησα. Δεν ξέρω τι μου ήρθε, και μέσα μου γέλαγα γιατί με τίποτα δεν πίστευα ότι υπήρχε άλλη αφού είμασταν μαζί κάθε μέρα. Ενα αστείο έκανα. Χλώμιασες."Ποιός στο είπε;" Εσύ, και ποτέ δεν με πίστεψες.

Χωρίσαμε όμορφα γιατί ποτέ δεν είπαμε αντίο. Περάσαμε την τελευταία νύχτα στο σπίτι του αδελφού μου που έλειπε διακοπές. Είχαμε καιρό να βρεθούμε, τόσες προσπάθειες να χωρίσουμε αλλά απλά δεν γινόταν. Ξυπνούσαμε μέσα στην νύχτα και κάναμε έρωτα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Φιληθήκαμε κι' έφυγες. Σε κοιτούσα από το μπαλκόνι ν' απομακρύνεσαι. Ηταν η τελευταία φορά, είπα μέσα μου. Πρέπει να συνεχίσουμε τις ζωές μας. Δεν οδηγούσε πουθενά παρά μόνο στην ανάγκη που ήταν αμείωτη. Δεν τον είδα ποτέ ξανά.

Μου χάρισες δύο από τις ωραιότερες στιγμές στην ζωή μου και παραμένεις το καλύτερο κρεββάτι που είχα ποτέ. Λυπάμαι που δεν ζεις να στο πω. Νομίζω πως στο χρώσταγα να γράψω γιά σένα. Θα ήθελα να πάψεις να με στοιχειώνεις. Συγνώμη._