say cheese

Poets have been mysteriously silent on the subject of cheese.

G.K. Chesterton

Στο λυρικό περιβάλλον της ποίησης

θα λεγε κανείς πως τα τρόφιμα δεν υφίστανται

-εκτός ίσως από τα μεζεδάκια στον μπουφέ κάποιας παρουσίασης-

πάντως στα βιβλία σίγουρα δεν υπάρχουν

αφού οι ποιητές γενικώς τ' αποφεύγουν

εκτός ίσως από κάποια φρούτα με σεξουαλικές προεκτάσεις

στήθος λεμόνια, χείλη κεράσια,

η γλύκα των λωτών που σου παίρνει το μυαλό

ο παροξυσμός από τις κόκκινες φράουλες του πάθους.

Το σκέφτηκα λοιπόν και διαμαρτύρομαι εντόνως

αφού το φαγητό είναι όχι μόνο απόλαυση

αλλά όπως όλα τα ωραία πράγματα

σε στέλνει και στην κόλαση

γιατί να μην γράψω μιά μελαγχολική ωδή

βαθύτατα ρομαντική

γιά ένα κασέρι χλωμό και μυρωδάτο

που ζει τις τελευταίες του στιγμές

ερωτοτροπώντας με φίνο προσούτο Πάρμας

μιά αγάπη εφήμερη που λάγνα αναπαύεται

σε φέτα φρεσκοψημένου σπιτικού ψωμιού.

Τουλάχιστον πεθαίνουν αγκαλιασμένοι.

Ράγισε η καρδιά του μαρουλιού στο στομάχι μου.

Σε λίγο θα βρίσκονται όλοι μαζί στον άλλο κόσμο.

Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;

Τι με νοιάζει αφού θα έχω πεθάνει;

Αυτή είναι ποίηση κράζει ο ουρανίσκος!

(no animals were harmed

ήτοι το ποντίκι δεν το έφαγα

διότι ως γνωστόν είμαι φιλόζωη)