αντίο

λέξεις φευγαλέες, η ταχύτητα του τηλεοπτικού χρόνου, το κάλεσμα, σε στάση απόλυτης προσοχής όπως όταν ακούς κάτι απροσδόκητα γνώριμο, το πάγωμα του χρόνου που ένοιωσα όταν το άκουσα γιά πρώτη φορά στην τηλεόραση
...κι' ένοιωσα ότι απευθυνόσουν σε μένα...

...υπήρξα κι' εγώ εκεί που ήσουν...
και θα μπορούσε να με είχε προσπεράσει η στιγμή, αφού δεν παρακολουθούσα την εκπομπή κάτι άλλο έκανα, και θα είχα στερηθεί κάτι σπάνιο, αυτή η αίσθηση που ποτέ δεν μ' εγκαταλείπει, η μνήμη του βυθού, στ' αλήθεια υπάρχει αφού και κάποιος άλλος την νοιώθει

...ξέρω ακριβώς τι θέλεις να πεις...
κι' αυτή η στιγμή η τόσο σημαντική που ποτέ δεν θα ξεχάσω, κι' έψαξα να την βρω, κι' οι στιγμές περνούν και φεύγουν υποτίθεται, αλλά δεν είναι αλήθεια αυτό, υπάρχουν τόποι που καταφεύγουμε γιά να είμαστε μόνοι, απόλυτα μόνοι
...αλλά τελικά μόνοι ποτέ δεν είμαστε...

...αυτό το ποιήμα ενθύμιο θέλω να το έχω μαζί μου γιά πάντα...
υποθέτω ότι αυτό ποθεί ένας ποιητής, να μείνει αθάνατος στην ψυχή κάποιου, που έστω κάποτε άθελα του κάποτε του έδωσε φωνή, στην δική μου την σιωπή την δεδομένη στιγμή τουλάχιστον έδωσε, και με παρακίνησε να του απαντήσω
... υπήρξα κι' εγώ εκεί που ήσουν... υπήρξα μαζί σου στον βυθό και πάντα εκεί θα επιστρέφω...

αυτό το ποιήμα είναι δικό μου
κι' ας μην το έγραψα εγώ
αυτό το ποιήμα είναι πιά δικό μας
σου απάντησα γράφοντας τόσα ποιήματα
και ξέρω επιτέλους που θα σε βρω
...και πάντα εκεί θα επιστρέφω...