το συμβάν

Η ατμόσφαιρα γιορτινή, ο Αη Νικόλας στολισμένος με σημαιάκια, ένα γλυκό σούρουπο, οι λουόμενοι που μένουν ως αργά στην παραλία αυτές τις μέρες, σήμερα ακόμα περισσότεροι Σάββατο πριν τον Δεκαπανταύγουστο, κάποιοι απ' αυτούς μένουν ν' απολαύσουν την Αυγουστιάτικη πανσέληνο, ανάβουν φωτιές και τραγουδάνε ή βάζουν μουσική. Εγώ ως συνήθως τα σνομπάρω όλα αυτά, τους κοιτάω υποτιμητικά από μακριά, ούτε τα κυάλια δεν καταδέχομαι να πάρω να τους δω. Επειδή όλα αυτά μου φαίνονται τόσο συνηθισμένα, και διόλου ρομαντικά, κάτι σαν να πηγαίνει κανείς στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα. Εξάλλου εγώ είμαι η ερημίτισσα που οτιδήποτε εισέλθει στο τοπίο της την ενοχλεί. Ετσι και οι τρεις ενοχλητικοί που ήρθαν να ψαρέψουν στα βράχια μου. Αναρωτιόμουν γιατί δεν τους γαβγίσανε τα σκυλιά μου να φύγουνε. Και πάνω που ήμουν έτοιμη ν' αρχίσω να τα παίρνω, ως γνωστόν δεν πολυσυμπαθώ τους ψαράδες, τους άκουσα να λένε πως κάτι συνέβη στην παραλία. Εν τω μεταξύ εγώ με τον κουβά και την σφουγγαρίστρα στο χέρι ετοιμαζόμουν να μπω μέσα στο σπίτι και θα έχανα το συμβάν.
Επιτέλους αποφάσισε η Ακτοφυλακή να προστατέψει τους αχινούς, σκέφηκα. Επειδή λίγες μέρες πριν συνέλαβαν ένα σκάφος λίγα μέτρα κάτω απ' το σπίτι μου και το καταυχαριστήθηκα. Και παραδόξως αυτή την φορά δεν τους κάλεσα εγώ αλλά ο ανηψιός μου ο Αλέκος.
Η το πολύ πολύ να συνέβη κάτι πιό δραματικό, σκέφτηκα και κάγχασα. Ναι σιγά, τίποτα το ενδιαφέρον δεν γίνεται εδώ. Παράτησα όμως κουβά και σφουγγαρίστρα κι' έτρεξα στο πάνω μπαλκόνι που έχει καλύτερη θέα. Και ξαφνικά βλέπω ένα μπουλούκι πάνω από κάποιον σκεπασμένο μ' ένα πορτοκαλί πανί, πετσέτα υποθέτω. Και από πάνω του σκυμένη μιά γυναίκα προσπαθούσε να του κάνει τεχνητή αναπνοή. Και προσπαθούσε προσπαθούσε, ούτε ξέρω πόση ώρα, μέχρι να έρθει ένας τύπος με σορτσάκι, γιατρός υποθέτω αφού είχε κρεμασμένο ένα στηθοσκόπιο, προφανώς πιστοποίησε τον θάνατο του, και μόνο τότε σταμάτησε η γυναίκα να προσπαθεί. Δεν ξέρω αν η απόγνωση που ένοιωσα ήταν δική μου ή δική της.
Και δεν ήξερα αν η σορός ήταν άνδρας ή γυναίκα, έβλεπα μόνο γκρίζα μαλλιά, αφού το υπόλοιπο σώμα ήταν σκεπασμένο με το πορτοκαλί ύφασμα με τις κόκκινες ρίγες. Μοιάζει με κάτι ριχτάρια που έχω, σκέφτηκα, και πόσο παράταιρο είναι, το πορτοκαλί είναι ένα χαρούμενο ζεστό χρώμα πάνω σ' ένα κορμί που παγώνει σιγά σιγά. Και μετά από λίγο ήρθαν οι λιμενικοί, ένας άνδρας και μιά λεπτοκαμωμένη γυναίκα και προσπαθούσαν να γυρίσουν το άψυχο σώμα, και τότε το πορτοκαλί ύφασμα γλίστρησε και είδα ότι ήταν ένα ανδρικό σώμα με μπλε μαγιώ. Και κατάφεραν τελικά και τον τύλιξαν. Και μετά από λίγο ήρθε το ασθενοφόρο, κι' εγώ έτρεξα στην ταράτσα γιά να έχω καλύτερη θέα. Και συνέχισα να παρακολουθώ τους λουόμενους, τις εκφράσεις, την γλώσσα του σώματος. Ολοι σοκαρισμένοι και μαζεμένοι σε πηγαδάκια κοιτούσαν προς τα εκεί ακόμα κι' όταν όλα είχαν τελειώσει. Αλλοι έξω, άλλοι μέσα στην θάλασσα είχαν το βλέμμα τους καρφωμένο στο άδειο πλέον σημείο δίπλα στο κύμα.
Ετσι απλά ένας άνθρωπος πήγε ν' απολαύσει το μπάνιο του. Κι' έτσι απλά έφυγε από την ζωή. Κι' η απορία και η απώλεια σε εκείνους που έμειναν πίσω. Στεναχωρήθηκα.